In historischer Schreibweise · Die Absatznummern verlinken einzelne Textstellen.
Mannem! Ja, deß muß mer sage, Wie ich mich besinn’ un wähl’: Mannem bleibt halt immer Mannem, S’ gibt nor eens. bei meiner Seel’! Do der Rhein un do der Necker – S’is der der e Paradies! Un die Stadt mit ihre Gasse, Hol mich Gott! e klee Paris.
Will mer nor deß Schloß betrachte, Werren eem die Aage scheu, Wo mer hinkummt, is doch nergends So e weltmillions Gebäu.
Doch wie werd mer’s, wenn ich dran denk, Wie der Karel Theodor Noch gelebt hot, greine möcht’ ich – S’ kummt mer jetz ganz anerscht vor.
Sellemol, do war e Lebe! Freilich war ich noch e Bu,
Sechzehn Johr alt, awer denk’ ich’s, Schnürt mer’s fascht die Gorgel zu. Bin emol mit meiner Schwester Uf de Boxall gange, denk! War maskirt; no, den Spektakel, Hoscht gemeent, du krieschst die Krenk! War der der e Menschetruppel Do in dem Theatersaal, Wann er noch emol so groß wär, Wär’ er doch zu korz un schmal.
Kummt e Paff zu meiner Schwester Un e Nunn kummt zu mer hin, Un der Paff, des war der Korferscht, Un die Nunn die Korferschtin.
No, hab ich gedenkt, du kumscht mer Recht, du bischt emal nit faul; Un mein Oos vun ere Schwester Die nimmt a keen Blatt vor’s Maul.
Un do han mer dann die Herzer Ausgeleert, recht dick un dinn, Un getanzt, sie mit dem Korferscht, Un ich mit der Korferschtin. Regischtrater wär ich worre, Odder so e Sekretär, Wann nit e verfluchter Zufall Uns derzwische kumme wär. Rumpelt der e Pärche z’amme, Un die Ann’re driver naus, Un ich fall mer dann zum Unglück Gleich e fürchterliche Brauß.
Jetz war’s all! Was war ze mache? S’ Klotte’s Bube have g’sagt: „Die blo (blaue) Daub (Taube) is halt beim Deivel!“ Ham mich aus dem Staab gemacht.
Selli Zeite kumme nimmer, Aber dessentwege is Mannem halt noch immer Mannem, Is e wahres Paradies.
S’ gibt nor eens, ich kann’s Euch sage, Wie ich mich besinn un wähl’: Mannem bleibt halt immer Mannem, S’ gibt nor eens, bei meiner Seel!