Thompson B260: Animal warfare.

Mögliche Zuordnung · Textstelle

The Nettle King declares war and the animals assemble as opposing forces; the encounter ends in fear and retreat without combat, so the broad warfare fit remains uncertain.

• „De Nettelkönig bugt in'n ellern Stubben. Dor findt de Vos dat Nest un wöll girn de Jungen upfręten. As he œver nich ankamen kan, geit he to'n Boren; de sal dat Hus ümriten. Aever de kant ok nich; donn rackt he de Jungen von'n Nettelkönig mœglich ut. As nu de oll to Hus kümt, dun jauzen de Jungen all int Nest un vertellen em, wat de Bor seggt hadd. Dun geit de Nettelkönig hen na den Boren sin Höl un künnigt em Krig an. De Bor geit hen un halt sich 'n Vos, 'n Wulf, un 'n willen Kämp (Eber) un'n Löwen. De Nettelkönig geit ok hen un halt sich 'n Ganten, 'n Zęgenbuck, 'n Han, ne Kat, 'n Schütreiher un 'n Hümpel Hummeln. De Urt ward bestimt. Dunn sett't sik de Bor uppen Bom un de wil Kämp hett sik in't Lov wöölt. As nu de Nettelkönig henkümt, dunn seggt he ›hir is keener to seen‹. De Gant kümt œver den Barg ›tantaratan, tantaratan‹. Dor krigt de Bor dat mit de Angst: se kamen mit Pauken un Trumpeten (ursprünglich wohl bungen für Pauken). As he 'n Zęgenbuck süt, [TextGrid-Seitenmarker n="516"]“
• „schrigt he ›o dor kümt een, de het twe grote Schütgaffeln up'n Nacken‹ (Schütgaffeln werden beim Dreschen zum Umwenden des Strohes gebraucht, eine Art hölzerner Gabel, ein zweispaltiges Holz ›'n twęl, dat so wussen is‹). To'n Han seggt he ›o dor kümt een, de hett twe grote Seissen up'n Nacken; ik tööv nich.‹ To de Kat ›dor kümt noch een, het 'n grot Speet up den Nacken.‹ De Schütreiher seggt ›scheit, scheit‹. ›Hür mal,‹ schrigt de Bor, ›de seggt, he sal scheiten un is gor noch ran; ik tööv nich.‹ ›O,‹ seggt de Kämp, ›de willen wi wol dwingen.‹ Dun fängen de Hummeln an to summen ›hm, hm‹. ›Hür,‹ seggt de Bor, ›wo de Kugeln al surren‹ un weet sik vör Angst gor nich to laten.“