In historischer Schreibweise · Die Absatznummern verlinken einzelne Textstellen.
Vorhandene OCR mit geprüften Werkgrenzen, getrenntem Apparat und gezielten Stichproben. Erkennungsfehler können verbleiben. Vollständiger Haupttext des Abdrucks einschließlich des zweiten, anders gezählten Teils, Druckseiten 1–64. Historische Binnenlücken bleiben bestehen; Anmerkungen ab PDF513 ausgeschlossen. Der gesamte Textzeuge ist nicht als vollständig kollationiert ausgewiesen; Umfang und offene Lesarten bleiben dokumentiert.
Czu Iheroſalim wart eyn kint geborn, Das ſicht czu fautte wart erkorn Bber alle Criſtenheide diet, Das was der konig Solomon, Der manche wyſheit riet, Er nam eyn wypp von Jndean Eyns koniges dochter woll gedan, Dor< die wart manig hilt verlorn Eß was eyn vil obel ſtunde, Das ſie an dieſe welt ye wart geborn. Ir vatter hieß Cyprian z Salomon ſie yme uber ſinen dang nam, Er furte ſie uber den wilden ſee; Er hatte ſie vil geweldiglich Vff der burg czu Iheruſalem. Das ich ud) ſagen, das iſt ware, Er dauffte ſie vnd larte ſie Den pſelter das ganße jare, Er larte ſie ſpelen in dem bretz Eme was die konigin liepp, Was ſie yme czu leide ye gedet. Ir kele was wyße als der ſne, Iß enwart nye ſchoner frauwe me, Ir mont re<ht als eyn robin bran, Bnud ſpielten yr die augen, Als yrem alder: woll geczam, Ir hare was geler ſyden glic<, Sie was ſchone vnd mynniglich, Woll geſtalt was ir der lyppz Sie was geheiſjen Salomee, Das wonigliche, ſchone wypp. Die nehſte wat, die ſie anedrug, Das was eyn hemt von ſyden clugz Ein fehen mantel trüg vmb die edele künigin, Mit golde vnd edelem geſteine
Möchte ſy nit bas gezieret ſyn. Das gebende, das ſie vmbdrug, Das was eyn ſchöner borte Von golde vnmaſſen clug;z Sie was von edelem geſtegne licht; Dem richen konig Salomone Was ſin ſchone frauwe liepp. Eyn krone ſaſte vff die konigin, Die luchte als der ſonnen ſchin, ß Da jnne lag eyn karfundelſteyn z Recht als der morgenſtern Ir ankliß von der frauwen ſchein. Es beſc<hac< an eim phingſtage, Vnud iſt wor, das ich uh ſage, Die kunigine zü der kir<gen draft, Nebent iren beyden ſitten ſy do gon hatt Zwen riche furſten vßerkoren, Die geleitent die here künigin; Do ging vor der frouwen ho< geboren Des tages vil manger ſtolzer ſpilman Mit pfiſfen vnd mit ſeiten ſpielen wol getan; Zü der rechten ſitten manig ſtolzer degen Jn ritterlicher wot, Als ſy der küngin ſolteat pflegen Do ging anderthalben by Gar vil ſtolßer megtin fryz Na ir manig dinſiman In cluger vnd ſchoner wede, u. Fier ſhare, waren woneſam, Da ſie in das monſter quam, Die frone meſſe hub man ane, Man gab yr eynen pſelter in die hant Mit gulden buchſtaben Was er geſchrieben voll allerſamt. Als man das ewangelium laß,
Horent, was der frauwen öpper wäs Eyn rot gulden fingerlin, Von edelem geſteyne Mochte iß nit beſſer geweſen ſin. Da man geſang uber alle, Das geſtule richt man yn dem ſale, Daryn ſaß der konig Salomon Mit ſiner frauwen woll gethan, Vor ir manig ritter ſaß, Der ſiner ſynne woll vergaß, Sie was ſo rec<te woll gethan, Sie vergaſſen der ſpyſe in dem mont Vnud kafften die frauwen ane. Alſo ſaß die frauwe woll gethan, Sie verſumtte manden ſine male; Ene was czu ſchauwen alſo not, Sie vergaſſen in den henden Beide, den win vnd das brot. Eyn koppf, was von golde rot, Wan ſie den geyn denr monde bor, Ir farbe als eyn liechte roſe In dem win inbran, Das der konig nit en wyſte, 8&as geberden er vor freude ſolde han, Alſo kundet vns das liet: Konig Salomor wäs ſin frauwe liepp Gante freude er mit yr plag, Wan er in det kammern Ane erem ſnewiſſen arme lag. Des was der konig viel gemeyt Des hub ſic riot vnd arbeyt, Vmb das wonderſchone wypp, Manig ſchoner ritter Verloße ſirien werden lypp. Das ich uch ſage, das iſt ware, Er hatte ſie gar lipli<en In das vierde jare. Eß ſaß anderhalb dem Wendelſe Eyri geweldiger fonig, Dem wart noh der frauwen wee; io Sin vatter hieß Memerolt, Er was eyiri heiden alſo ſtolst, „Selber was er konig Pharo genuant; Er was eyri obermehtig heyden, Er hatte lude vnd lant, Dem ſelben herren wören zü dienſte gezogen Wol ſechs vnd driſſig herßogen Bnud funſfsig groffen one won, Sechtßehen heydenſcher künig;. -Die worent yme vnderthan,
An einem ſontag es beſchac<h, Er ging für ſyne helde in den ſal vnd ſprach: „Nu radent, alle myne man, BVmb eyne ſchone frauwe, Die wolde ich recht gerne han, Die myme adel geczeme, Die will img no<g uwerm rade nemen, Vmb eyn konigin here, Die mir woll geczeme zü einer frouwen Bber das gude lant czu Wendelſee.“ Da ſprachen ſine man: „Herre, vnſer keyner uc<ß geraden kan Vmb eyn konigin here, Die uch wol gezeme zü einer frouwen BVber das rich lant zu Wendelſce.“ Ee einer das wart ye volln geſprach, Der Fonig von «zorn nyederſa Da druerten alle ſyne man, Das ſie yme nit Fonden geraden Vmb eyne frauwe woll gethan. Da ſprach eyn alt griſſer man: „Herre, als vil iz der lande irferinet han, So weiß ic; uber den wilden ſe Eyrt Criſtent konigit BVff der burg czu Iheruſale, Sie iſt ſhone vnd woll gethan, Sie hat der konig Salomon, Sie iſt eyn konigirn here, Die geczeme uc< woll zü einer frouwen Bber das gute lant czu Wendelſe.“ Bit das er das wart ye follen gefprach, Der konig von freuden vffgeſach: „Nu in kan der konig Salomon Syne ſchone frauwen Nunimer vor mir gehanz Es |ſtee kurße ader lang, I< neme ſie- yme uber ſynen dang, I< will mit heres krafft uber ſez Wei mir des gehilſfet, Den will i< ri<eri vmmer me.“ Da ſprach der konig Cyprian: „Herre, iß iſt myn dochter woll gethan Saloinoti ſie mit uber mynen dang nam, IH clagen dirs, lieber herre, Das ir eme inyn herke in gan, Alſo ſpra<ß der konig Ciprian Herre, wiltu faren dan, I< foren gar an dynen ſchadet Fier duſent man, Die mag i<m woll gehaben;
I< foren ſie uber den wilden ſe Bor die ſtat Iheruſalem, No< myner dochter woll gethan, Iß muß mich vmmer rawen, Sal ſie eynem Criſten ſin vnderdan.“ Do ſprac<h der konig von Duſefar: „Herre, wiltu faren dar, I< brengin hyn an dynen ſchaden Sechs duſent man, Die mag ich woll gehaben, IH foren ſie uber den wilden ſe Vor die burg czu Jheruſalem Nod der edelen fonigin Eß muß m;< vmmer uwen, vL Sall ſie yn der Criſtenheit ſin.“ Da ſprach der konig Princian: „Herre wiltu faren dar, I< ſende dir an dinen ſchaden Sechs duſent man, Die mag iH wol gehaben, I< foren ſie uber den wilden ſe Vor die burg czu Jheruſale. Kommeſtu mit krefften dare, So in kan der konig Salomon Giner frauwen nit vor dir bewaren.“ Pruincian diente vff ſinem hoffe Sehs vnd driſßig graffen BVnd biſchoff, das iſt war: „JH ſante dir wol driſſig duſent man An dinen ſchaden eyn ganßes jare, Hie wiederſaget der konig pon Wendelſe dem Fonige Salomon. Wye balde der heidniſc<e man Eynen baden da gewan! Er ſant ene uber den wiſden ſee Czu dem richen konige Salomon Vff die gütte burg zu Jheruſale: „Eß ſta kurße ader lang, u Myn herre will an utwern dang“ Nemen uwer ſchones wypp ZD Mit ganßter heres Freffte, T€ Ader du muſt mit eme fechten eyn IEE H Da ſpra< der konig Galomon „Das kan im woll :viiderftan I<H han uff myme hoffe SEE "VW. Mit gar groſſen eren Beide, graffen vnd hergogen;
Kommet der hoffertige man, Iß muß eme an das leben gan, Sommer ſele vnd lypp, Ih will vor eme woll behalden GSalme das vil ſhone wypp.“ Wie balde der heidniſche man Fiergig fiele da gewan! Da hieß er in die kele dragen Spiſe vnd au<H drang, Die er czu eyme jare ſolde haben, Da die kele wordent bereyt, Da hub ſich not vnd arbeit, Da yſten ſie uber das wilde mere dan, Mit dem fkonige Pharo Manig heidniſcher man. Da die kele worden geladen, Sie ylten balde von dem ſtaden, Sie furen uber den wilden ſe; An dem achzehenden morgen Quamen ſie gein JIheruſale, Da er die burg aneſach, Gerne mügknt ir horen wie er ſprach: „„Nu kan der Ponig Salomon Syner ſc<onen frauwen Nidt wall vor mir gehan.“ Das vermaſſen ſi< alle ſine man, Do hette ou< der konig Salomon Manchen ritter edele, Die Hulffen yme an ſiner were Vor der guten ſtat Jheruſale. Oa ſie quamen czu Jheruſalim in die habe, Die marner rachten die kele czu dem ſtadenz Die heiden legten an yr ſteilen gewant. Ein hirßauge, hieß Elyam, Der name das bander yn die hant. Sie czogen fur Jheruſalim uff das. felt; Der konig Pharo hieß uffſlagen ſin geczelt; Sie hirburgten uff dem wyden plan. Da wart mit heres Frefft beſeſſen Der edel konig Galſomon. Da ſprac<ß Phar der heidniſche man Czu dem herßauge Elyam: „Modten wir eynen bodert haben, Der dem Fkonige Salomon Von vnß gedurſte widerſagen, Oder das er mir grbe ſyn ſchönnes wwip, Oder das er vor Jherüſalem Mit mir fedte einen ftrit; Buder den zweyen müß das ein ergan: Er müß mir geben ſyme eygen fröuwe
Oder müß mich mit ftritte hie beſton.““ Do ſpra< der herßog Elyan: „Go wil i< widerſagen künig Salomon, Bund will ſelber uff die burg gan, Die batſchafft will ic werben, Sulde iF den lypp czu phande lan,“ Der edele herßkauge Elyam, Eyn hermeln gewant leyt er an, Das was mit golde woll dor<ſlagen Er hub ſich geyn der burg 'hyndan, Bud wolde dem konige wiederſagen. Berware ſolt yr wiſſen das, Salomon ſaß vff ſyme palas, By eme ſaß die edele konigin, Bnud ſaß yme czu der andoxn ſyten Morolff der liebe bruder ſyn. Da Elyam uff den palas ging, Salomon ene da ſchone enphing, Er hieß ene gode wilkom ſynz Da entphing yne dogentlihe Morolff vnd die konigin. Da ene konig Salomon enphing, Er ließ ſic<ß ſchone vff ſyn knye, Er ſprach: „Richer Ponig Salomon, Eyn batſchafft ſolde iH werben, Mochte i< vrlaub von dir han.“ Da ſpra< der konig Salomon: „Rede, was du wolleſt, Du ſalt vrlaub von mir han.“ vj Gr ſprac<ß: „Herre, haſtu icht vernommen, Eß iſt der konig von Wendelſe Mit gewalt herober kommen Du ſalt yme geben.dyn ſc<hones wypp, Ader du ſalt vor Jheruſalim X]: Mit yme fechten eyn ſtrytz Das muß vnder den ßweyn eyns: ergan: Du ſale yme geben dyn frauwe, Ader du muſt ene ſtrides beſtan.“ Da ſprac< der konig Salomon .Czu dem herßaugen Elyam: „Ee ic; yme gebe myn ſchones. TREES IH vnd manig ritter Wolden e wagen vnſern- lypp.' Elyam wolde dannen gan, „Morolffe hieß ene ſtille ſtan: DE io Er ſprach: „Elyam, kanſtu "Meine Beſagen; Bff alle dyne truwe, DD Was kraffte mag dyn herre haben? IE Da ſpraH der herczauge Elyam? mm ume „„Er' hat woll viergig dufent: man.“
Da ſpra< Motxolſf der degen: „Mag id iß dan gefugen, Eß get ene allen an das leben. Elyam, du ſalt dynem herren ſagen, Wir ſint czu ſtriden bereyt Vber firczehen dage, I< vnd manig werder dinſtman Kan ich eß anders gefugen, Eß muß yne allen an das leben gan,“ Elyam vrlaub da nam, Er hub ſich geyn dem mere hyndan. Da ſprach der konig Pharo: „Was inbudet vns der konig Salomon? Will er mir geben fin ſchones wypp, Ader will er vor Jheroſalim Mit mir fechten eynen ſtryt? Bnauder den czweyn muß eyns ergan: Er muß mir geben die frauwe, Ader muß mich ſtridens hie beſtan.“ Er ſprach: „Herre, iH will uc< ſagen, Sie wollent an ſtride nit verczagen Ih foc<hten, e vns werde Salomons wypp. Vil manig ſtulczer rytter Muß verlieſen ſynen lypp.“ Der edele konig Salomon Bil ſnelle baden da gewann, Er ſante ſie wyt in die lant No< manchem ſtolczen hilde, Dem daden ſie die reiſe bekant. Dar quam der konig yon Morro<, Mit dem man krefftig here riden ſach, Mit manchem ritter lobeſam, Da wolde er kommen czu helffe Dem rigen konig Salomon Die burger van Nopels quamen darz Die von Marſeliges brachten eyn ſchare, Sie quamen geyn Jheruſalim in das lant; Bnud der riche konig von Scarpp. Det eme auch ſin helffe bekant. Alſo quam dem Fonige Salomon Bil manig werder dinſtman, Die yme mit truwen woldegn byſton; Da gewan er kuner hilde Funff vnd driſßig duſent man, ee Die eme mit truwen wolden byſtan. Da ſprach Morolff der liſtige mani: :c, „Mag der heiden funff duſent my han So ſin wir doc< Criſten diet, Der riche Criſte von hymmel wen Lat vns vnder wegen nit.“
Hie get an der ſtrik vor Iherufalim von Fonig Pharo vnd dem konige Galomon, Morolff des nit en ließ, Eyn banner von werder ſyden Er yme balde wird>en hieß, Da hieß er von golde Eyn bilde wir>en jnne, Das beczeichent von fol> ein here, Das die Criſten ſolden ſyn. Morolff der liſtige man Das banner yn die hant genam Die herren worden alle ſchone bereit, Da wart den obeln heiden In das here wiederſeyt. Da bließ man vff die herehorn, Czuſamen ſegen die Fonige ho< geborn In dem ſtryde hub ſic aß vad wee, Bil manig ſtulczer ritter Von den wonden lude ſc<hre, Der ſtrit wart vnmaſſen groß, Man horte von ſlegen manchen doß. Ir gewalt wart vor Jheruſalim krang, Wel heiden vß dem ſtride intweich, Wie ſchier er yn dem mere irdrang! Bor der ſtat hub ſich der ſtrit Dor< Pharos hoffart Bud Salme das ſchone wypp- Der ſtryt werte biß an den funfften dag, Bit das der obeln heiden Funff vnd driſßig duſent dot gelag, Alſo lange werte der ſtryt;z Da verloiß manig man ſynen lypp. Konig Pharo wart ſegeloiß, Selber wart er gefangen, Manden heiden er verloiß. Der edel konig Salomon Furte konig Pharo mit yme von dan, Er furte cne vff die burg ſyn; Da entphing ene dogentlich Morolff vnd die konigin. Do nün der künig Salomon Den ſig an künig Pharo gewan, Er ſprac<ß: „Nu radent, alle myne man, In welcher ſlachte ſal ich den bonig han?“ Da ſprac4 Morolff der liſtige man: „Herre, i< dir wol geraden Fan, Geden>, vil lieber herre myn,
Vmb was vntruwe ſte her kommen ſin, Da ſaltu geden>en 'ane, Das der hoffartige man Dir wolde genommen han, Pharo, din ſchones wypp: Jß6 ſal eme gan an den lypp. Richer konig Salomon, Gedarſtu den heydenſchen hünk nik beſtan, Antwort mir ene, vſerwelter degen, I< gibe dir des myn truw, I< han mic< eren gar erwegen.“ Da ſpra< konig Salomon: „Des müſte iH vmmer laſter han; Wer. er in dem ſtride irſlagen, I< geben dir myn truwe, IH wolde yne woll verclagen, I<H heiſſen ene verſmyden, Bud muß yn myme lande ligen, Da will ich verdirben ſinen lypp, Bnud ſin laſſen huden Galme das ſc<one wypp.' Da ſprach ſic Morolff: „Das dundet mich nit gut, Wer ſtro noe czu dem fure dut, Licht czundet eß ſic< anz Alſo beſchicht dir mit künig Pharo, Wiltu din frauwe ſin huden lan.“ Da ſpra< der konig Salomon „Morolff, was hait dir die künigin gedan? Du dreiſt geyn ir ſo argen won;z I< geben dirs myn druwe, I< ſyn keyn ſorge han.“ Da ſpra< Morolſf der liſtige man „Ad lieber herr vnd brüder, ſich an, Du brifeſt dir ſelber laſter vnd ſchaden I< gibe dir des myn trüw, Iß wirt dir von mir vſſgehaben.“' Die rede wart Salomon rzorn: „Morolff myn hulde haſtu verlorn, Die gewynneſtu nummer mere, Das du nicht getruweſt Salome dxr edeln konigin here.“ Do ſprac<ß Morolff: „Edeler känig Salomon, Für wor ich u< gſagen kan, Du wurſt von ir gedötet in kuren kagen “I< ſprich es by myner truweri, Du endarfſt mir es nit clagen,“' Salomon Morolffs gebot überging, Die frauwe er künig Pharo huden fieß; det er dorlihen an:
Sie wart ſo heymlichen Dem heidniſchen man. Alſus er ene verſmeden hieß, Die konigin er ſin huden ließ: Da was ſy ſo woll behut, Als der ſine geiß Czu den groſſen bo&>en dut; Horent, wie er behut ſye, Alſo was behut die konigin. Pharo was eyn liſtig man, Mit groſſem czauber Gewan er die frauwe woll gethan. Horent, alle frommen man, Wie der konig Salomon Berlore ſin ſhones wypp, Das ſaget vns dis bu< yn dirre czijt; Eyn heiden der hieß Elias Der“ czauberliſt eyn meiſter was, Künig Pharo was ſyn oheym, Er wir>te mit czauberliſten In eyn fingerlin eynen ſteyn. Da der czauber wart bereit Vidd yn das fingerlin geleic, Er ſante eß 'vber den wilden ſe, Dem richen Fonig Pharo Was in den banden wez Da eme das fingerlin wart geſant, Er gab eß der frauwen, yn die hant; Er ſprach: „Vil edele küngin, Drag dor<h mynen willen Das ſc<hone güldin vingerlin.“ Da ſie das fingerlin geſac<, Von rechtem czauber das geſchach, Da liebet ir das golt;z Dem Pee Pharo Wart. ſie: r maſſen holt, Sie nam das fingerlim yn die. hant, Sie ging da ſie Morolſf, fant Sie bat eß ene gein der ſonnen haben, Abe er icht darane ſehe, Das ir mochte geſchaden, Da eß Mocolff gein der ſonnen bot, Da was das golt alſo cot, Das er mit den liſten ſyn, Das czauber nit mochte geſehen, Das da was in dem fingerlin. Die frauwe ſtieß eß an die hant, Czu hant wart ir woll bekant, Das czauber vnder dem ſteyne lag, Das ſie des koniges Pharo
Czu allen geczijden gerne plag, Er ſaß ir ejnes dages nahe by, Er ſpra<: „Edele konigin, Du ſalt gedend>en daran, Das ic<m dor< dynen willen Han verlarn manchen dinſtraan.“ Da ſprach die frauwe woll gethan: „Pharo laße die rede ſtan, Salomon iſt eyn wyſer manz So fochten im miel ſere Morolff ſinen brüder, den Tiſtigen/ man.“ „Genade edele konigin, Hede ich eß an den hulden dyn, Sprach der hoffartige man Mir mynen ſpehen liſten Gewynnen ich dich in beiden an. Du weiſt woll, frauwe woll gedan, Sie ſulden diz by mir nit han gelan, Du weneſt, das ſy wyſe ſint, I<h geben dirs myne truwe: Irer wißheit ſint ſy gegen mir zwey kint,'' Da ſprach die frauwe woll gethan: „Konig, laß din rede ſtan, Eß wart nye gebarn eyn man, Der Morolſfen mit liſten Das czehende deil glichen kan; Er ſieht an der farben myn, Epra die edele konigin Wan fid) myn gemude verkerer har; I< weiß wol, künig Pharo, u "7Hi Das eß vns beiden an das keben gat.“ Er ſprach „Yo es ſint vff myme hoffe. wol erßogen Sechs vnd dryſſig herßogen, Bud funffczig graffen ane wan, "Bund ſec<ßtehen heidniſcher konige, Die machen ic) u< vnderthan. Mir dienet ouch din vaiter Cyptian, Den will im durc< dinen willen fey län „Hynan vmmer mere.“ „So will ich dir folgen." EM Sprach die edele konigin here. DD Der rede wart der konig fro, Mn Da ſpra der obel heiden do: „Stauwe, iM will dir geben me EIT Bber das rich lant czu ZDändeſfec- Du ſalt geweldig werden Von hynnan uber eyn- halbes jate, So ſenden ich dir, frauwe', das iſt ware, Eynen heidniſchen ſpilman, Turcis genant, Den ſaltu, frauwe ſchone enphan; oe 6o
Eine Dutſche harpp dreit er in der hant, Die iſt von edelem ſteyne clare Er brenget eyn czauberliſtige wort, „Die halt, das eß nymant werde geware, Die lege vnder die czungen in den munt, Fur dot velleſtu zü des erden an der ſelben ſtunt? Din lie<hte farwe mynnecliche Iſt danno< vnüerwandelt,' Do ſprach die edele küngin riche: „So dut mir hy vnd vmmer me Eoliche not in mynem herßen we, Spra die frauwe woll gethan Das eyn ſollicher richer ſurſtc Sall czu fuſſe hynnan gan.“ Da ſprach der heidniſche man: „I< mag czu fuſſe vil woll gan, IH ligen hie uff liebes not, Nün löſe mich konigin edele, Mi dundet gen -czu fuſſe gut.“ Konig PJaro loſte ſie die bant;: „Rume, herre, balde das lant, Bnud ſende mir baden in der czijt, 2r. Auch bin im vngerne Des Foniges Salomonis wypp.'“ Da der heiden uß indran Bud man die mere czu hoffe vernam, Da ſprac<4 Morolff der liſtige man „Eß hat die Fonigin edele Dor< große vntruwe gethan.“ Da ſprac<ß der konig Galomon „Was haf die LFonigin dir gethan? Du dreiſt geyn ir argen wanz In hant die jungffrauwen An alle ir ſchulde ußgelan.“ Alſo ſpraß Morolff der degen: „Konig du ſalt ir vil woll plegen, Tn Das ich u< ſagen, das iſt war, Dir blibet die konigin Nicht eyn halbes jar. Richer künig Salomon, I<H kan der ſachen wol mü,/ſig gon, Bnd kunde ich es recht wol verſehen, Das du vmb die frouwe kemeſt, IH ließ es dar noch geſchehen.“ Der rede geſwiegen ſie gar; Eß ſtont darno< eyn halb jar, Da quam der heidniſche man; “Er drug zwo durtktelduben zart, Die wurdent der frauwen vndertan, Eyn Dutſc<he harppen
Orug er in der hant, Die was der frauwen woll dekant, Sie was von edelm geſteyne clare; Er bracht eyn czauberworhe, Das yr nyemant wart geware. Das czauber wart yr kunt gethon, Da ſie czu dem mönſter ſolde gan, Da bequam ir der heidniſche ſpilman. Nu laß dir ſagen vorbaß Bon der frauwen woll gedan: Die harppe nam ſie eme vß der hant, Den czauber bot er yr czu hant, Die harppe bot ſie yme wieder dar: Rüme hilt, balde den hoffe, Das dyn Morolff yt werde gewar,“' Da ſie in das monſter quam, Die frone meſſe hub man an; Ir pater noſter wart ir czu lang; Das ſc<huff die czauberworzte, NoM< der ſtunt aller yr gedang. Zu Czu gode ſtunt wenig yr gebet; Da irbeitek ſie vil kume, Das man den ſeygen gedet; Da ſpra< die frauwe woll gethan „IH muß verſuchen, Was ic< der worße moge gehan.“ Sy leite ſie vnder die czunge in den munkt, Czu hant wart ſie vngeſunk; Sie ſangk vff das graß vor dot: Ir lichte farbe was danno<h unverwandelot, Von den frauwen hub ſich angſt vnd not: Die Fonigin wer gelegen dot, Sie hede boſer mere geplegen. Das vernam wonderſchier Morolff der uſſerwelte degen.. Die mere ſeyte man doch not, Die konigin were Eynes gehen dodes dot. Da ſpra<g Morolſf der liſtige man: „Der konigin iſt der dot Mit czauber anegedan. Alſo ſprach der degen jung Sie bequam mir hude an der ſtunt, Die frauwe woll gedan, Danno< was ſy geſunt: Da en har im Peyn czwyfel an.“ Da der konig Salomon Die rechte mere vernam, Bnud er iß mit den augen ſach, Von herßleide er ſin hare
Bß ſinem heubte brach. *"„Es iſt ſhande, ſpra< Morolff der degen Das man eins fürſten hant ſol ſehen In ſynnem gelwen hore ſchon: Nu iſt der konigin der dot Mit czauber an gedan. Alſo ſprach der degen czu hank I< han der lande vil erkant, Bud erczte.knecht bin geweſen Der mich czu der frauwen ließ, Ich dede ſie gar woll geneſen,“ Da ſprac<ß der Fonig Salomon; „Morolff las die rede ſtan, Du haiſt der frauwen ſo vil czu leide gedan, Das du no< din ſpotten woll mochteſt lan.“ Ealomon des nicht enließ, Czu der Fonigin das er ging; Synes heren jamer was ſo groß, Das er ſiner fruwen An der konigin nyt genoß, Niorolff gedacht in dem mude ſyn: IH muß baß verſuchen Die vil edele fonigin, Das ſy mir werde bas bekant; Jnudrynnet ſie mir von hynnen, I< muß ir no< in fromde lant, Nu horent, wie er eß anfing Er czu der konigin ging, Er goß ir heiß golt Dor< yr ſnewiſſen hant: Bon dem groſſen zouber ſie ſyn alles nit befant, Da ſpra< konig Salomon: „Morolff, du haiſt vnrc<t gethan, Ryt balde von den augen myn; Was haſtu -gecziegen Die vil edele konigin?' Da ſprach der vil liſtige man: „Das dun>Zet mich gar woll gethanz Sie iſt aber noh nit dot, Ir lichte farbe Jſt noch nit verwandelokz Der doit hat alſo ein ſitt, Er leſt den- luden ſo lichte varbe nit; Ir farbe bornet noc<h als eyn roſe rot; I< geben dirs myn druwe, Sie iſt von rechter ſc<halFheit dot,“ Salomon wark der rede zorn; Er ſprach: „Morolff, myn huld haſtu gar verlorn, Gang vß mynem hoff, des ſoltu dic) verwegen, Das dich myn augen nit me geſehen.
Morolff' der ſtolcze degen Sa< eynen ofen by dem wege, Darjnne ſluſfe der liſtige man z Damydde wolte er ſpotten Des rien Foniges Galomon. Da er in den ojen ſach, Gerne moget ir horen, wie er ſprachz Da ſprach der konig Salomon „Das iſt das gröſte later, Das du mir by mynen tagen haſt gethan.“ Morolff ſpraßG: „Ir hant by uwerem eyt Mir uwer hulde gant verſeit, Bnud verbüte mir ouch das antlit din: Nün ſchouwe, lieber herre, Wie ich dohinden geſchaffen ſie.“ Der riche konig Salomon Bor czorne lachen da. began Da ſprac<ß der wyſe man: „Dette ich ſin nit vmmer ſchande, Eß muſt dir an das leben ganz Wereſtu der bruder myn, Du lieſßeſt dyn ſpotten ſyn, Myn jamer wer dir leyt: Du en worde nye myn bruderz Mon hulde ſy dir verſent.“ Salomon do, nicht en ließ, Die frauwen er beſtaden hieß, In eynen ſarg rot güldyn, Als abe ſie eyn engel were, Darjnne leyt man die konigin. “Da ſpra< der degen Morolſf: „Eß. iſt vmmer ſhade, Das man verwoſten ſal das goltz IH will uc< werlic<gen ſagen, “Der mynes rades gefolget hette, I< hette ſie in eyn wildes mere gedragen,“ Morolff des nicht en ließ, Des nahtes er heimlichen Czu dem grabe ging, Er lachte daruff eynen fudergin Teyn. Da quam der heidniſche ſpieiman Bnd furte die Lonigin künig Pharo heym. Eß ſtunt darno< den dritten dag, Als wir dis bu< horen ſagen Das ſich der ſarg uſſſloß, Vnud das Salomon Siner truwen nit genoß, Das ſich die frauwe woll gethan, Hinweg ſtal mit dem heydenſchen ſpillman Sy für mit yme uber den wilden ſe:
E ſie Morolff wieder gewonne, Do wart yme, wyß gott, ſere wee, Darnod an dem funfften dage Salomon gewan iomer, als im u< ſage; Er dachte in dem mude ſyn: Nu will iß doc< beſ<auwen, Obe no< in dem grabe ſy die konigin, Ealomon da nicht en ließ, Er heimlic< czu dem ſarg ging; Da er ene czubrochen ſach, I<h wenen, das eme uff der erden No< nye ſo rechte leide geſchah: „Owe, nu muß ich iß verdragenz IH gedar Morolff Die mere czu hoffe nummer gefagen!“ Er ſach eyn ſchones megetin, Er win>et ir mit der hende, Er ſprac<ß: „Wan bervicheteſt du die konigin Mit den worten ſchiet er dan. Die junffrauwe eyn ſilbern rauchfaß In die hende genam Da ſi den ſarg czubrochen fant, Da ſeyte ſie die mere Bber den hoffe czu hant, “Sie ſeyte iß dem konige Salomon. Er hat eß ſelber geſehen woll; Er ſprac<ß: „Iſt vns entrunnen die Lküngin, I<h nym es vff myn rechte truwe, Es ſeite mir Morolſf der brüder myn.“ Salomon do nit entlies, Hien zu Morolff er do gieng;z Er ſpra<h: „Morolff, lieber brüder myn, I< clage dirs vff dyn gnade, Bns iſt indronnen die konigin,“ Da ſprac) Morolff der liſtige man: „JH dirs nit glauben en Fan, Das di< betrogen habe die frouwe din; IH han dir es do< lang geſeyt, Ey fürte dim an eym helmelin. 2Ber iM alſo wiſe, als du, Salomon, Bnd were alſo ſc<one, als Abſolon, Vnud ſunge alſo woll, als Horant, Nibchte im myn frouw nit beſchloffen, I<h hede eyn laſter an der hant.“ Da ſprac< der fonig Galomon: „„Bruder, las din rede ſtan, Bnud ſuche die konigin here, So will ic mit dir deilen Das gude lant Jheruſalem, Bund wil ganß in dinem willen leben,
Bnud wil mich- dir. ganß zü büſſe geben. Ah Morolff, vil lieber bruder myn, Du ſalt myn bade werden Nad der edeln konigin, Die vns hie endronnen iſt, Das dir helffe der riche Criſt!“ Da ſprac<ß IMorolff der liſtige man „Richer konig Salomon, Sint du myn czu bruder haſt verjehen, Bas du mir dan gebudeſt, Das ſall alles beſchehen.“ Morolff ging von Salomon do, Mit frolichem müte ſchiede er ſich alſo. Hie dot Morolff den Judden, Morolff ging czu Jheruſalim in die ſtat, Eynen Judden er rades batz Von alder was er wyß als der ſue, Synen., bart ſo griſſen Ea< man uber ſinen gurtel gen; Der Judde hieß Berman. “Da ſprac4 Morolſf der ritter lobeſam „Nu rat mir, Berman, MiYh will der konig ſenden No<h ſiner frauwen wol geton.“ Er nam ene mit ſiner ſnewyſßen hant, Er wolde eme raden, Er furt ene yn eyn kfemnaden Morolff czoh uß eyn meſſer ſ<harff vnd lang, Bnud ſtieß eß dem Judden dor< ſin hers, Das eß eme an der hende erclangz Morolff Eolomons drut, Bberhalb des gurtels GSneyt er abe des Juden hut, Er balſamte ſie vnd leite ſie An ſynen [lypp: „Nu will iH nummer-erwinden, Ic<h finde Salme das ſchone wypp.' Morolſf der vil liſtige man Hatte der lande vil erfarn;z In der hude ging der liſtige man, In aller der geberde, Als ſie yme were gewaſſen anz Morolff nicht en ließ, Czu dem Fonige er da ging: „Edeler konig lobelich, Dor<h aller frauwen ere, Mace mich dynes gudes rich.“ Da ſprach der konig Salomon „„Dorch die freude, die im von frauwen han,
Geben ic) dir myns gudes nicht czu vilz Dor< den richen got von hymmel I<H eß gerne mit dir deilen will.“ Dry margk guldes gut Hieß er yme geben czu hantz Da ſache Morolſf eyn fingerlin Dem Fonige an der hant: „Konig, dord die beſte dogint dyn, Bnud dorc< den richen Criſt von hymel, Gib mir das gulden fingerlin, Wan eß dir woll geczeme, Eo will ich eß czu gabe von dir nemen, Abeczohe eß der konig riche, Er gab eß eme mit der hende; Morolff neyget yme gar dogentliche, Das fingerlin ſtieß er yme ane ſyne hant, Dannen hub er ſic) czu hant, Morolff der Lune hilt gut, Das ene der Fonig nit erfant, eran Des gewan er orolff der der liſtige man Quam gar vnbefant Von dem konige Salomon, Er ging yn eyn kemnaden jan, Abeczoche er die Judenhut, Sharlachen cleider leyt er anz Morolſf das nit en ließ, Vor den konig Salomon er do ging: „Konig, dor< die dogent din, Bund dorch aller frauwen ere, Wem gebe du;idin fingerlin?“ Da ſpra< der Fonig Galomon: „„Das det ich eym alden gryſen man.“ Morolff laßen da began: „„GShauwe, keiſer edele, Wo ich iß an der hende han.“ Bon freuden koſt en der konig rich: „Morolſf, din liſte ſint wonderlich, Bor den ſic nyman kan bewarn Jn aller der werlde, Wo du yn dem lande wilt farn.- Morolff hieß yme dar dragen Stap vnd deſchen, das will iG uh ſagen, Die worent beyde wol beſlagen. Er ſprach „I< finden die fonigin, Ader diß will ic vmmer dragen.“ Hie fert Morolff uber mere vnd ſuchet die konigin, Morokff eme bereiden hieß
Eyn ſchiffelin von leder, Das er vſf das mere ſtieß, Das was mit be<e woll berant; Czwey glaſefinſter gaben eme das lieht, Alſo meinſtert eß ſyn hant. Die winde konden yme nit geſchaden, Bff dem wilden mere, Als wir das buche horen ſagen, Er drug an der ſyten ſin; Eyn groſſe deſchen, Damydde friſt er die das leben ſyn. Er ſprac<ß: „Salomon, lieber brüder myn, IH befilhe dir Male myn cleines kindelin.“ Man hies das Lindelin herfur tragen, Künig Salomon ſprac<: „I< befilhe dir alle die lehen, Die din vatter ſolte haben.“ Morolff vrlaub da gyenam Czu dem richen konig Salomon Bnud ezu manchem ritter here; -Da walt er mit groſſem janer No<h der konigin uber den wilden ſee. Das ich uch ſagen, das iſt ware: Er walte von eyner burg czu der andern Bölleclichen wol ſieben jare, Bit er quam geyn Wendelſe in das lant; Morolff ſleich ſin ſchiffelin In das rore alczu hant, Syn ſchiffelin ließ er ſtanz Eynen alden heiden Eade er dart here gan, Ferre darf an dem wege; Er rieffe yme no< vil lude: „Du muſt mir laſſen dyn leben.“ Da ſprach der heidniſche man „Neyna, ritter labeſam, Du ſalt mich laſſen leben, I< bin vor manchen jaren Eyn burgman czu Wendelſe geweſen.“ Da ſpra< Morolff der liſtige man „Gage mir, du alter heyden, Wie iſt es vff dins herren burge getan? Mir iſt geſaget, er habe eyn wunderſc<ones wypp, Die mynne er alſo gerne, Bnud ſige ym liep alſam ſyn eygen lypp.“ Da ſprad der heidniſche man: „Davon ic woll geſagen kan, Ir farbe bornet als eyn roſe lieht, I< geſa< by mynen geczijden Edoner frauwen nichr.“ Da Morolff die rede vernam,
Er czo<m uß eyn meſſer, Das was ſchone vnd woll gedan, Iß was ſcharpp vnd lang, Er ſtieß eß dem heyden in ſyn herke, Das eß eme an der hende erclang. Morolff der mere hilt clüg, Den heiden er da uſfgehub, Er warſfe yne in eyn dieffen graben; Er ſprac<ß: „Wec did) der mere fraget, So enſolt du nieman nüßit ſagen.“ Morolff, Salomons drut, Slaſfe czum andern male In des Juden Bermans hut, Einen growen Foßen det ec an, Eynen palmen vff den rude, Eyn Fkrude er vnder ſyn achſſel nam; Von dannen walte der ritter here Bf die burg czu Wendelſe, Da er vff den hoffe qwam, Da ſac er konig Pharo Vnd manchen heidenſchen man;z Sie drieben mancher hande ſpieles rafft, Ir ettliche ſchuſſent do den ſchafft, E.liche ſtieſſen den ſteyn z. Sy hofiertent dem künig Pharo Bnud ſyner küngin rein. Nahe by der kir<en, Als vns dyt buche ſeyt, Bff dem hoffe ſtunt eyn linde breit, Darvnder was eyn geſtule woneſam, Da engedorſjie nyman vff ſigen, Er en were dan eyn edel man, Bund were von hoer art geborn;z Wer anders daruff ſaß, Der hatte den lypp verlorn. Morolff der liſtige man Wonderlichen balde Hub ſic) uff das geſtule hindan Da Morolff vor das geſtule qwam, Daruff ſaß der liſtige man; Da er uff das gejtule geſaß, Da ruwete der*degen here, Eynen ſtap ſtieß er in das graß, Bff dem hoffe hing er eyn dafel, Ban die lude yrclang, Der konig Pharo czu der Lir<en drang, No< eme manig ritter lobeſcmz Dannod ſaß uff dem geſtule Morolff der liſtige man. Man hieß da den ſelben degen
Balde ſtrichen von dem wege. Morolff dec hilt gut Wolde ec keym nie entwichen Alſo dure, als vmb eyn fuß; Eyn fkemerer dort her ſprangk, Eelſpp ſehſte drugen fie jteXe in ir hant, Hind wolden ſlagen den kunen man; Miet ſynen ſpehen liſten Konde er ſie wol vnderſtan, Da ſprach Morolſff der liſtige man: „Neyna, degen labeſam z Gebeſtu mir eynen ſlag, I<h gelden dirs mit der Pruden, Du geden>eſt myn Byt an den jungſten dag.“ Konig Pyaro lac<en da began, Er ſprac<: „Lant ruwen Den elendigen man, IH han an ſyme libe erkorn, I< erkennen an ſynen geberden, Er iſt von hoher art geborn.“ Czu-der firc<en ging der heidniſche man n Bund manig ritter labeſaim, No< eme die konigin rich; Das was Ealomee, Die ſchone frauwe mynniglich. Da ſie Morolff aneſac<, ITu horent, wie er ſprad „Biſtu eß Salme, die frauwe myn, Eo yn geſad) iM by mynen geczijden Iye keyn ſc<orer fonigin, Die myme bruder uA Von Jheruſalim indran: IH frauwen mich, ſprach der edel man Das i< myn langes wallen Iicht vergeben han gedan.“ Mit der konigin gingent dryge ſchar, Edone meide mynniglich gefar, Sy ginzgent mit ixen houbeten bar Ir gebende warent ſmal barten, Bnd durchzieret mit edelem geſtein flor, Morolff ließ die graffen VBnud die frauwen fur ſich ganz Als ſaß vff dem geſtule der liſtige man. Gegen eme ging die Eonigin rich Morolff von dem -geſtule vſfgeſprang, Er neiget ir gezogenlich; Morolff wieder'uff das geſtule ſaß; Er fluchte dem heidniſchen paffen, Das ſin meſſe ſo lang was z
Er ſprach: „Verdeilter Saraſin, Was magſtu hude yeſingen? Das duſent dufel by dir ſin!“ Da die meſſe wart gethan, Bon der kirchen ging der heidniſche man, By eme manig ritter labeſam. Morolff der kune ritter gut, Begunde uff von dem geſtule ſtan, Er hub ſich gegen dem ſtyg hyndan, Da die Fonigin Vön der kirchen ſolde gan, Der vil liſtige man Ging czuchtiglic< vff eyn ende ſtan; *Da ſprach die frauwe woll gethan: „Wyfß; wilfum elender man; Ja du alt gryſer barn, Wannen biſtu her czu lande In dieſe heidenſchafft gefarn?“ Er ſprach: „Edele konigin here, IH han lange gewallet Vff dieſem wilden ſe: Bijf genade bin iM kommen czu dir, Fil edele küngynne, Ein gobe ſoltu geben mir.“ Da ſprach die frauwe woll gedan: „Weller, wiltu hie by mir beſtan, IH geben dir wyn vnd brot, Das did) davon nymant in ſcheidet, Iß in du dan 'vnſer eynes dor.“ Er ſprach: „I< bin eyn ſundig man, I< gedar an eyner ſtadt nit woll beſtan I< will hie ruwen firczehen nache, Die wile heiſſent mir die ſpiſe geben Ffrauwe ſo woll geſlacht. Do ſprach die küngin edele: „Weller, quem du ye gein Jheruſalem? Geſehe du ye den konig -Salomon, Bund Morolff ſynen brüder, Den getruwen dienſtman?“ Er ſprac<ß: „Jo, küngin edele, Eß ſint ſieben jare, da was i< czu Iheruſalem Da ſach i< den konig Salomon, BVnd Morolff ſyn bruder, Beyde gar druriglichen ſtonz Die fonigin was eyns iehen dodeas dot, Das clageten die furſten bede, Eß det ene hartte not. Sy verwürdetent ſy in ein ſarg vnder einen ſtein, Da quam der leidige dufel, Bud furte ſie mit yme heym.“
Die frauwe laßen da began Sie karte ſi hervmb, Mit der hende ſie ene nam, Sie befale ene eyme kemmerere, Das er dem pilgerin x1x0 Des nachtes büſſete ſin ſwere: „Neina, degen labeſam, Plege woll des elenden man, Er iſt cyn wegmieder pilgerin Si das czu ſynenn heubten No< hynachr ſte der clace wyn.“ Morolff drug an dem libe ſin Eyn güt panter von ſtahel, Des wark gewar die junge herßaugin. Den diſche richtet man Bor Pharo dem heydenſchen man, Als eyme edeſe fonige Des nachtes woll geczam. Da man den diſche uſfgehub, Die junge herczaugin uffgeſtunt, Sie ging vor ir frauwen ſtan, Harte dogentliche ſprach Die ſelbe mager woll gedan: „FSfrauwe, gedorſte ich mit den hulden din Dir ſagen von dem bilgerin, Was ich ene an ſyme libe ſach haben, Eyn vil gut panter ſtehelin, Iß ſolde eyn frommer ritter dragen.“ Da ſprach die frauwe wvll gethan „„Balde bringent mir den ekenden man, Oder fragent innen, wannen er ſie: Er ſaget mir die re<ßte mere; Danne er iſt aller ſ<hald>eit fry.“' Die maget hub ſic< czu hanr Bber den hoffe, da ſie Morolff fant „Wol uff, elender man, Du ſalt vil wonderbalde Vor myner frauwen kemnaden gan; Oder ſage-mir, wannen biſtu vber ſee? Du ſält der Fonigin here Allererſt fremde mere ſagen, Die horet myne frauwe gerne, Vnd will dirs nit lenger verdragen.“ Da ſprach der liſtige man: „Gone maget woll gethan, Laß micß ruwen bit morn geyn dage; 'Horet myn frauwe gerne fremde mere, Der will i< ir genung ſagen.“ Do ſprach die maget wol geton: „Du müſt ieß mit mir zu myner frcouwen- gon.“
Morolff hette angſt vmb den lip, Er begunde ſeve for<ten Salome das boſe wip Morolff das gebot uberging. Die maget ene da ſißen ließ, Sie ſaget iß der frauwen woll gedan; Sie ſprach: „Lont in rügen bis morn, Den alten ellenden man.“ Die küngin ſprach zü hant „„Er hat dur<faren manig lant, Darzü iſt er faſt alt vnd pran>, Nün wil ich in gerne loſſen rügen No< ſines herßen gedan>.“ An dem andern morgen fru Konig Pharo bereite ſic darczu, Er hieß yme dar dragen, Sin beſtes rytgewant, Der konig Pharo reit jagen czu hant; An dem ſelben morgen fru Morolff ging der konigin Gar mit groſſen liſten czu;z Da er ſie ferre aneſach, Gern moget ir horen, wie er ſprach „Stauwe plegeſtu Feyner hande ſpiel, Das heiß balde brengen dirz Mir iſt des 'gudes worden not: I< ſeßen dir myn heubt An din liechtes golt ſo rot.“ Sie ſprach ſie wolde iß gerne dunz Eie rieffe der megde; Sie wonte gewynnen rum; Sie hieß ir bald hervor dragen Eyn gut ſchaffeczabel, Das was woll mit golde dorc<ſlagen, Vil geſteines dajnne lag, Das luchte ſchone als der dag, Gmaragend vnd johant, Die Lkonigin ſlug daran Mit ir ſnewißen hant. Das geſteine was wiß vnd rot; Sie. wonte Morolff brengen in not: „Czuche an, elender man, Du kanſt dig nit erwern, I<H gewynnen dir din heubt an.“ „FSfrauwe, was ſeßeſtu gein dem heubt myn?- Da ſprach die edele konigin „Driſßig marg goldes Saltu darwieder han, Damit geben ich dir geleide, War du in das lant wilt gan.“ Er ſprac<ß: „Frauwe,
Wiltu ſpielen gein dem heubt myn, So ſeße mir die -allerſ<onſte junffrauwe, Die du haſt in der kemnaden din.“ Die frauwe lachen da began: „Abe du das ſpiel gewinneſt, Wie kanſtu mit junffrauwen vmbgan?“ Da ſprach der liſtige man: „GESdone frauwe woll gedan, Das wil ich dir wörlich ſagen, Obe iG das ſpiel gewinnen, Sie muſt mir myn deſchen dragen.“ Mane frauwe lachen da began. „Du biſt eyn hubſch alt griſſer man Sie ſpra<4 nü wart da vnder yn, Welche dir allerbaſt gefellet, Die ſal din wederwertte ſin.“ Morolff zbigte vff die nehſte, die by der küngin ſas, Die ſelbe des künig Pharo ſweſter was; Er ſprach: „Frouw, wurde mir das ſchöne megetin, Vil edele küngin here, Dor die wagen iH das heubt myn.“ Die maget lachen da began; Sy ſpra<ß: „Du armer bilgerin, Da wereſtu bedragen anz Der konig Pharo der iſt der bruder myn: Obe du das ſpiel gewinneſt, Eß muſte do< verlarn ſin.“ Da Morolſff die rede vernam, Da ſprach der liſtige man: „Schone maget woll gethan, Du wordeſt mir dan czu phande geſeßt, Das ſpiel will iM faren lan,“ Bit er das wart vollen geſprach, Die maget vor eme vff dem brede ſaß: „Nu czuce an, elender bilgerin, IH truwe dich vor falſc< bewarn, Vor der edelen koniginz Nu czuche an, elender hilt gut, Du biſt vor falſch woll behur, Du dundeſt mich ſo eyn dogenthafftiger man, Obe du das ſpiel gewynneſt, I<H will mich gerne mit dir began.“ Vil manchen ſc<oh Ffromte ym die konigin do;z Morolff kunde ſic) huden da alſo, Syne liſte waren ſreiſam, Er ließ die edele Fonigin Mit czogen vor ime uff dem brede gan: „„WBas helſfent dich dic ſpehen liſte dyn? Dyn heubt iſt eigentlich myn z;
Das ſpil wirt dir no< woll leit; Du haſt den lypp hyngegeben, Das kommet von diner dorheit.“ „Sirauwe, gewinneſtu mir das houbt an, Das muß an dinen gnaden ſtan. I< han erkennet vil der lant, In aller der werlde Des ſpiels ic) nie myn meiſter fanr.“ Eynen alden er da uffgchub, Biel gerne er den vurecht fur den künig ſchlug. „Was-helffent dich die böſen liſte din? Doh geben im dirs myn truwe, Din heubt iſt eigentlic; myn, Das heiſſen iM dir abeſlagen, I< will dir iß werlich ſagen. Des czoges was dir vil gach: Sich, mit eyme ritter Dun ich dir matt vnd ſcha<.“ „FSfrauwe, gewinneſtu mir das heubt an, Das muß an dinen gnaden ſtanz Leſſeſtu mich geſunt gen von dir, Ih ſagen. iß vmmer mere, Du ſyſt eyn edele konigin here.“ Morolff wart die ſtat czu kort, Er ließ vor der konigin eya groſſen fork, Die frauwe lachen da began „Gage an, du alder bilgerin, Warvmb haſtu das gethan?“ „Da fochte ic den -czorne din; EGprad) Mordiff czu der konigin Gewinneſtu mir das ſpiel an, I< horen woll, edele fonigin, Das heubt muß ich verlorn han.“ Die rede was aber Morolffs ſpot, Er gedac<t: Myn heubt Wirt gelediget, ſommer gor; Wir ſollen weſſeln die ſtat. Morolff mit groſſen liſten Die konigin herober ſigen bat. Allererſt ſaß er ir dorc< die hant, Da er ſie mit golde Hatte dor<gebrant, Da die ſonne dor< den hentſchuch ſchein, Allererſt kant er ſie rechte Er ſlug yr no< eynen ſtein, Morolff hatte ouch gefurt uber ſce No< der konigin here Eyn alczu rot gulden fingerlin, Da was mit ſtar>en liſten Eyn nachtigal gewirFet in;
Das fingerlin. ſtieß er an die hanf, Die nachtigal hub uff vnd ſang, Das eß alſo ſuſße yrhall Die konigin ſach das fingerlin an, Bir er yr einen ritter vnd zwen venden gettall Mit freuden er ober dem brede ſaß. Die konigin ſchaute die nachtigal, Bit das ſie ſcjach vnd ſtein vergaß. Damydde werte er das ſpiel, Morolffs Forgewyle Wart der konigin czu vil. „Ffrauwe, nu han id) das irweret, Nu hat der elende bilgerin Sin heubt irneret.“ Morolff hüp vſf vnd ſang; ſin ſiyzme was wol geton, Domit er der küngin edele Ir frbide harte vil benam z Er ſang bas, dan defeinre ſlac<ßte man; Alles das wart freudenrich, Das die jtym vernam, Eyn wiſe, die was woneſam, Als ſi der konig Dauid Bß den alden lieden nam. Da ſprach die konigin woll gethan „Weller, wo lernte du diſe ſtyme ſo woneſam Eß iſt manig dag, da horte ich ſie Bber des vatter diſche myn: Du maneſt mich groſſer eren, Dan abe muß id) geſcheiden ſin.*' Er ſpra<ß: „Bil edeld Ponigin, I< was eyn ſpielman vnd hieß Stolcezelin Wero Gut im dor<. ere nam, Dor< den richen got von hymmel Han ic mich eß abegedan. Edele fonigin here, Id han lange gewallet In dem wilden ſee, Bber die berge vnd durch tal; Nie kein lant ſic< vor mir verbarg, Eß were breit ader ſmall. Da quam ic czu Geilat in die heubtſtat Da die ſonne ir geſedel hat, Dajnne [yt eyn lant, heiſſet Jndean, Da lernte ich die wiſe, Ffrauwe woll gedan; Sint gehort im ſie nie me, Wan in der guden ſtat Jheruſalemz Vor dem konige Salomon Sang ſie eyn herczauge, hieß Morolſk, Der was eyn hubſcher man."
Da ſprach die frauwe woll gerhan: „Gwig vnd laß die rede ſtan, Du biſt ſelber Morolff Salmons man: Kumet mir der künig Pharo Es müß dir an din leben gon.“ Er ſprac<ß: „Des du czyheſt mich, Des will ih mich intſhuldigen weder dich Da ich Morolff czu leſte wart geware, Sin bart was eme noch nit intſprongen Sich, was han ic< grger hare,“ Da ſprach" die frauwe woll gethan: „Du biſt Morolff künig Salomons man, Du brente mich dor< die hanf, Das dut mir weez I<H geben dirs myn truwe, Du geſiheſt Jehruſalem nummer me.“ Da Mocrolff die rede vernam, Abeczuche he die Juddenhut, BVnud warſfe ſie ferce hyndan;z Sin hare was ſchone vnd geluar: „Edele Ponigin, ſh<auwe Morolff uber an, Muß eß mir an das leben gan, I< tün dir ee vil czu leide, Alles, das ich erden>en fanz Ja du frech vngetruwes wypp, y I<h han no< dir erwallet Bil manigen hertten heydenſchen ſtig: Des loß do<, frouw, genieſſen mich, Einen ſtetten friden mir verſprich, Bit eß morne wirt licht; Edele konigin, ich bede dich lenger frede nit. Da ſprach die frauwe woll gethan: „„Swyg vnd laß die rede ſtanz Du biſt eyn alſo liſtig man, Der duſent ſloß vor di< ſloſſe, Man in konde di< nit gehan.“ Da hatte Morolff ſorge vmb den lypp, Er foc<te das mortgrymme wypp, Do gedacht der vil liſtige man: Es welle ſi; dan anders ſchi>en, Eß müß mir an das leben gan. Morolff die Lkonigin vnbetten nit en ließ, Bit ſie yme ſteden freden hieß, Bit an den andern morgen frü; Morolff lag mit groſſer flehe Vor der edelen küngin do. Da die ſonne czu gaden ſolde gan, Morolff ging vor die frauwen ſtan, Er ſprac<: „Edele konigin here, Los mit mir ſpazieren. gon
Einen, dinen kamerere Czu des wilden meres dran Edhone frauwe woll gedan, Wer morne gelebet den nnritten dag, Der hat au< kurgewiſe, So man allerbeſte mag.“ Da ſprach eyn alter Saraſin „Du en ſalt iß nicht verſagen, Edele konigin.' Czu hant ging die frauwe woll gedan, Sie name czu eren henden GSetig heidniſcher man Sie gingen ſc<auwen czu dem wilden ſe. Morolff ſprac<ß czu der konigin: „„WBiltu mit mir geyn Jheroſalem?“ „GSwyg vnd laß din rede ſtan; Du haſt mir czu Jheruſalem, Bil czu leide gethan: E morn der dag eyn ende hat, I< ſchaffe, du geſ<oweſt nyemer me Iherüſalem die gütte ſtat, Du muſt mir buwen hie eynen aſt, I< geben dirs myn truwe, Salomon müß din werden ein gaſt.“ „So muß got der ſelen plegen! Mid ſante no ud) uß Salomon der uſſerwelte degen Mügs er mich nün ou verlieren, So mag ſyn vbel werden rat.“ Morolff ſprach „Edele konigin here, Laß diner kemmerere eynen Mit mir gen czu dem ſce, I< wil dem rore myn ſynde clagen z Du weiſt woll, edele konigin, I< mag nit anders paffen gehaben.“ „Dich enhilffent nit die ſpehen liſte din, Gpra die edeſe Fonigin Du muſt hie laſſen din leben.“ Sie name ene by der hende, Den uſſerwelten degen, Sie befale ene der ritterſchafft, Czwolff heiden in yr gewalt: „Nu plegent wol des liſtigen man Entrynnet er uc von hynnen, Eß muß u< an das leben gan.“ Man furte den dugenthafften man Vor eyn kemnaden hyndan;z Mit yme ging die edele koniginz Sy ſaſſen by eynander, Sie hatten vil rede vnder yn.
Eyn Pkemmerer czu der frauwen ſprach „Ir ſollent gen an uwer gema, Ir mogenkt des an angſt ſin, Das er vns icht indrynne, Daran ſeßen im das heubt myn.“ Die konigin ſlaſfen ging, Morolff ſie yn der kemnaden ließ; By ene ſaß der dogenthaffte- man, Er ſeyt ene fremde mere, Byt ſie alle ſlaffern began. Morolff huſten da began, Er leſchte das lie<t, das vff dem diſche bran. Da ſprach eyn heidenſcher man: „Gage ane, eyn ritter edele, Warvmb haſtu das gethan?“ „Das will ic< dir verjehen, Eß iſt an myne ſchulde beſchehen Heiß eyn ander ließt her dragen, I< giben dir myn truwe, Daby ſollen wir erſt kurßwill ſagen, Heiß entzünden eyn ander liecht, Dis wolde do< ſchone bornen nichf; Gtent uwer czwen yor die dor, So mogent yr an angſt ſyn, Das ich nit Fomen davor. Ee das ließt wart bracht; Morolff datte ſich balde bedacht, By eme ſtunt eyn kopp güldin, Daryn ſhan>t er dalen drang Bß ſyme güten barellyn. Da ynczundet wart das lieht, Morolff ſprac<: „Ir herren, dorſtet uc nyt? Drindet uß dieſen wyn, Es iſt wyn von Apperlant Den ließ mir die edele konigin; Eß mag dem dag nahe ſin, Ir ſullent vßdrin>en dieſen wyn, Sint mir keyn gut komet czu ſtaden Geyn der edelen Lonigin; Das hant ir heilde wol vernommen, Eß muß mir an myn leben gan, Horent, hilde labeſam,* Sint mir das gut nit kan gewegen, So trin>en uß dieſen wyn;z Der kopp ſal uwer eygen ſin.“ Dem beſten gab er in in die hantz (Sie drun&>en faſte vnd ſegen nider uff das lant, Byt ati eyn heydniſchen man, Der hatte den kFopp in der haut, Bud ſach die andern alle an;
Da ſprac< der heidniſche man „Warvmb hant ir dis gedan, Das ir uch wollent flaffen legen? Indrynnet. vns der Kriſten, Eß get vns'allen an das leben.“ Da ſprach Morolſf der liſtige man: „Gy wöllent mi<ß verſuchen, Obe ic< welle hynnen gon: Blibet dir alleyne dyrre win; Als du ene ußgedrin&>eſt, Der Fopp ſal din eigen ſin.“ Alſo balde der heiden da gedrang, Eme enphiel der Fopp Bnd ſeyg nyeder uff das lant. Morolff der kune hilt gut, Er wart von ſorgen erloiſt, Des gewan er eynen hohen mut. Er nam eyn ſchere uß der deſchen, das iſt ware, Bberhald den oren Sneyt er den zwölffen abe das hare; Er nam eyn ſcharſaß in die hant, Er ſchare iglicem eyn blatte: „„Nün ſingent meſſe alleſamt.“ Da Morolff das hatte gedan, Er ging czu der porten Bund hieß ſic) den dorwechter ußlan: „IH muß uff den wilden ſee A8Sonderlichen balde, Ffiſc<hcn der fonigin here, Da ſprach der heidniſche man: „IH gedarre nymant ußlan, Biß; es morne werdet dag, Iß verbot? mir die konigin ſelber, Berware ich uc) das ſagen mag.“ Morcelff der hilt gut Czu dem portener In die kemnade fich. hupp: „Dorewechter, drut geſclle myn, Sluße mir uff die porten, Als liepp ic< dir moge ſin, Wiltu hinacht wyßheit ſehen, I<H ſagen dir, was dir an dem libe Mag nu beſchehen, Das zeyge ich dir an eim ſterne,“ Da ſprach der einfeltige portener: „Eo ſlieſſen ic) dir uff gerne.“ Die ſluſſel er in die hapt genam, Er ging gein der porien, Der heidniſche man; Meocolff hub uff eynen Jteyn,
Er ſlug dem armen portener Das herße in dem libe inczwey, Das er dot fiel vff das lant. Darnach quam ſin frauwe czu hanf, Da wolde ſchrien das wypp, Morolff warff ſie mit dem ſelben ſteyne Ezu dode, ſaget vus das lyer, Die ſluſſel er yme vß der hende nam, Bffſloße der ricter lobeſam, Er ging geyn des meres dram Vil wunderlichen balde, Da er ſin ſchiffelin verborgen hatte gelan; Er drat drin vnd ſtieß vff den wilden ſee; Da ſwebet er bit an den dag, Bit das irwachte der konig here. Der frauwen quam mere czu hant, Das die heiden beſh<aren wern, Bnd das ſy ſlieſfen alleſamt, Morolff were indronnen uber ſee, An die czynnen lieffe dis konigin here; Als ſie ene ferre aneſach, Sie begunde heiß weynen, Gerne moget ir horen, wie ſie ſprach eum Bon. leide ſie vff die erde ſaß, Sie yr freuden vil gar“ vergaß: „IH in konde iß uh, herren, nye geſagen, In hetrten ſyne groſſen liſte Bß eyme harten ſteyn gedragen,.“ Alſo ſpra<ß die frauwe woll gedan: „„Nün wartent, ir heilde lobeſan, Bringent mir wyder den liſtigen man, Driſßig marg des rotten goldes Sollent ir von mir czu lone han.“ Da gingen an die Fele hindan Funffczig heidniſ<er man. Da was eyn herczaug, hieß Marſilian, Der ylte wonderbalde, No< Morolſff vff des meres tran. E ſin Morolff worde gewar, Da waren ſie des wilden meres Fier milen czu eme gefgrn; Der vil liſtige man Der ſc<hilte ſyn ſchiſfelin Abe des wilden meres ſtran, Er ſtieß aber vnder den qurtel ſin Mit ſilberin reiffen eyn cleines barellin; Bögahete der tugenthafffe man; Er ſprach „Der dufel hat alle die ſtuden hin, Die hie vmb die waſſer ſolden ſtan.“ Nod eme ylte die heidniſche dietz
Morolff konde ſic) verbergen nit, Sie fingen den dogenthafftigen* man, Sie bunden ene alſo ſere, Das eme das blut czu den nageln ußrann, Die heiden lohten ſich uff den wall; Cawen ritter ylten hin czu dall, Sie foren uber den wilden ſe, Da ſeiten ſie die mere Der edelen konigin here. Da gab ſie ene czu badenbrot Eynen vehen mantel, was durc<ſtiket mit golde rof; Driſßig marg wolt ſie den andern geben, Wan ſi Morolſf brechten, Den ußerwelten degen. Die nat begunde ſegen an, Der ſc<h<iltwa<ht plagen Czwoſlff heidniſche man; Morolff man gebunden ſach, Bit an den erſten ſlaffe, “Gerne moget ir horen, wie er ſprach: „Wollent ir mir loſen die bant, "Ih han erfündet vil der [ant, Ju) wolte v< frömde mer ſagen, Was ic<h in der heidenſchafft groſſes lyden han vertragen.“ Bier die beſten löſtent jme die bant, Er ſeite yn manige opentire zü hant Bit das ſie durſten began; Hervor czo< er ſin baryllin, An den mundt ſaße es der fürſte lobeſan Er det ene ſine liſte kunt, Dor< ſin Fele qwam nie eyn eynger drungt, Er ſprac<ß: „Ir herren, durſtet uc icht, Eo drindet hie nod luſt, Ir drin>et beſſers dran>es nicht.“ Dem beſten gab er es in die hant; Sie drun>en faſte, vnd ſegen nyeder uff das lant. Der ene alſo ſere ban?, Morolff mit ſyme ſwerte Er jm ſyn heubt abeſwang: „Das ſaltu czu eyme bodenbrot haben; I< will din cleider ſelber Bor die künigin dragen.“ Der vil liſtige man, Er name die eilffe by den haren Bnd czo<e ſie von dem zwelfften ferre hindan, Bber das gevilde breit, Der ſtolcze degen vnuerczeit, Bber den berg in das tal, Er rauffte ſie älſo ſere, Das ſie an dem heubte worden kall,
Er nam eyn ſchere vß der deſchen, das iſt ware, Vberthalb den oren Sneyt er yne abe das hare; Er nam eyn ſc<harſas in die hank, Er ſchare iglihem eyn blatte „Nu ſingent meſſe alleſamt; Alſo ſprac<ß der liſtige man Dia mochte eyn biſchoff nicht han gethan: Weren gewihet dieſe hilde balt, Sie beſongent woll ein wytes mouſter, Jr ſtymme iſt ſo manigfalt.“ Als das Morolff hakte gethan, Er hub ſic< cgu dem mere, Da er ſin ſchiffelin hatte geſan; Er drat darjnne vnd ſtieß vſſ den ſee; Da furt .er des Feimnmereres cleider Vor die konigin here. Sin hor was krus vnd ouch doby val, Eyn antlit was dem kemmerer gli< uberall; Morolſf der liſtig man Schilte ſyn ſchiſfelyn ſchon Geyn der burg hyndan Vil wonderlic<en balde Bber des wilden meres ſtran; Sin ſchifſelin ließ er vnder dem berge ſton Bnd hub ſich geyn der porten Bnud hieß ſich june lan: „I< kommen uber den wilden ſee, Morolff iſt gefangen, I< will es ſagen der Lonigin here.“ Die porten worden uffgethan, „Moroſlff wart in die burg gelan, Da er vor die künigin ging, Der Ponig vnd das geſinde Ene vor den kemmerer inphing: „Nu ſage vns von dem liſtigen man.“ „Herre, da han wir en gefangen, Bud kan nommer fomen von dan; I<H band in vff dem wilden ſee, Das er' [ute morte ſchre, Im ran das blüt zu den nagelen vß;z Wir wdllent in ſen>en an des meres grunt, Do müß er nün wonen zü huß: Darvmb, edele küngin lobeſam, Jr bedorffent vor yme nit me in ſorgen ſton.“ Künig Pharo ſprach: „So will ic) mich ſlaffen legen,“ Da hieß die bette bereiden N Morolff der ußerwelte degen. Da Pharo czu dem bette ſolde gan, Da geſegtent in czwolff heidniſche cappelon;
Czu yme ging die frauwe woll gedan. Da was ſich vnmüiſig Morolff, Salmons man z Morolff was yn vobekant, Er nam in eime kopff den dalen drang in die hant, Er fnyete vor den konig rich Bnd auch vor die konigin glich; Bnud dren&ete ſy beide mit flyß IDa ſlieſfen ſie ſicherlich. Die kappelan wolten dannen gan; rs Morolff bat ſie ſtille ſtan, Er gabe ene den ſelben drang; Eie dronden alle VBnd ſegen nider czu der want. Maodtrolff der Fune hilt gut, Die czwolffe kappelan er uffgehub, Er' drug ſie czu eyner ſteynen want, Er ſchrendete ſy vber eynen huffen Gegen einander alleſant. Konig Pharo er ab dem bette nam, Er leite yne czu der wende By eynen jungen Fappelan, Die kappen czo<ße er yme ab Bnud leitte ſie ſchiere Dem kFonig Pharo an. Morolff der kune hilde gut, Den naten kappelan er uffgehub, Der vil liſtige man, Er drug, yne an das bette Czu der frauwen woll gedan. Er nam eyn ſchere uß der deſchen, das iſt ware, Bberhaſb den oren Dem konige ſneyt er abe das hare; Er nam eya ſcharſas' in die hant, Er ſchare eme eyn blatten, Bnud den andern alleſamt, Da das Morolff hatte gethan, Er hub ſich czu dem mere, Da er ſin ſchiffelin hatte gelan; Er drat darjnne vnd ſtieß uff den ſee; Da ſwebte er den dag, Byt das erwadte der konig here. Dar no< er eyn wile ſtille lag, Ver ware'ich uch das geſcgen mag, Byt das er ſi< bas verſan; 5u Da wolde der PFonig mynnen, Da begreiff er den iungen Foppelan. Da das der kappelan befant, Czuſamen czwang er ſyne hant, Er gab yme eynen oreſlag
Mit ſo ganßen kreſfften, Das er eyn wyle ſtille lag. Da eme der oreſlag verging, Der konig Pharo nit en ließ, Ec ſprad: „Cdele konigin here, Ir ſint geweſen ſieben iare by mir, Bnd gedadent mir das nie mere.“ Da“ er die kotte ane yme ſach, Gerne mogent ir horen, wie er ſprach: „Welcher duſffel hat nur geleitt dieſe fotten an? Hie ijt ſicherlich geweſen Morolſf, Künig Salomons man.“ Da Pharo, der heidniſche man, Czu dem bette wolte gan, Da fant er by dec frauwen Eynen nadten Eappelan; Er nam ene by dem beyne Bnd czoche yn ferre dart hyndan: „Woll uff, ir na>ren kappelan, Gent hyn zü der kirchen metten ſingen Lant micß czu der frauwen gan. BVwer nacht iſt beſſer geweſt dan myn, I<H lag dort uff der herten erden, Bud yr hie by der konigin Der kappelan da uffgeſprang z Pharo ging da an das bette, Die wile was nit lang; Da ſieff no< die frauwe woll gedan Da ſprach der konig Pharo: „Ir moctent daling woll uffſtan.“ Da ſie yme vnder die augen ſach, Gerne moget ir horen, wie ſie ſprach: „Ir ſint ſo vnmaſſen czorn, Richer konig Pharo, Welcher dufel hat di< geſchorn?“ „Das hat die godes ſiymme gedan; IBir ſollen die ſunde buſßen, Die wir an Salomon han gedan.“ In der burg hub ſich eyn luder ſchall, Morolff ſang uff dem wilden ſee, Das die burg noh yme erhall! Als Pharo die ſtymme vernam, Er ſtund vff von dem bett, Er ging an eyne czynne ſtan: „Morolff, ſtolczer degen, Habe eyn cleine wils ſtille, Das di< geſehe die konigin here, Da ſprach der liſtige man: „I3H mag nit lenger hie beſtan z Was wiltu enbieden Salmon dem brüder myn?
I< will farn gein Jheruſalim, I<H will heym uber mere, IH ſenden dir Salmon vnd eyn kregtig here.'' Morolff wolde dannen farn, Der riche kon:g Pharo Der hieß iß wol bewarn; Ee dan eß Morolff worde gewar, Da was er mit fier vnd czwenßig galenen vmbfarn. Nu iſt vmbhaßet Morolff der degen, Er muß mit groſſen liſten Ffriſten ſin* leben. Da Morolff das irſach, Das er mit fier vnd czwenßig galenen Nu ober vmbhab2t was, Er det in ſine liſte kunt: An ir aller angeſicht Sen>Et er ſiß nyeder vff den gruntz Eyn rore yn das ſchiffelin ging, Damit Morolff den adem fing; Das hat er gewir&>et daran Mit eym ſtar>den leder, -Morolff der liſtige man;z Eyn ſnore lag oben dran, Das waſſer dem dugenthafften man Das rore nit ließ bredzen abe: Er verbarg ſich zu dem grunde Volleclichen ffierczehen dage. Er mochte anders nit kommer hyn Die heiden reden vff das leben ſin. Er walte uff dem mere Ces vud driſßig dagez Da ſlugen yne die winde Czu JIheruſalim an die habe," Hie kommet Mocrolff wieder heym czu Iheruſalim czu konig .Salomon, Bannen der liſtige barn, Czu ſieben iaren was gefarn, 4o Dannen waſte der degen here Vil wonderlichen balde, Vff die gude burge JIheroſale. Da ſache ene der fonig Salomon Bund manig werder dinſtman Da erfante nymant den elenden man; Davon der degen here Drube augen gewan;z Sin hare was yme woll halpp worden gra; Morolff in kante nymant da.
Der Ponig wolde dannen gon, Morolff der kune hilt gut“ Bat ene eyn wile ſtille ſtan: „Konig, ic) horte ſagen ye, Du wyſſteſt gern frende mere, Die kan ich dir geſagen hie; Mir ſint die lande alle kunt, Richer Leiſer edele, Bon der Elben bit an den Termont, Von dannen uber den ſee; Bff ebenture bin ich gefarn czu Iheroſalem,“ Salmon in by der hende nam, Er furt ene dogentliche Mit yme uber den hoffe hindan An eine czynne, die was von marmelſtein erhaben. Morolff begonde eme manche obenture ſagen, Das yn ſo ſere jamern began „Du maneſt miß Morolffs myns bruder, Der was eyn dogenthafftiger man, Den ſant ich uber den wilden ſee, Es iſt wol ſyben jare oder me, Na< mynem edelen, ſtolßen wip: Mi bedundet, er habe verloren In der heydenſchafft ſyn ſtolgen lip.' Morolff ſprach: „Konig, leider das iſt war, Er was myn wallebrüder FolligliH woll ſieben jar. I< han yn in der 'heidenſchafft begraben, Das hieß er mich dir rechte ſagen.“ Salmon heiſſe weinen do began; Er ſprach mit betrübtem hergen „Nün ſag mir fürbas, du wallender man, Wo haſtu yn in der heydenſchafft begraben? Des ſoltu mir die rechte worheit ſagen; Syn gebeyn iſt mir woll ſo liepp, I<H gibe dir des myn druwe, IH laſſen ene in der heidenſchafff nicht, I< beſtaden ene hie czu JIheroſalem, Ader es muß mir an myn leben gen. Owe, was ſal mir myn krone vnd konigric<? Weltliche ere vnd ellende armüt Geltent mir nün yemer glich, Das i<, ene verloren han, Minen lieben gedruwen dinſtman Darczu was er der bruder myn Vnd was mir czu liebe gevarn, Des muß ic<ß vmmer drurig ſin, Dor< myn vil ſchones wypp. Was ſall mir myn koniglicher lypp? Den will iH hude got ergeben
Ouwe, du liebeſter brüder myn, Wie fan i< mich din verwegen?“ Da das Morolſf erſach, Das die clage dorch truwe geſchah, Er ſprac<: „Künig, fröliHg du weſen ſolt, I< bin es Morolff ſelber, Dur din bitters clagen wil i< dir yemer weſen holt; I<H han dir au< funden dyn ſchones wypp z Wiſltu ſie wieder gewinnen, So muß manig ſtolßer ritter wagen ſinen lypp.“ Do geſ<a< eme liep vnd leit, Von ynneclichen freuden Koſte er den ritter ſo gemeit: „Nu will iH alles druren lan, Sint ic; dic< geſunt funden han.“ Er ging in eine femenate balde von ym, Mocolff mit ſynen hüpſchen ſynnen Erzöygete er Salomon die liſte fin. An ſich leite der degen ſchier Bnuder ſin watt eyn gut pankerz Die ringe warent wyß vnd clug, Sie en mochte nyman?k geſehen, Dan der ſie an dem libe drug; Er ſaſte vſf eyn ſtahelhut, Daruber eynen-grawen fylcze gütz Die kruden er vnder die achſſel nam, Er ging gezogenlihe Vor den richen Leiſer ſtan. Ein kamerer hervor geſprang, Er gabe eme eynen ſlag mit der hant: „Das habe dyr, groſſer bettelman Wie gedarſtu mit dyme gehuße Bor den richen keiſer ſtan?“ Do ſpra< Morolff der liſtige man: „Nu haſtu gar ubel gedan I< en wart nye geſlagen Fur eym furſten labeſam Hette iM ſin nit vmmer ſonde, Eß muſt dir an dyn leben gan.“ Morolff der liſtige man Die fuſt twingen began, Er gab dem kemmerer eynen ſlag, Mit ſo groſſen krefften, Das er vor des koniges fuſſen lag. Vffſprongen Salomons man; Morolff hub ſich geyn des ſales dore dan: „TH han diſe kruden Dry ſtunt gefurt uber ſee, Wen ic< damit wyhen, Der gedendet myn vmmer me.“
Salomon von dem geſtule vſfſprang, Er win>te ſynen hilden Wieder mit der hant;z Er drat herfur vnd ſac) yme vnder den yſenhut, Da erkante er czu rechte Morolff den degen gut. Der Pemmerer muſte den fuſteſſag verdragen, Den yme der weller an das ore hatte geſlagen. Der künig ſprach „Jß iſt Morolff, er czeuget vas die liſte ſin Wie das wir wieder gewynnen Die edele konigin.“ Er ſpra<ß: „Herre, das kan im uc< woll MENG Abeczoc<ß er das gewaſfen Bnud hieß yme es behalten dragen. Der kamerer ſprach: „Der dufel muß uwer plegen, Das mir ſo eyn groſſer orenſlag Von uwerm gewaffen iſt gegeben.“ Da ſpradh fonig Salomon „„Rat, Morolff, dogenthaffter man, Wie wir wieder gewinnen Das wonderſchone wypp.“ „„Das Pan iG dir woll geſagen, Wiltu mir folgen in dirre czijt, Konig, gebutt eynen thorney, So komment dir hilde eyn michel deil, Dannen uß welen ich czehen duſent man: War ich die vanen leiden, Iß kan vns nummer miſſegan,“ Salmon wart der rede froz Eynen thorney gebot er do. Morolff er by der hende nam, Er furte ene dogentlihe Vor die herren alleſamt. Da wart der liſtige man IJnphangen von manchem dinſtmanz Den hatten ſie in ſieben iaren nit geſehen Sie frageten yne alle glich, Obe er fonden hette die konigin here, Da ſprach der liſtige man: „Sie iſt uber des meres tran, Vff der burg czu Wendelſe; Man muß mit heres Frefffen gewinnen Die vil edele konigia here,“ Da ſprachen die beſten vnder yn: „Wir wollen mit dir no< der konigin.“ Morolff wart der rede ſroz Da welt er uß der reiße Czehen duſent manne do.
Hie fur konig Salomon vnd Morolff uber mere no<4 der Lkonigin. „Konig, folge der lere myn, Heyß uffſlieſſen die kemnaden din, Gib den herren das golt ſo rotz War i< danne die fanen keren, Da folgent ſie mir in die not,“ Salmon wart der rede fro: Vff hieß er ſlieſſen dic kemnaden do, Er hieß yme dar dragen ſinen ſc<aß VBnud das edel geſteine, Das man den hilden gab. Do ſpracß Morolſf der liſtige man: „Si, künig, nün haſtu re<t geton, Dyn ſilber vnd dyn golt ſo rot, Das wiſet manigen künen re&>en In den fer<grimmen dot.“ Die kele worden bereit an den ſtaden, Die Morolff vnd die reiſe Über das waſſer ſoltent tragen, Darjnne gingen die hilde labeſam Da furt er czehen duſent Bber des wilden meres ſtran. Da ſie qwamen herober czu dem ſtaden, Morolff bat ſie ſtille habn, Ros vnd lude hies er abe den kielen gan Da reit er dogentliche, Der vil liſtige man: „Konig ich horte ſagen ye, Du wildeſt guder wyße, Der yn der nie ſo not me.“ Erſprad) „Morolff, ich was dirczu Jheruſaklm vnderdan, Bff myn druwe, ic) will micßg an din rat lan,“ Morolff der degen lobeſam Das banner yn die hant 'genam, Er leite das here czu tale In eynen ſmalen ſtyg, Den hatte er diEe gewallet Nah dem vngetfruwen wyppz; Bor eyme finſtern dan, Da gab er hirburge manchem muden man. Er ſprach: „Konig, du weiſt woll, warpmb du biſt ußkommen;z Bff myne re<ßte druwe I< han die mere vernommen, Wir mogen der burg woll nahe ſin, Salmon, lieber bruder vnd herre myn, Sich, du ſalt hinuff gan, Bff myne druwe, das dun>et mich woll gedan, Du ſalt wagen dynen lypp,
So ſeheſtu das wonderſ<one wypp Eie iſt hubſch 'vnd woll gemeit, Sie mynnet dir eyn heiden: Konig, das laß dir weſen leyt.“ Da ſprach der konig Salomon: „Was han ich dir gethan, Das du mich wilt ſenden vmb myn leb?n? Han ich den czorn vmb dich verdient, Den laß faren, vſßerwelter degen.“ „Konig, eß muß alſo ergan, Salme iſt dyr woll ſo liepp: Ginge iß dir an dyn heubte, I< ließ dich doit verlicbe nit,“ „Die liebe iſt gar verlorn, Eie hat eynen andern heiden Czu eyme liebe ecfarn. Hette iM iß gewyſte czu Jheruſalim, Bff myne rechte truwe, kommen her Vber ſee were iH nit, „Konig, du magſt an angſt farn, I< will diz mit mynen liſten woll bewarn Wordeſtu vermeldet dan, Eo griff czu der kruden, Vnd were dich als eyu frommer man.“ Anleit yme der degen ſchier Buder ſin gewant eyn gut panzer; Er gab yme eyn gut ſtabes ſwert, Des was der riche keiſer Czu ſynen handen woll gewert; Er ſaſte eme uff eynen ſcheubenhut, Darin was mit liſten gewir>et Bon ſtahel eyn hut z Der halff dem konige labeſam Bon manchem heiden, Das er ſin ende nicht in nam Er ſtieß eme vnder den koßen ſiv Buden an dem ort eyn cleines hornelin: „Wan du das bleſeſt, furſte labeſam, Eo kommen ich dir czu helſfe Mit czehen duſent dyner man. -Morolff der degen labeſam „Furte den konig für den tan, Da ſa<h er die burg, was woneſam: „Da iſt uff der burg Pharo Bnud manig heidniſcer man.“ „Wiſe mich die ſtige gein der burge baß.' Morolff wart der rede gehaß: „War haſtu dine ſynne gedan? I< lag uff der ſelben burge-gefangen, Wie kume ic; davon indran!''
Er ſprach: „Obe nün din heilde fürent vber ſee, So keme vnß nieman zü hilffe, es müſte vns an daz lebengen.“ Salmon begunde vorbaß ganz Da ſtunt er di>e ſtille, Ob ene Morolſf yt hieſſe ſtille ſtan z Da ſprach der liſtige man: „„Du muſt alleyn czu der burge' gan, Bnud ſalt das woll horen, I< hatte dord) dine frauwe Den lypp nahe verloren.“ Salmon weynen da began: „„Morolff, dogenthafftiger man, Verlieſen im yn der burg das heubt myn, So du eß doch bruderliche truwe,- Las dir die ſele befalen ſin.“ „Konig, dir kan gewerren nichtz Dir gyt der heiden eyn vrteil, das iſt mir liepp;z Du muſt ſelber vrteil uber dich geben, Damydde ſollen wir ene anegewynnen Beide, lypp vnd leben; Orteil di< fur den finſtern dan, Da kommen dir czu helffe Czehen duſent diver dinſtman Dyn ere muß vor ſich gan, Pharo vnd alle die ſynen Muſßent den lypp verlorn han. Richer konig Salomon, Spra der liſtige man Dyn ſchone kan ſich verbergen nicht, Bnd leuden yr nicht lange, Obe dir ye ere worde liepp.“ Morolff ging wieder in den walt. Salomons geden> wareat manigfalt; Da jtunt er uff dem wyden plan Bund czwyffelt alſo ſere, Obe er hinweder wolde gan. Salomon yn die burg kam gegangen Da watt ec woll intphangen Von des künigs Pharo ſchweſter, der megde wol getan Sie ſprach: „Wiß wilkom, eyn elender man; Wannen bijtu der lande In dieſe heidenſchaffte gefarn? Dyn antlicz iſt ſo woneſam, n 2Boldeſtu by mir beſtan, I< geben dir williglihen win vnd brot, Das dich davon nyeman ſc<hede, Eß in dede dan vnſer eynes dort.“ Er ſprach: „I< bin eyn ſondig man, I<H gedar an eyner ſtede nit woll geſtan, Eß ijt mir czu buſſe gegeben,
Das ich das yemer muß driben, Die wile im han myn leben.“ „Warvmb muſtu dan ſoli<s thun?“ „Da erſlug im den bruder myn, Edele konigin, Des muß ich vmmer drurig ſin.“ Da ſprach die maget worteſam „Beller ic) eß dyme libe vergan, Dir geczeme vil bas eyn ſchones wypp, Danne das du alſo wilt verderben Dynen ſc<onen lypp.“ Die maget hub ſich czu hant In die burg, da ſie yr frauwe fant: „Owe, liebe frauwe myn, Bnus iſt uff den hoffe kommen Der allerſ<honeſte bilgerin Es iſt der allerſc<oneſte man, Den keyn frauwe no< ye gewan, Ja burnent yme die augen ſyn Recht yn ſyme heubte, Alſo eyme wilden fel&lin Iß mag woll ſin der Fonig von Jheruſalesz Berade dich, konigin, ec iſt noM dir kommen her Gyn münt, ſyve naſe ſint wol getan, Höfelich ſtant yme ſine brawen an.“ Da ſprach die frauwe woll gedan: „TIß hat gedan Morolff, Salmons man, Der hat ene geſent uber ſee I< nemen iß uff myn truwe, Eß muß yme an ſyne heubt gen.“ Da ſprach die maget woll gedan „Eß ſall yme nit ſchaden, Das ich eß geſaget han I< will ſelber czu eme 'bade ſin, Das er balde rume den hoffe, Alſo liep yme ſin leben ſy.“ Da die konigiu erſach, Das der mede vmb in was vngemah, Sie ſpra<: „Nu heiß ene ſtille ſtan, I< will in ſelber ſch<auwen, Den bilgeryn wol getan.“ Vier cappelon win>ete ſy balde hindan, Sy ſprach: „Balde bringent mir den ellenden man.“ Da ſie ene ferre aneſach, Gerne moget yr horen, wie daz vngetruwe wip ſprach: „Biß gode wilfom, Salmon, myn man; Mir iſt leit, das vns Morolff Nu czu leſte hinan endran, Das man den degen nit in fing, Das wiſſe an czwyfel,
Das man ene nit an eynen galgen hing.“ „Sfrduwe, das ſint die vntruwe din, Morolff waren ye lieb die ere mynz Du muſt wieder werden myn wypp, I< geben dirs myn truwe, „Oder Moroljf nemet dir dynen lypp.“ „„Dyner mynne ger ich nicht, Konig Pharo iſt mir dry ſtunt alſo liepp, By dem will ic; vmmer ſin: I<h gedruwen ſiner genaden, Er richte mir uber das heubt din.“ „Sfrauwe, laß mich geſunt hinan farn, So getruwe ich dim vor Moroljf wol bewaren, Das er nummer nod) dir kommet uber ſee, I< geben dirs myn druwe, edele Lonigin her.“ [Das dundet di woll gedan, Ließ iM dich geſunt hinan gan: Du muſt mir buwen einen aſt, I<Hh geben dirs myn truwe, Mocrolff vnd alles ſyn gſinde die müſſent werden dir ein gaſt.“ Er ſpra<ß: „Edele konigin here, Da du were czu Jheruſalem, Lande vnde burge warent dir vnderdan, Edele konigin, Des ſaltu mich genieſſen lan.“ Man furte den dogenthaſſten man Dor< eyn PLemnade hindan, Hinder eynen ſchonen vmbhang, Da ſtunt der wiſe man, Die wile duchte ene nit czu lang; Salmon hinder dem vmbhang was, Bit der konig Pharo uber den diſche ſaß. Da der konig uff den hoffe reit, Da geſc<a< der konigin lip vnd leit; Wie balde ſie yme ingegen ging! Mit wiſſen armen ſie den heiden vmbfing „Edeler furſte labeſam, Wan ich dich nit ſehen mit den augen myn, So mag ich Pein freude han.“ Das ſa? Salmon dor< den vmbhang, Die wile was eme nit czu lang; Ec ſprach: „Got, dur< die beſte dogent din, Was mag groſſer vntruwen An der edeln konigin ſin! Richer got, du ſalt mig wiſſen lan: I<h han dir vil gedienet, Gol iM mines dienſtes nit baß genoſſen han? Mir will das mortgryme, vbel wypp Czu dieſen ſtonden verraden Mynen weidelichen lypp.“
Die diſche richtet man vor dem heydenſc<hen man, Als yme von adel wol gezatiz Bber die dofel ſas der künig rich, Z8 yme ſas die fünigin gezögenlic<h. Da der konig uber die dafel geſaß, Die konigin Salmons nit vergaß ;z Sy ſprac<: „A lieber herre myn, Bns iſt kommen uff den hoffe Der allerſ<onſte bilgerin Iß iſt der allerſchonſte man, Den keine frauwe czu der welt ye gewan; Eß mag woll ſin der konig von JIheruſalem: Nu radt, lieber herre, wie ſol es eine an ſin leben gen?“ Da ſprac< Pharo der heidniſche man: „Galomon mag in dieſem landt nit beſtan 6o Iß iſt aber der konig von JIheruſale, Gebe er mir ſ<one antwort, I< ſent yne wieder über ſee.“ Da ſprach die konigin here: „Leſtu ene faren uber ſce, Syne liſte exkenneſtu nicht, Er redet dir an das heubt din; Du ſolt geſehen, es geſchicht.“ Ey ſprach „Gyſtu, das er dorf hinder dem vmbhang ſtat; Iß mag ſin keyner ſlachte rat, Er muß ißunt her fur dic< gan: Begang dich mit eme, wie du wolleſt, I< dime willen gefolget han.“ Nu iſt verraden konig Salomon; Das hat ſin eliche wypp gedan: Der uſſerwe'te degen Muſte mit groſſen liſten Friſten ſin junges leben. Bieacet edele Vil ſnelle von dem geſedele; Sy ſprach zu künig Pharo dem heydenſchen man: „Ad, lieber bruder, wie ſal iß dir ergcn? In har verraden ſin eliche wypp, Du ſolt ſy yme widergeben, IBiſtu behalden dynen lypp; Du ſalt ene des genieſſen lan, Das du eme aye ſchulde So vil haſt czu leide gethan.“ Do ſpracß Pharo der heydenſche man: „IH han yme zü leyde nit geton; I< wil mir ſelber han die konigin, Die wile ic; mag geleben, Des. geben ich dir die truwe myn.“ Die maget hub ff ere wat, Sie ging uber den hoff
In eyne ſchone Femenat; Eyn dringfaß ſie darus genam Mit edelm luterdrang, Sie brachte iß dem konig Salman: „Ju drirg, du edeler furſte here, Dich hat verraden din eliche wypp, Na< der du biſt kommen uber ſce.“ Da Salmon gedrang, Er gab yr ſchone antwort czu hanf, Er ſprach: „Edeſe fonigin here, Hette ich di< czu Iheruſalem, I<H ſprich es vſff myne truwe, Du muſteſt des dauffes by mir beſtau.“ Da ſpra< die maget labeſam: „Konig, wer eß mit dyme libe gedan, Das ich mit dix ſolde uder ſee, Du don>eſt mich ſo ein dugenthafftex man, I< wolde mic) woll mit dir beganz Nu fochte:n ih, das ich dir ſchade gar: Man nemet vnſer beider genote war. Du ſalt mit mir vor mynen bruder gen, Dem gib du ſc<one antwort, Er ſendet di; wieder uber ſee.“ Da ſprac< der konig Galomon „Wie mag ic< yme ſchone antwurt geben? Er het mir vor Jheruſaiem 'gerne genomerr min leben; Mir nam ou< Pharo der bruder dyn Salme myn ſc<one frauwe: Syn houbet ſolt bilich weſen myn.“ „Du ſalt hie geden>en daran, Das du nymant kanſt gehan, Der dir friſte dyn leben, Darvmb muſtu yme dor< not Edone antwort geben.“ Ealomon gewan eyns lewen mut, Vor den konig Pharo er ſi; hupp: „Pharo, du vngetruwer man, Was haſtu czu Iheruſalym Der groſſen leide mir gedan! Dy neme mir Salme myn ſchones wypp; I< ſolde dir genommen han dynen lypp“““ Das was dem heyden gar ein ſpot; Er ſprac< „Richer künig Salomon, Die rede vergebe dir gotz Du -weiſt woll, konig Salomon, ho Das ich dor< die frauwe Manchen hilt verlorn han, Bnud .das micß dyn hant fingk, Bn.d ic<ß czu Jheruſalim Dru jare in dynen banden gingk;
Da loſte miß Salme dyn wyppz Dor die wiltu verlieſen din-lyppz; Das iſt mir ynniglichen leyt: Vwe, konig Salomon, Was wolde du uber den ſee ſo breit?“ Da ſpra<ß der konig Salomon „Pharo, was hatte i< dir gedan, Das du mit mir fechte eynen ſtryt Dor dieſe fonigin edele? I<h ſolte dir genomen han dynen lypp.“ Das was dem heyden gar ein ſpot, Er ſprach: „Richer künig Salomon, Die rede vergebe dir got. Du weiſt wol, künig Salmon, Dyner geburt wolde ich di< genieſſen lan: Du antwurteſt mir vß grymem zorn, Darvmb ſo ſoltu wiſſen, Oas du din keben haſt verlorn.“ „Sal im keine will leben, IH gedruwen myme gode, Du muſjt mir dyn heubt geben.“ Da ſpra<g Pharo der heidniſche man: „Nu ſage mir, fonig Galomon, Hetteſtu mi< czu Jheruſalim, Als ich di<ß hie han, BVff dyne Criſten druwe, Wie ſolde mir 1ß ergan?“ Salmon ſpra< „I< will dir regt ſagen, Ich hicß di< behalden, Bir eß morne begunde dagen, I<H hieß alle myne man. Bereiden eynen nüwen galgen, Gar ſc<öone vnd gar wunneſam Zwüſchen dem walde vnd der bürge mhnz Künyg Pharo, des ſoltu ſicher ſyn, Das kunde nyeman vnderſtan, IH gibe dir myne truwe, Da wolde ich dich ſelber henden an.“ Da ſprad der heidniſche man: „Du haſt das vrteil uber dich ſelber gethan: Nement ſyn ware, alle myn man, Lant ene vngebunden in der burge gan, Bnd wan iß morn begynnet dagen, Bernemet, was ich uc) ſagen, Go bereytent eynen galgen woneſam, Do man den richen keiſer Anehen>et für den finſtern danz Verluſet er da das leben ſin, So blibet mir die konigin Hinan vort vmmer mere
IH han ſin Feyn ſorge, Das Möorolff noh ic komme uber ſee,“ Da ſprach die frauwe woll gedan: „Pharo, du heidniſcher man, Wailtu eme hie nemen das leben ſin, So will ih vmmer by dir ſin.“ e„,Sfrauwe, das iſt nit czu vil; Wie gerne ich vas dor< dich liden will!“. Salomon ſpra<ß: „Edele fonigin here, IH gedruwen got der genaden ſchon, Eß ſal mir nicht alſo ergan.“ Pharo hieß eme herfur dragen, Ich will uc< werlich ſagen, Czwo feſſern, waren iſeryn, Da wolde er ſlieſſen Den richen Feiſet yn, Nu will man den konig Salomon Elieſſen in czwo feſſern freyſam, Daynne muß er verlieſen Syn werdes leben: Man wolde dan dem leſer .drinden geben, Da das die jungffranwe erſach, Is was ir leit vnd vngemach, Das man eme wolde nemen das leben ſin, Das begunde gar ſere erbarmen Dis junge Fonigin. Wie balde ſie vor yren bruder ſprang: „Wir han mit freuden gelebet manchen dag, Das ic) di< ernſtliher ding nye nicht gebaf: Nän gib mir den richen keiſer Dieße eqyuige naht, Das er in den yſern banden icht beſtee, Mir dut das jamer alſo wee, Laſſen ich ene uber ſee, Neyna, lieber bruder, So gedruwe mir nummer me. „Wie woldeſtu yne behaben? Bus. indran Morolff, Da eß begunde dagen, Vnd fur uber den wilden ſee: Bnud. indrowne er vns von hinan, Wir verwenden iß nummer me.“ „Bruder vnſer beider Fonigrich Vud myn heubt ſegen ich Czu phande ſicherlich, Bnd laſſen im ene uber ſee, I< geben dirs myn druwe,. IH bede dich fredens nummer me.“ e„So in ger im phandes von dir nit me; Leſeſtu ene faren uber ſee,
Wereſtu von duſent lyben die ſweſter myn, Das heubt heiſſen iH dir abeſlahen, Des 'geben ich dir die druwe myn.“ Die maget wolde dannen gan, Konig Pharo hieß ſie ſtille ſtan z; Er ſprach „Sweſter, ich bitte dich, Nu plig ſin woll noch eren, Er iſt eyn furſte lobelic „Bß der ſtadt Iheruſalem;z Mich ruwet ſin dogenthaffter lypp, Sal eß dem miſſegen 'So gedorſte i< vor der frauwen woll gedan, IH ließ ene geſurit.hinan Wider heime gön JIheruſalem gan.“ Da ſprach die junge konigin: „Bruder, daran ſaltu gemant ſin.“ Die maget hupp ſi< von dan czu hank; Czwo feſſern waren herfur gedragen, Die warffe ſie ferne an die want: „Woll uff, konig Salmon, Myn houbet zü einem pfande Myme bruder ich vor. dich geſeßt han, Bit eß morne beginnet dagen I<H gedruwen diner genaden, Du hilffeſt mir es wol behalten.“ Da ſprac< der konig Salmon: „Edone maget woll gedan, Ee ich dic< ließ in der not, Bi myner Pünigli<en Fronen, I< gelege e by dir dot.“ By der hende ſie ene genam, Sie furt ene uber den hoffe In eyn ſchön kemnadea hindan, Da was vil wonders in geſchrieben, Da wart dem richen Leiſer Die lange nacht ſchone verdriebenz Sie brachte eme eynen ſpielman, Die Dutſche harppe er in die hant namz Eynen ſchonen mantel ſie dem gab: „Nu diene woll dem richen Leiſer, Nicht me dan diße einige nacht; So will ich ouch ſelber by u< ſin.“ Gprad die junge Lkonigin, Bff eyn matten ſie czu yme ſaß, Sie droſt ene woll mit flyß, Bit er ſiner ſorgen gar vergaß. Eme wart drin>en herfur gedragen, IH will uch werlich ſagen, Das brate die junge Ponigin her, Mit hartten groſſen czuchten
Dem furſten von Jheruſalem. Salomon by der frauwen ſaß, Bit das er ſiner ſorgen vergaß z; Sie was ſo rechte mynnigliche, Das der riche Leiſer Wart ſo freuden riche; Dem ſpielman er die harppe Bß der hende nam, Er ſtalte ſy an ſinen arme So liſe ſlug er daran; Er geda<r an Dauid den konig, Den lieben vatter ſin, Der vor der alden Troie Erdachte das ſeitten ſpiel ſo vin; Der was eyn edeler furſte here Vß der guden ſtat czu Iheruſalem z Dannan was ouch der konig Salomon z Er konde woll der. engel griff, Der was ſo re<te woneſam;z Die finger gingen yme gezal; Des name die jungffrauwe gude war: „Du biſt eyn alſo hubſcher ſpielman, Bnud ſolte ic< yemer by dir ſyn, I< woſlde mich woll mit dir began.“ Czu eme rudte das megetin," Sie runet eme in das ore ſin: „Gage mir, konig Salomon, Vff din re<ßte druwe, Wiltu von hynan gan, Wiltu faren uber ſee, Mön hilde ſint mude, I<H heiſſen ſie ſlaffen gen I< bin myme bruder alſo liepp, Bff myn druwe, er dut mir nit.“ Er ſprach „Jungffrauwe, was ſolde mit das leben, Solde im; myn ſele vmb dich geben? I< will by dir in ſorgen ſtan Die nacht bit an den morgen, Wie es mir darumm ſol ergan.“ Sie ſpra<ß: „So kan ich dir gehelffen nitz Morne fruwe ſo kommet die heidniſche dies, Czwey duſent ader me," Sie clagen uff das heubt din, Das dut mir vmmer wee, Das i< dir gehelffen nit en kanz Richer konig Salomon, Sie verdeilent dir din leben, Du muſt mic vmmer ruwen, Du biſt ſo ſchone eyn degen.“ Da ſprac<ß der konig Galomon:
„I< gedruwen woll mynen engeln, In dem walde, daz ſy mich nit lon. Swig, mir dunt din drehen wee: Kommen ich yemer uß dirre not, Is danden dirs, edele konigin here.“ a die rede eyn ende nam, Von dem dage iß lichten began, Da erwacet Pharo der Ponig here; Da furte man czu gerichte Den Lkonig von Jheruſalem. Er hatte beſant manchen dinſtmän, Die alle uff den hoffe quamen Gereden vnd gegan,' Czwey duſent ader me; Sie clagten alle glich Bber den konig von Jheruſale: „Pharo, ujſerwelter degen, Iu richt vns uber Salomons leben, Sint er kommen iſt in diß lant.“ „Das thun id vil gerne.“ GSprad) Pharo der fonig czu hanf. Das vrteil was ſchier gedaa Bber den könig Salomon, Das man den degen lobeſam Eolde'da erhen>en Ferre vor dem finſtern dan. Do die edele jungfrouwe das erſach, Gar groß was ir vngemachz Eie ſprach: „We dir, Pharo, brüder myn, Das du wilt das vnſchuldige biüt erdöten, Durch der valſchen vngetruwen künigin! I< ſc<hrige den rozg über uch heiden. Ny, edeler keiſer, das ic) möß von uch ſcheiden, Das müſſe nün gott erbarmen!“ Sie küſte yn an ſinen roten mundt Bnud vmbfing yn mit iren wißen armen. Do fürtene ſi ſie Salmon von der bürge für den an Bitze zu dem galgen, do ſie yn wolten henden an, Do mar! dem wyſen Salomon vnd dem frommen Eyn leben wolte han genommen. ..Die junffrauwe alles neben yme reyt, Mit ierem guden mantel -Sie yme den ſweyß abereyb: „„Du biſt eyn furſte lobelich, Dyn farbe iſt dir nit-verblichen, Du biſt eyner roſen glich.“ Morolff hatte ſinen herren vß der hüte nit Er reit alleine für den walt BVnd wart gein der burg hindan;z Da er ſie ferre gegen jm kumen ſaß,
Er ylte wieder czu den ſinen, Gerne moget.ir horen, wie er. ſprad „Woll uff, yr herren labeſam, Koment Yzu helffe konig Salomon, Spra der liſtige man Bjf myn rechte druwe, I<h geſach „yn nye me in ſo offen noden ſion: Wer hude waget ſinen lypp, Dor< ſinen rechten herren, Was got dem groſſes wonders gyt! Ir hilde, ir ſollet nit verczagen, Kommet yr vmmer czu Jheruſalim,' Groſſe miede ſollent ir haben. Bus iſt die furte gar czü dieff, Wir mögent das mere nitt beryten Das iſt mir liepp. Gedendet nit an uwer ſchone wypp, Na< an uwer kinde daheym, Das icht blode werde der ſtrit.“ Da ſprachen die beſten vnder yn: „Moroljf, wir wollen nit verczaget ſin, Wir werent nitt mit dir krummen harz Was du vns wyſeſt vnd heyſſeſt, Das wellent wir dir folgen alle gar, Wir wellene dir nit entwichen, edeler degen glit, Bnud ſoltent wir alle ertrin>2n jn vnſerm eigen blät.“ Da Morolff die rede vernam, Er wart eyn freudenrißer man. Er hatte ouch mit jm gefurt uber ſee Czwen Tempelherren, Die nam der ſtolcze degen here, Er befale ene ein gude ſchare; Er ſprach: „Gleydentſy für den waltvnd nementvilgnod ware Ob mir got den ſig Buder dem galgen gegebe: Welche gein der burg fliehent, Der keiner ſolt ir laſſen leben. Neyna, hirczaug Fkederich, Dur dine dugent ſo bitte iM dich, Du biſt doh ein fürſte lobeſan, Nu für dur< dins herren willen Ein ſchar vol>s für den tan.“ Sie foren eyn wenig furbaßz Morolfſf bat irbeiſſen uff das gras: „Nu bindet uff die helme licht, Bff myn re<hte druwe, Iß gat hyn an arbeit tft.“ Sie irbeiſten neder uff das lant, Die helme daden ſie uff czu hant: „Morolff dogenthaffer man,
Süme di< nit lange, Kumme czu helſfe dem konige Salomon.“ Morolff ſprac<ß: „GSwigent, ir ſöllent nit gohen, Wir wellent rechte beſehen, Welchen düfel ſie mit jm wellent anefohen. Sie muſſent eß vnder wegen lan, Pharo vnd alle die ſynen Muſſent den lypp verloren han.“ Hie hebet ſich der ſtryt an vnder dem gal- gen mit Fonig Galomon vnd dem heyden. Dye heidenſchafft vnder dem galgen lag; Salomon z& reden mit der konigin plag: „Sfrauwe, dor< die beſte dogent din, Hilff mir, das ich hie dry ſtunt Blaſe myn hornelin Das ſal myn vrkunde ſin, Das Sant Midel intphae Von mir die ſele myn. Du weiſt, frauwe woll gedan, Das keyn furſte alſo verdirbet, Man ſal ene ſin hornelin Dry ſtunt blaſen lan; Das vernemet die engelſche diet, Sie nemen der ſelen war, Vnyud laſſent ſie verderben nir." Da ſprac< die frauwe woll. gedan: „GSwig Salomon; den rat hat dir Morolff gedan. Wer ene hie let blaſen ſin horn, Wir muſſen alle das leben han verlorn. Heiß warten gein dem walde hindan: Wie iß der konig gefuget, Eme Foment czu helffe ſine man.“ Der rede wart Pharo czorn; Er ſprach: „Konig, .nym dyn horn, Sezße iß an dynen mundt, Duſtu eß gerne, Blaſe iß me dan czehen ſtunt, Bnud kement dir czu helffe alle din man, Du biſt do<g der erſte vnder ynen, Der den lypp muß verlorn han.“ Salmon wart der rede fro, oe Da ſucht er uß dem kogen ſin Eyn cleynes hornelin do; Das hornelin ſaſt er an den mund, Er bließ iß mit gangen krefſten Das vernamen ſin hilde zu ſtundt. Die venie ſucht er an das graß,
Die FruFen nam er czu der hende, Der er uff dem ru>en nit vergaß. Da das die konigin erſah, Gerne moget ir horen, wie ſie ſprach: „Gaga, konig Salomon, Was ſal dir die kru>e czu der hende? Du haſt eß dor< falſch gedan.“ Da ſprac< der konig Salomon: „GSd<one frauwe labeſam, IH han ſy mit mir gefüvet vber ſee, .Man ſal ſie mit mir hen>Een Sie kommet hienwieder nummer me.“ Morolff hatte gemacht dry ſchar, Der was eyn ſwarß gar, Die ander wyß als der ſne, Die dritte was bleiche, Die furte Morolff ſelber, der degen here.. Die junſfrauwe wartet gein dem walde hindan; Sie ſpra<: „Galomon, dugentriher man, Ein herre fert doher mit ſwarßer wot: Wanne yn der windt engegen weget, So iſt ſin harnſc< von ſilber wiß vnd von golde rot, Die jungfrowe ſprach: „Nu, ſaga, Xonig Salomon, Bff dyne rechte druwe, Wie iſt dyn Michel gedan? Das ſaltu mir re<ßt ſagenz I< ſehen eynen herren dogentlichen traben Wan ene der winkt vnderwehet, Sin lypp iſt wiß als eyn hermelin,“ Er ſprach: „Jungffrauwe, Seheſtu eyne ſwarcze ſc<have, Das ſint alles duſfel, Bnud nement myner ſele ware; Sieſtu eyne bleiche ſhare, Die ſint vnſers herren mäge;' Bnud ſint kommen uß der hellen dare; Seheſtu eyn wiſſe ſhare, Das ſint alles engel, Bnd nement myner ſelen warez Wan ic< bin eyn ſondig man 3u Den ſtryt magſtu gerne ſchauwen, Den ſie vmb die ſele ſollint han.“ Da ſprach die junge konigin: „Galomon, das mag woll ſin, Du haiſt din engel mit dir gefurt her, Das wiſſe ſicherlich, Bon der guden ſtat Jheruſalem z IB ſint dine lieben dinſtman, Die wollent di< in den noden nik lan, Sie komment dir czu hülffe vor dem waltz
Davon ſaltu di woll gehaben, Salomon, Puner degen balt; Salmon dogenthaffter man, Wiltu mich allein in noden lan? Iün ſlag faſte myns bruder man, Bff myn druwe, da duſtu mir liebe an.“ Salomon der junffrauwen ſyne druwe gab z Er ſpra<: „Jungfrouwe, nüön wichent vß den roſen vff der ſtat: Edele Ponigin here, Iſt, das ich geſegen, 5o I<H foren uch gein Jheruſalem Do mülſent jr iemer bi mir ſin: Bnud vervntruwet mic darne myne frouwe me, So müſſent ir zü Iheruſalem ein gewaltige Lünigin ſin,“ Salmon bließ czum andern male ſin horn z Da qwam vor den walt Mattig ritter ho< geborn. Da das die Lkonigin“: Salome erſach, Sie 'begunde heiß zü weinen, Gerne moger ir horen, wie ſie ſprach: iu „Gehent, her eyn czeichen wehet der wink, Das foret Morolff, des duffels kintz VBnd wort ec mich ſichtig an, Bff myn druwe, IH muß den lypp verloren han.“ Da ſprad Pharo der konig rich „Gehabe dic) woll, frauwe mynniglich, Bnd kement yme czu hulſfe alle ſine man, So iſt er doch der erſte, Der den lypp muß verlorn han.“ Da Salomon die rede vernam, or. Die Fruden er faſſen began, Dan uß czo< er eyn gut ſwert, Des was der riche Leiſer Czu ſynen henden gewert, Das erſahen Pharos man, Anlieffen ſie den konig Salomon, Da wart ſich eyn ſtar>er ſtryt erhaben Von dem konige Salomon, Als wir dis buche horen ſagen. Salmon ſtunt in groſſer not, Er ſlug funff hundert heiden dot, E dan dem degen labeſam Queme czu helſfe feiner ſiner dinſtman Salmon der degen kune Was ſtridens worden mudez Das erſa< ein heydenſc<her man Selp czwolſfte lieffe er den konig an, Salomon ſtunt in groſſer not, Er ſlug der heyden eilſfe doe;
Das ſa< Pharo der heidniſche man, Mit eyme ſc<harppen ſwerte Lieff er den konig ſelber an, Er gab :yme eynen ſſag, Bber das houbt, ſo groß, Das eme das blut czu den oren ußfloß, Das er nyederfiel uff das lant, Man gebe dem leſer drin>en Er hait den doit an der hant. Morolff geſhuffe yn allen vngemach, Bit er das here dry ſtunt dor<brach Er quam gereden czu hant, Da er den konig..Salomon In groſſen vnkrefften fant Er irbeiſte nieder uff das lant, Er halff yme uff mit der hant: “Woll uff, konig Sakomon, Pharo vnd alle die ſynen Muſſent den lypp verloren han.“ Das erhorte der heidniſche man, Anlieſf er Morolff den degen labeſam, Er gab eme mit Frefften eynen ſlag, Das Morolff der degen kune Vor eme uff der erden lag. Morolſf weder uffgeſprang Das ſwert yme in der hende clang „Nu wer dich, heyde, an der czijt, I<H will di< no< hude henden, Vmb das du Salomon ſtele das ſchone wypp.“ Künig Pharo ſach ein her krummen nohe vor jm hiendan, Do wolte geflohen ſin der heydenſche man z Morolff eme noc<geſprang, Er gab eme mit Frefften eynen ſlag, Das er muſte fallen ſonder ſynen dangk: „Wie nü, heidniſ<er man? I<H will dir nu gelden, Das du mir czu leide haſt gedan z I<Hh will di verdirben in der cezijt, Vnd will czu dir hen>en Das vngedruwe wypp.“ Da das die konigin vernam, Sie ſprang hinder PFonig Salomon „Salmon, uſſerwelter degen, Dord< aller frauwen ere, Nu friſt mir myn lebenz Das ich dir czu leide han Richer konig Salomon, Das gethun iM nummer me, Des geben ich dir myn druwe, IH wil mit dir faren über ſs
Morolff ſprach: „Neyn, es hilffet dieß niht Bitte ioh, wie vaſt du welleſt, Din vntruwe müß dir gelonet werden, I< wil dich lernen fliegen Jn.demluſft müſtu hangen fünffgehen ſchü von der erden; Du haſt gefolget dem heydeſchen man, Darvmb müſtu den lone mit jme han;z Du were ein edele keyſerin ry<, Jn aller wirdikeit was niergent dinen glich, Darzü haſtu Salomon vnd m;< übergeben Bud haſt mit eim heyden vereiniget din leben Darumb ſo möſtu mir zü büſſe ſtan, An Pharos eigen galgen do wil ic dich henden an.“ Morolff der fürſte lobeſan Der fing künig Pharo den heydeſchen man, Er furt ene vor den konig Salomon, Ed brache yme von der hende Die ſchone frauwe woll gedan: „Wie nu, yr vngedruwes wypp? Du muſt verlieſen dynen lypp.“ By der hant er ſie gefing, Anderhalb der konig Pharo, Mit ens beiden vnder den galgen er ging. Da ſprach die frauwe woll gedan: „Warvmb helſffent ir nit, konig Salomon? Pharo iſt der ſchuldige man, Darvmb ſaltu ene hen>en, Syn czauber hat mir leide gethan.“ Da ſpra< der heidniſche man: „Warvmb ſwygent ir nit, frauwe woll gedan? Jo, du fre< vngetruwes wib, Bnud kummeſtu geſundt von hynnen, Du verroteſt noM Salomon ſinen lib.“ Do ſprach die frouwe wol geton: „Salomon, ic wil dir ſagen einen droum: Mir dreümte hint in dyrre nacht, Das ic<h in dyme arme lag vpd ſieff, VBnd mir liebers nye geſchah z; Czwen falken flogen mir vff die hant; Der troume der iſt mir wol eckant: Das iſt eyn ſchöner ſone lobelich, Der ſol, herre, noh dir beſißen Dyn vil wites künigrich.“ „.Da ſprac<ß Morolff der degen: „Den draum will ih dir wederwegen; Iß iſt eyn wyde eichin Vnd eyn hoher galgen, der czweier ſaltu ſicher ſin.“ Salomon laßen began „Morolff, habe dir den heidenſchen man, Laß mir das wonderſchone wypp, 9v
Das will iG, edeler degen herre, Jemer verdienen vmb dynen lypp Gie hat mir yr truwe geben, Sie wolde ſtede vmmer plegen, Hinan furt ymmer mez Ih will ſie baß verſuchen, Sie gedut iß nummer me,“ Morolff ſprach: „Das iſt vnder zweyn Bud iſt der wandel, numment das ein; Füreſt du ſie mit dir über ſee, IH gibe dir des myne truwe, Sie geſchendet vns no< mer.“ Morotff hing den heidenſchen man, Bnud lies lebendig die frouwe wol gefon; Man brache die burg vnd brant das laut; Alſo geſegeten mit groſſen eren Die Fkunen ritter alleſampt. Als nün konig Sälomon Den ſyg Pharo angewan, Er ſprac<ß: „Suche mir die jung konigin here, Sie hat mir woll gedienet, I<h will ſie mit nur foren gein Jheruſalem.“ Morolff hüb ſi< dannen zü hant Bber den hoff, do er die jungfrouwe fane, Er ſprach „Woluff, du edele künigin here, Mich hat no< dir geſandt der künig von Jheruſalem.“ Sie ſprach: „Morolff, uſſerwelter degen, Hat myn bruder no<h das leben,, Ader geſehen ich ene lebendig vmmer me?“ Morolff ſpra<ß: „Edele jangfrouwe here, Nü ſwigent vnd lont die rede ſton, IH han jm geben ſinen lon Mir were leit, das er no< leber, An einem hohen galgen er do jweber.“ Die maget weinen da began: „Was hat der Feiſer edele An mir acmen megde dan gedan!. I< bin verwiſſet vmmer mez Er'ſolte' es thün ſinem wibe, Die er mit eme will foren uber ſee; Salme das vngedruwe wypp Hat verraden mynem brudec Synen weidelichen lypp. Norolff „.das mag dir woll geczemen, Du ſalt mynen bruder wider von dem galgen nemen, Beſtade yne in das grab, Da myn fatter jnne lytz So zeigte ich dir eyn kemnade, Die dir des goldes ſo vil gibt: Von gantßem herßen ich dich bitt,
A<h lieber Morolff, verſage mir das nitkt.“ Morolff ſprac<ß „Edele künigin, Was du mich bitteſt, das ſol ſyn.“ Morolſf loſte den heidniſchen man, Er was eyn furſte labeſam Bnud beſtat yne in den ſacg, Da ſin vatter jnne lag, Mit vil groſſen eren, Vor ware ich das geſagen mag. Die junſffrauwe Morolff by der hende nam, Sie furt ene uber den hoff In eyn kemnade hindan, Da ſie die wyt vfſgeſloß, Dannen vß ſchein golt vnd edel geſteitz; Sin freude was michel vnd groß. Da ſprach die maget woll gethan „Morolff dogenthaffter man, Din hilde, die du haiſt gefort uber ſee, Den gib du richen ſolt, Sie entwichent dir nommer mie.“ Morolff lachen began Er win>re den hilden czu eme ſan, Richen ſchaße -er ene da gabz Da ſie ſi< da gedeilten, Sich hub eyn. thorney uff der ſtat, Bff eyner heide, die was breit. Da ſpraß maniger ritter vil gemeit: „Wolde got, Morolſff, dogenthaffter man, Das du alle dage Star>e herfirte ſoldeſt han!“ Die kele ſtunden bereit an dem ſtaden, Die die reiſe uber das waſſer ſolden tragen; Da ruweten die hilde woll gemeyt, Bit an den czwovlſſten morgen: Allererſt hub ſich arbeit. Eyn burg hieß Fimde, die was woneſam, Die wolden fie czuſtoret han E das die wile eyn ende nam, Da worden ſich die mere Geyn Tuſchan kunt gedan, Eyme konige, der hieß Yſolt; Der bot ſilber vnd golt Bber den furſten von JIheruſalem Da gewan der ubel heiden Driſſig duſent ader mez Eyn baneroer da anegebant, Das nam eyn hirczaug in die hant, Das was rot pnd was gar wunneclich, Darane was gemalet Eyn bantier vnd czwen worm grymlich
Die beczeichenten das Iß des koniges Yſoldes was. Eyn herczaug iß in die hant genam, Der furt iß mit gewalt Bff die fyende hyndan Sie reden czu Wendelſe in das lant, Das was verhert vnd verbrant, Driſßig duſent, ader me, Die furten ſie mit gewalt Vf den furſten von Iheruſalem. Als ſie Morolff ferre aneſach, Gern moget ir horen, wie er ſprach: „Salomon dogenthaffttr man, Allererſte ſehen ic) uff der heide ſweben Des Loniges Yſoldes fan z; Syn vatter wart vor Jheruſalim erſlagen, Er hieß Verczigan, ich will dir werlich ſagen, Pharo was ſin oheym der konig labeſam Wir ſint mit yne beſtanden, Daran ich keyn czwyffel han; Do< will hüte uüwer jeglicher ſyn ein man, So wellent wir ſy mit ſtrit wol beſtan I< wolte doch gerne wiſſen, Weller tüfel vns mit den heyden alle hette beſchi Da wart beſtanden konig Salomon, Des will ene der Lonig Yſolt nit erlan, Er will yme auch nemen ſin wypp: Sie werten ſich fromiglich In dem ſelben ſtryt. Da ſpra<ß Morolff der liſtige man „Richer konig Salomon, Nym czu den henden dyn Vier duſent man, Den du hude din elende ſchin, -Neyna, herczaug Frederich, Dor< dyn dogent bede iH di<, Nym czu dyner. hant Dru duſent man, Bud die Tempelhern alleſamt; Alſo ſprach der degen kune So will ich uber die heide grune Mit myner bley<farwen ſchare Czu allerforderſt in den ſtryt: Nemet myn in dem ſtorme ware.“ Morolff der degen vnuerczeit Czu forderſt in den ſtrit reyt;z I< wenen, das er nie wart geſprach Bitz das er der heiden banerherr Von dem roß zü der erden ſtach. Do der ſturmefane vnder wardt geton,
Die heiden müöſten verlarn han Beide lypp vnd gutz In fromten dieſe hilde Nit, dam angſt vnd not, Morolſf hatte creffte genüg; Wie faſte er ſtache.vnd ſlug Mit ſiner dogenthafften hant! Funfft halb hundert heiden Falt er nyeder uff das lank. Vnd der herczaug Frederich Vacht auch vnmeſſiglich, Mit ſiner dogenthaffter hant, *Fierde halb hundert heiden Falte er nyeder uff das lanf. Salmon was ſchone bereit, Ils vns die obenture ſeyt: Er vnd aukth ſin hilde gut, Sie frumeten durch die ringe Bon ferche das flieſſende blür. Yſolt was eyn konig rich, Er drange geyn den herren vermeiſſiglich, Als eß eym furſten woll geczam, Mit alſo gangen Frefften, Vif den konig Salomon Da er yne ferre ancſad Gerne mogt ir horen, wie er ſprach: „Jſt dis der konig von Iheruſalem, Do getruwe im mynem got der gnoden, Eß muß yme an ſyn heubt gen. Mn vatter wart vor Jheruſalim erſſagen, Er hieß Bierczigan das will im dir ſagen, Pharo was myn oheym, Den haſtu mir erhangen, Du kummeſt nummer wider heym z Du müſt mir lan das ſchone wypp, Ader ich verlieſen mynen lypp.“ -Eyn ſwert er czu den henden naw, Da ſlug er mit Freſften BF den konig Salinon. Salomon nit kenger enbeit, Er rzoche eyn ſwert lang vnd breg?, Gr gab konig Yſolt eynen ſlag, Dus dem heiden das heubt Bor den fuſßen lag. „Als der heiden wart irſlagen, Czu hant wart die flucht irhabeir Geyn Tuſchan hin wieder dan, Alſo geſeget mit groſſen eren Der edele Fonig Salomon. Sie irbeiſten nyedes uff das wall,
Die banner ſte>ten ſie czu dall. Als ſie niemant me wolte beſtan, Da foren ſie mit freuden Geyn des wilden meres ſtran. Funſffczehen duſent hatten verlorn eren lypp: Salomon gewan wieder ſin ſhones wypp. Die konigin er mit der hende nam, Bud Morolſf nam die ſchöne jungfrowe, Sie czogen gein den! mere" hindan. Die ritter vnd das vol> alle Die ſungent mit fröidenrichem ſchalle, An fröiden worent ſie nit erlegen. Morolff ſpracß „Wir welteu drinEen Sant Johans ſegen, Bnud. wellent vns ſch<eyden von dem heydenſchen lund; Wir ſindt den heiden worden bekant, Wir handt ſie die Criſtenheit erkennen geleret, Die köpffe hant wir yn zu den erſen gekeret, Wir hant ſie gedödifſft in irem blüt, IAW3ir hant ſy gefirmet, das es ir keime we düt, Wir hant ſy gemartelt vnd zü heiligen gemacht; Das mödte kein biſchoff ſo balde han erdacht: Der tüfel ſol jr herre ſyn, Der füre ſie alle mit lybe vnd ſeſe hien.“ Sie foren uber den wilden ſe In die gude ſtat IJheruſaldm. n Wie kume die konigin genaß, Das ſie von dem heiden Geyn Jheruſalim gefarn. was! Wan die frauwe woll gedan Gedachte an den heidniſchen man, Eo in more ſie fein freude han; Bit das eyn ander heiden Eie mit groſſem czauber wieder gewan. Darvmb ſal eyn ieglicher frummer man Sin frauwe ſich ſelber huden lan: Cß wart no< Fein hude nye ſo gut, Wan die eyn biderbe frouwe ſelber an ir dut, Cynl Galomon was nye ſo clug, Czu dem andern male ene ſin wipp bedrug. Nu laſſen wir die rede ſtan, Voa des koniges Pharos ſweſter Heben wir den dauff an. Da ging Morolff der liſtige man Vor die junffrauwe ſtan „Du edele konigin here, Da ſalt dich laſſen deuffen, So ſaltu vnd biſt geneſen an der ſele.“ Da ſprac< die maget woll gedan: „„Mocrolff, dogenthaffter man, IH bin nüli< kommen uber ſe,
Mir dut das groſſe jamer“ No< myme lieben bruder wez Das i< den verlorn han, Des mäß ich jemer jn truxen ſtanz Lant vnd bürge, ſprach die jange künigeun Die ſindt mir fromdcv, des müß ic< yemer erurig fin.“ Do ſpra<ß Morolff der liſtige man: „Edone maget lobeſan, Laß di< deuffen konigin here, IH geben dirs myn truwe, n I<h will dic< iß ergeßen vmmer" me." Da ſprach die maget boll gedän: „„Womit wiltu mich iß ergeßen, Du dogenthaffter man? I<H bin von geburt eyn Fonigin here: I< wil mich nit loſſen deiſfen darumb ſo bitte mid nik ſere,“ Do ſpra<ß Morolff der liſtige man: „Ad) ſ<öne maget wol getan, Wanne die künigin geſtirbet vnd dot iſt, So müſtu z& der ſelben friſt Gewaltig werden über alles Jheruſalem, lüte vnd man, Zü der ee gibe iH dir den künig Salomon." Da ſprac<ß die maget woll gedan: „So wil ic< mich gern lan deuffen Wo ſall icß czu dem dauffe gan?“ Da ging Morolff der liſtige man Vor den konig Salomon: „Wie nu, edeler konig here? Die jungſfrauwe will ſich lan deuffen, Die vns hat gefolget uber ſe“ Da ſprac< der fonig Salomon: „Morolff, das laß an dir ſtan, Du ſolt dich des nif weren, Richte es züu mit groſſen eren; Dan ſie iſt ſin vil wol wert:: R m Were myne frouwe nit, oder: HEES WO Min herß keiner andern, dann: ſie zä einer ftouwen begert.' Man fort ſie vff den dum hindan Eyn vil gut ſyden hende leyte man der meydy woll gedan an. Die der junffrauwen czuchtmeiſter. was, Die hieß dar dragen eynen ſtWl; Das Dutſche buche ſaget 'das, Das ſie ſie vff den ſchoß genam: „Gode, du biſt mir czu ſwere, IH mag dic< in dem dauffe nit :gehan.“ Czwo herczaugin 'gingen vmb den dauff hindan, Sie ſahen anderhaſb den rien Heiſer ſtan x05. „Dir han uwer hie guden rat,: Wir bedorffen uwer czu dieſin: dirigen nit: Wer weiß, wie es vnder uchzweysn: ergot.“
Als uß dem dauffe ſie wart irhaben, Sie“ wart geheiſſen Affre, Man fürte ſie zu dem heilgen grabez Da oppert ſie ir heubt, das iſt ware; Da larte man ſie den pſelter Folliglihen ſieben jare, Da der dauffe eyn ende nam, Morolff ging vor den konig ſtan.: „Konig, miſſedut dyn wypp yt me, Ic<h gib dir myn truwe, Da muſt eyn andern baden ſenden nach ir uber ſee, De? ou< dur< dinen willen woge ſin leben; IH hette myn friges houbet Gar nohe dur< dinen willen geben.“ .Da ſprad der kFoaig Salomon: „Swig, Morolff, dogenthaffter man, Sie gedut iß nummer me, Sint wir ſie von Pharo Herwider han vrac<ht uber ſee.“ Da ſprac< Morolff der liſtige man: „Konig, iH manen dig woll daran,“ Danno< was ſie czu JIheruſalem, Die ſc<öne künigin here, Bit ſie von Salomon Eynen ſchonen ſone gewan, Die edele konigin gut Wolde daheime verliben, Des hatte ſie eynen ſteden mut, Bmmer bit an jren dot. Salomon was vſſer groſſer not Ffolliglichen ſieben iare: Do begunde es aber anders gon, CXx4, Das ſage ic) v< für wore,. Da hyn geyn Abers quamen mere, Das ſchoner frauwen nit en. were, Dan des koniges Salomons wypp; Da ſprach der konig Prineian „Dor die wagen iH manen lypp: Hie entforet konig Prineian Salomons ME die: ve SEE will farn. uber“ „ſer ZER Ju .die gude ſtat Iheruſalem, Id gewynnen fie yme an; Ader man ſieHt mic) czu Abers Nummer vnder der Fronen gan.“ Da wolde der Lonig Princkan Selp czwolffte ſiner dinſtman
Farn über den wilden ſe. An dem czwolſften obent Quamen ſie in die gude ſtat Iheruſalent, Da die frauwe woll gedan Czu der veſper wolde gan; Mit ir ging der Fonig Salomon; Da intphing woll der riche keiſer Den elenden man. Do die veſper eyn ende nam, Princian ging vor die burg ſtan, Er ſprach „Edele künigin here, Gib mir drin>en dor< gottes willen, So in bede ic< dich nit me.“ Die vil edle künigin Hies jr dar dragen eyn kopp rot guldin; Sie nam ene in yr ſnewiſſen haut, Sie bot iß dem konige Princian Darvmb muſte ſie rumen die lant. Als der heyden do getrang, Ein fingerlin er in den win geſwang. No yme drang die frauwe woll gedan; ECzu hant wart ſie ſich ſenden Na< dent heydenſchen man. Die hant ſie an das golt geſwang; Das ſaß Morolff, die wyle was nit lang: „Künigin, das iH han geſehen, Des gewinneſtu nummer me ere, I< muß dirs werlichen jehen.“ Er ſprach: „O Salomon, din ſ<ones wypp Will aber wagen eren mynniglic<ßen [ypp: EF in ſint nit rechte bilgerin, Gie werbent dir vmb die frouwe din.“ Da ſprac< der konig Salomon: „A<ß, Morolff, loß die rede beſton; Was cziheſtu die konigin gut? Sie will hieheime bliben, Des hat ſie eynen ſtedigen mut,“ Da ſprach Morolff der liſtige man: „Konig, ih manen dig woll daran, Mypner hulffe wirt dir no< not, Abe ſch dir ſie dan leiſtim/? Des han ich noch nit alten rot.“ Bber rzwolſf wochen gab ſie dem heiden wider eynen dag; Die frouwe ſtal ſich mit dem heyden enweg, „Birwore ich das ſagen mag, .Über den wilden ſe mit dem konige Princian, “Die ſchone frauwe woll gedan, Sie kam wider jn die heidenſchafft, Biße das ſie Morolff wieder gewan Mit alſo groſſer heres craffft,
Da ging Morolff der liſtige man Vor den konig Salomon: „Wie nu, edeſer Fonig here? Nu muſtu ſelber wagen den lypp -No< der Fonigin uber ſee.“ Salomon weynen da began „„Morolſff, dogenthaffter man, Laß du din ſtraffen ſin, Laß miHh ſelber ſuchen Die vil edele konigin: Blypp hieheym czu Jheruſalem, Lant vnd lude ſal an din handen ſten, So will i< wagen mynen lypp, Bnd will ic<ß ſelber ſuchen Das vil vngetruwe wypp.“ Da das Morolſff erſach, Das dem konige ſo rechte leide geſchah: „Konig, wolteſtu mir din truwe .geben, Obe ic<ß dir ſie herwider brechte, Das ich ir neme ir leben?“ Salomon yme des ſin druwe gab, „Gehabe dig woll uſf der ſtat, Du vil edeler keiſer here, Sie en iſt nyrgent uff allem ertrich, Sie muß herwicder gein Jheruſalem: So will ich doc< die konigin Allererſte erzeygen die liſte mynz Das Pan doling ergan.“ Der leſer muß drin>en han. Das hare hieß er eme von dem heudt ſc<roden, Czwen ringe ſtieß er dor< die oren, Ir hortent groſſer wonder nye, Den dritten ſtieß er dor< den nag; Die not leyt der 'edele Morolff, Dor die konigin allen dag; Eyn worcze leit er in den. mundt, Davon blat ex. ſich, als er were vngeſunt, Man hette ein hare in eme geſehen; Er ging vor den konig Salomon, Man muſt eme meiſterſchefft iehen. Salomon lieffen uber die augen ſin: „Blypp heim, lieber bruder myn;z Komeſtu alſo ſic uff das mere, Begriffent di< die winde, Alle die werlt kan dich nit erneren.“ Do häüb er vff die ſleuenige ſin, Er ſprac<:. „Nün ſchouwe künig, Was han ic) wunders an dem lybe myn, Das thun im alles dor<H den willen din Du eß dor< bruderliche truwe,
Laß dir des heiden ſweſter befalen ſin, Abe iM anders ienſyt meres myn leben lon, Bff myn ſele, du ſalt ſie czu eyner ftauwen han,“ Eynen arczt er gewann Morolſf, dord) ſine druwe, Leit er yme no< groſſer martel“ an: Hie ſtet (Morolff- aber.no< der Fonigin. Dye fuſſe er an' den lypp betwang; In eines ſchemelers wiſe Rumet er Jheruſalem das lantz Die czehen bant er hinder ſich, Die augen yn dem heubt“ Want er faſte neben ſich. Da reit der liſtige 'man Tonn Gein des wilden meres tran, Da er ſin ſchiffelin fant, Daryn czo< er ſin eſelin Bnd rumte Jherofalim das 'lant. Er walte uff dem mere ſeß vnd drißig dage, Da ſlugen yne die winde Czu Abers an die habe; Der vil lijtig2? man, Da ſandte er ſia ſchiffelin In des wilden meres tran, Er reit zu einer cluſen hiendan, Do fande er die fünigin vnd den künig Prineian: Eie truweten anders nyrgent czu 'geneſen Bff allem ertrich, Sie wolten do vor Morolſf ſicher weſen.“ Da Morolff die rede vernam, Er reit gein der porten hindan, Da irbeiſt er nyeder uff, das lant, Er kro<h uff allen fiern, Da er den torwedhter fant. Da yn der torwechter aneſa<h, Verne moget ir horen, wie er ſprach: „Sage mir, du armer dürfftiger gut, Wie lange haſtu an dyme libe gedragen Dieſen groſſen armut?“ Da ſprac<4 Morolff der liſtige man: „JH dirs nit gereßen kan, Das ich dir ſagen, das iſt ware, Ich bin eyn ſchemeler geweſen Folliglich ſieben. jare.“' Der portner ſprach: „Du biſt des liebes arm, Wannen du der lande biſt gefarn,
Du biſt eytt alſo ſicher man, Weiſtu icht in mynes herren burge, Das du czu ſpyſe wolleſt han?“ „Dyner ſpiſe in ger iM nicht, Eyn drin>en were mir ſo liepp, Das wolde ich gerne pon dir haben.“ „Beida, ſpra<ß der darewechter I< will dir iß gerne vor die burge Er ging da er den kelner fant, Er nam eynen Popp in die hant, Der was von golde vnmaſſen clug, Mit ſc<onem luterdrang Er den Moroflff fur die burg drug. Da Morolff gedrang, Der portner ſaſte ſich zu ym uff dig ban>: „Dorſtiger, im will dir ſagen me, Hie iſt eyn Dutſche frauwe Nulichen kommen uber ſee Mit dem konige Princian, Die iſt ſhone vnd woll gedan, Ic farbe iſt luter vnd licht; I<H gibe dir des .myne truwe, Sie enlot dir vngegeben nicht.“ Er ſprac<ß: „Nü ſiehe noH der hende myn; In gynnen wyſſen ſteyn iſt verwir>t Die edele konigin, Vor eyme, heiſſet Morolff, Der in wart yr nie mit truwen holt,“ Da ſprad der liſtige man: „Was kurczwile mag ſie in dem ſteyne han Mit dem konige Princian, Sage mir dorc< die dogent dyn, Das muß mich vmmer wonder han.“ Der darewechter ſprach: „I< will dirs ſagen, Wiltu mirs mit züchten verdragen Bß mynes herren femenat Eyn rore vnder der erden gat, Dor< die gat der Fonig Princian „Czu der frauwen woll gedan; Wan er in die cluſen gat, Der roren hudent czwolff man, So er ſie allerbeſte hat.“ Da ſprac Morolff der liſtige man; „Nod ſolichen ſachen Eal frogen Pein armer man; IH bit di< dor< den got, Den du gleubeſt an, Heiß den konig Princian Eyn wile vor die porten gan.“ Der portener ging da er den konig fant:
„Herre, mich hat eyn durfftiger man czu dir Er bit di< dor< den got, Den du gleubeſt an, Das du eyn wile Vor die burg czu eme wolleſt gan.“ Vor die burg ging der konig Princian, Bnud mit yme manig ritter labeſam. Da ene Morolff ferre anſah, Gerne moget ir horen, wie er ſprach: „Gnode mir, edeler fünig ry<, Ein gobe, die ſoltu mir geben, Darvmbe bitte iM dich fliſſeclich.““ Do ſprad der Fünig Princian „Gehabe di< wol, du armer man, Dorffeſtu doch icht cleider oder ſpiſe, Der will ic< dir geben, Die wile mir got verlihet das leben.“ Morolff hüb vff die cleider ſyn, Er ſprac<ß: „Nü ſchouwe du edeler künig, Was“ han ich ſie<ßtums an dem libe myn; Eyn arczt mir verheiſſen hat, Hede ich yme czu geben, Er dede mir an dem liebe rat.“ Da ſpra< der kfonig Princian: „Dry marg goldes ſaltu von mir haun, Bedarffeſtu danne me, armer man, I< geben dir danno< czehen phunt, Des ſoltu myn truwe von mir han.“ Da Morolſf die gobe zu jme nam, Bor die burg drang manig ritter labeſam, 6o Sie noment des dürfftigen alle war, Da nam ſie michel wonder, Wie er verkromet were ſo gar,“ Eyn kemerer ſprach czu der ſtundt: „Herre, er iſt von rechter armüt nit alſo vngeſundt, Möchte ich es gehan an den hulden dyn, Ih machte yn nod) hüte geſunder, Des gibe iG dir die truwe myn,“ Alſo das Mocolff erſach, Eyn worcze er uß ſyme ſe>el brach, Er leit ſie balde in den mundt, Davon er ſich blete, Als er were vngeſunt, Da ſprach der liſtige man: „Herre, ir hank miſſehen daran, Geroret mich doling uwer hant, I<H geben iß u<g myn druwe, Mine ſucht wort u< bekant.“ Der Femerer do zü yme ging, Morolff er by dem beine gefing,
Er wolde es yme ſtreen Bon dem libe hindan, Mocrolff dor< ſine liſte Sere forczen beganz Damede icrwert er ſi Des heidniſchen man, De Er ſprang ferre von jme hindau: „„Du dorfftiger, du haſt war, Du bijt an dyme fibe nirgent geſunt, Als duer, als dmb eyn harz Dyn hende, din fuſſe, din mundkt, Dyn augen, din heubrt iſt dir alles vngeſunt So jemerlichen ſtunt dir din angen an: Ir ſolt ene woll beraden, Er iſt eyn armer man.“ Bit er das wart ye follen geſprach, Mane hant man in dem budel ſach, Da was in dem ringe nyrgent keyn man, Er gebe yme ye eyn gulden phenning,. Der ene mit node muſte han. Da ſprach der heidniſche man: „Einen ſchilling phenge ſoltu vou mir han, Alſo, ſpraHg der kemerer czu hant Das du mir vergebeſt, Das dich gerurte hude myn hant.“ Da Morolff die gabe czu eme genam, Dan nod ſach er den konig an der hende han Eyn rot gulden fingerlin, Da was mit groſſen liſten Bil heſchums: gewvirdet yn; Morolff lieffen die augen uber dogentlid „Du haſt mich woll beraden, edeler konig ric<, Eyn geleide ſolde i< von dir haben, Obe ſie mir wiedergingen, Das mid) iht beraubten dine knaben.“ Obeczo< der konig eyn bronige, Die was von golde licht. Morolff ſprac< „I< mag ir geforen nit, Darczu iſt ſie mir czu here; Obe ich ſie dan verlore,; Dyne halde gewonne iM nummer Mere; Eyn anders ſolde im von dir haben, I< geben dirß myn druwe, I< wolde dirs herweder dragen.“ Der kunig ſpra<: „Dorffteger, was gereſtu von v mr, Dor den richen got von hymmel Will ich iß gerne geben dir.“ Da zöygte Morolff vff das fingerlin Er ſprach: „Were iß duſent marg wert, So muſt eß do< weſen din,
Alſo ſprac<ß der PLonig Princian Rede von dir dyn hant, Wiltu eß gerne von mir han.“ Den finger bot er eme hindanz Von der hant brache iß yme der liſtige wan: „Nu haſtu mi woll beraden, Freude wirt mir nummer buß.“ Dem heyltum neig er uff denn fuß. Den eſel czoM man eme hindan, Selber halffe yme daruff 'Der konig Princian. Brlaub er czu dem konige nam Bnd czu allen ſinen manen, Bnud ſchit frolih von dan. Alllererſt det er ſin liſte ſchin, Er begunde kiczeln das cleyn eſelin, Eß begunde hinden vnd forn uſfſlagen, Er fiel yme uber das heubt In eynen burggraben. Der edel Lonig Princian Sprang yme nod vil ferre Selp czwolffte ſiner dinſtman Er drug ene weder uff den eſel ſin, Da drukt er ene ein wenig an das beyn, Da ließ er groſſer forcze dry, Da ſprach dec liſtige man: „Ir hant mir alſo we gedan.“ Do |prac der konig Princian „Nün fare hien, du armer man, Bnud bitte got ouch für mich, I< hoffe, er erhöre dich, Wanne du biſt do<M ein armer man, Dinen ſiechtum ich nit volle ſaaen kan.“ I Morolff karte eyn ſtraſſe, Die ging in die heidenſchafft, Das nieman in dachte, das er wolde. Bber des wilden meres krafft. Da die ſonne czu gnaden ging, Da kert er abe der jtraſſe, Czu dem ſee er do reitz Czaum vnd ſadel.barg cr in eyn ror, Er ging uff die ſtraſſe vnd wart vnmaſſen fro; Eyn worcz er uß dem monde nam, Sich, da was ſin arczt kommen, Bnd er was eyn geſonder man. Morolff hatte ſich auch bedacht, In ſyner deſchen hat er bracht Eyn Dutſche harppe, Eynen rode, der was ſiden vnd rot, Bnud czwen ruwe bertte,
Die hulſffen Morolff uſſer not; Morolff bereite ſic) vff die fart, Bmb das heubt bant er eynen bart, Eynen growen Foßen leit er an, Eynen palmen vff den rud>en, Bud wart eyn wallender man z; Bß dem rore ſneit er eyn ſtab in die hant, Daruber lenet er ſich. czu hant; Er ſpra<ß: „Gent mir vrlaub, hruder myn; I<h laſſen dich hie in guder weide, 9d Ih will an dich gein JIheruſalim.“ Da nün der Lonig Princian Czu der frauwen ſolde ſlaffen gan, Sy ſprach: „Sage mir, konig Princian, Bff dine druwe, war haſtu das gulden fingerlin gedan? Das gab mir Salomon, myn man, Da ic< eme czu leſte indran: Du vil edeler fürſte here, Bnud wiſte er mich duſent mylen, er ſühet mich vber den wilden Er ſpracß: „Edele konigin lobelich, (ſee.“ Darvmb ſaltu dich nit czornenz I<h geben dir eyn beſſers ſicherlich. Was ſolde ic; daran ſparn? Eß quam eyn armer man gefarn, Er was eyn armer ſchemeler, Er bat mich dor< den got, an den iH gleubte, Das ih yme eyn gabe gebe: Eyn arczet yme verheiſſen hat, Hede er yme czu geben, Er dede yme an dem libe rat; Dry marg goldes ich eme gab. Da er die gabe czu eme gewan, Bil ſchone er mich eyns geleides batz Das fingerlin ich jme do gab: I<H gleube nit, das er lebe Byt morn den dag, Er iſt eya alſo ſicher man.“ Die edele konigin fragen da began: „„Wie ſint yme die augen In dem heubte gedan?“ „Zuter als eyn ſpiegel, Sprach der konig Princian Hoffelich ſtent yme ſine browen an,“ Da ſprach die konigin: „Eß iſt Moroljf, Salomons man.“ „Neyn, ſprach der fonig Princian Den ſach im eyns czu Jheruſalun Vor dem tempel ſtau, Eynen hermelin mantel drug er an dem lybe ſyn: So iſt dis ein armer dürfftiger, Zo
Das gloubent mir, edele Fünigin.“ „Gyner liſte Fenneſtu nicht; Beſende din hylde, Obe ich dir ye worde liepp z Heiß die ſchiſfunge gar belegen Der mir den kruppel brenget, Den wil ich mit golde wiederwegen.“' Do beſante zwey duſent helden Princian der degen, Er hieß die ſchiffunge gar "belegen Der edel konig Princian“ Nam czu eme manchen heidriſchen manz Da wolde er ſuchen den ſc<cmeler3 Da bequam eme Morolff ſelber, Bnd prufſfe woll der mer. Do yn der künig aneſach, Gerne moget yr horen, wie er ſprah: „Nu ſage mir, wallender man, Bequam dir icht hude ader nechtent Eyn kruppel uff eim eſel woll gedan?“ Da ſprac< Morolff der liſtige man: „Davon ich woll geſagen kanz Als man nedhtent ſloffen ſolde gan, I< ſac< den ſelben Fruppel Czu Aders no< der hirburge gan Eynen kotzen drug er an, Spra der liſtige man Als die ſonne in yr geſedel ſolde gan, Ich ſach den ſelben kruppel Vff eyme eſel woll gedan; Er ſprach, er ſore von dem konige Prineian, Er wolde rat von eynem arczt inkphau, Kert eyn wenig furbaß hindan, Do findent jr den eſel, Nahe by der ſtroſſen ſtan.“ ß Eynen ſchilling phenge Gab yme der konig Princian: „Das ſaltu czu eynem badenbrot'han, Du vil armer bilger güt, Bud quemeſtu czu myme huſe, I< buſte dir dyn armut.“ Die heiden jageten mit eynander dan, Sie funden den rſel by der ſtroſſen ſtan, Sie dreben yne alle czu Aders in. die ſtadt, Die burger jahen alle: „Buſer keiner ene no< hude geſach.“ Da ſprach der konig Princian: „I< wene, mich hab bedragen der wallende man, Der mir ſeyte von dem ſdjemeler; Es was Morolſff ſelber, Das pruffen ich) an diſer mer;
Salmon hat ene ußgeſant Her in diß lant: Nu radent, alle hilde myn, Wie wir vor eme behalden Die vil edel konigin?“ Da ſprah eyn alter heidniſcher man: „Herre, vil woll im u< gerader kan, Forent den eſel fur die komgin hin, Bnud iſt es, das ſie yn erkente,ſv waz es Morolſff der bilgerin.“ Man fürte den eſel für die Punigin dan; Sie ſprac<ß „I< ſac< ene eau Iheruſalim Vor dem tempel ſtan, Do trüg er allen tage ſteine Hiendan Kerent gein der ſchiffunge, Morolff was der wallende man.“ Morolſff bereite ſich uff die fart, Abeczoche er ſinen koßen Bnud ſynen ruwen bart; Gtab vnd deſche verbarg er jn das rore do, Er ging wider vff die ſtroſſe vnd wart vnmeſſiglich fro Ein roten ſiden rog leite er an, Die Dutſche harppen nam er in die hant, Hoffelichen ſtunden jm ſyne cleider an Er ging in aller der geberde Als obe er ein ſtolczer ſpilman were, Princian eynen femerer czu yme genam Bnd darzü wol funffczig heidniſcher man, Da wolde er ſuchen den pilgerin; Da bequam Morolſff eme felber, Des ſolt ir von mir ſicher ſin. Da er ene ferre aneſach, Gerne moget ir horen, wie er ſprach: „Eage an, ſtolczer ſpielman,- Bequam dir icht hude ader nechtent Jergent eyn wallender man?“ Da ſprach der liſtige man: Davon ich v< woll geſagen kan, Da man nehtent ſloffen ſolde gan, Da ſage ic) den ſelben weller Czu Aders no< der hirburge gan; Einen. koßen trüg er an, Für wore ic) v< das geſagen kan, Bber das hor einen ry<hen bart; IH gib „„v< des myn truwe, Er iſt zu der ferte wol bewart, Wolt ir feyn wyle by mir beſtar, Ir ſehent ene vor uch Vff der ſtraſſen gan.“ Eyn heiden irbeiſte uff das lant; Der kemerer nam eyn reyen
Da in die hant, Den leit er allen den dag, Faſt bit an den obent,. Das er ſich ſuhens gar erwag, Da ſprac< Morolff der liſtige man: „IH ſolde czu eyner hochczijt, Bund mag lenger nit hie beſtan.“ Eynen ſchilling phenge Gab eme der heidniſche man: „Gang dyme gode befalen, Du biſt eyn ſtolczer ſpilman.“ Morolff da von dannen ſc<hit, As eme ſin wiſheit geriet. Die heyden Fertent von jme in die ſtat biendan, Da ſeyten ſie die mere, Sie in funden kein wallenden man. Da ſprach die frauwe woll gedan! „Bekam u< feiner hande man, Der u< ſeyte von dem bilgerin? Das was Morolff ſelber, Des ſolt ir von mir ſicher ſin.“ Da das der kemerer vernam, Er ſprac<ß: „Sc<one frauwe woll gedan, Sal nymant uff der ſtraſſen gan, IGß in ſie alles Morolff, Das muß mich jemer wonder han. Bns bequam eyn ſtolczer ſpielman, Hoffelichen ſtonden yme ſin cleider an, Eyn Dutſche harppe Drug er in der hant, Die rurt er alſo ſüſſe, Das der dan vil lude irclang.“ Da ſprac< die frauwe woll gedan: „-"Iß was Morolſf, Salomons man; Brenget mir den ſelben ſpielman Driſßig marg goldes Sollet ir czu lone von mir han.“ Morolff wiſte woll der Lonigin rad, Da verbarg er ſine harppe Bnd ſyn vil ſchone wat, Eynen graen ro>& leite an der wigant Bnd czwene groſſe ſhuwe Er faſt an ſine fuſſe bant, Er leite ane eyn gurtel, der was breit, Daran hing er eynen weßeſtein Bud eyn meſſer, das was breit; Er ging hinwieder in die ſtadt: „„Der gibt mir Puwe vnd ſchaffe Wie gerne wolde ich keuffen das!“ Eyn alder heiden yme da gab,
Ver ware ic< das geſagen mag, Beide, rinder vnd ſchaffe z; Die ſtac< der degen kune, Eme was czu ſchinden jah. No< yme ylte die heidenſche diet Morolff kunde ſich verbergen nytz Da frageten ſie den ſelben fleiſchman Obe er yrgent hette geſehen Eynen ſtolczen ſpilman, Morokff nyedergeſach, Bß ſinen liſten er da ſpra<: „Uwern ſpilman han i< wpll geſehen, Do werte iH mich michel gernec, Was ich mynen kunden ſolde geben.!'-' Morolff der kune hilt gut Das rint czu cleynen ſtu>en ſlug: „Wolſher, ſprach der degen Wer fleiſch wolle keuſfen Dem will ich gude phenge wert geben.“ Bmb Morolff wart'eyn michel drang ;z Die heiden farten von yme czu hant Bnud ſuchten alle den ſpilman. Da hatte ſchier verkaufft Morolff, Salomons man z; Alſo was er in dew ſtadt Bnuder den heiden bit an den dritten dag, Er gedruwet in meßelers wiſe Nite czu geneſſen „Wer gibt mir czu Pauffe ſpindeln vnd na Eyn kremer wolde ich gerne weſen; Seel, gurtel, budel, garn, Als eyn kremer der uff dem mere will farn, Beyde, wyße vnd rot, Was die frauwe woll geczieret.“ Wer hilffet mir Mocrolff uſſer not? Den kremerkarpp Hub uff der liſtige man, Da ging er gar gerichte, Da er ſin ſc<hiffelin hatte gelan, Vff des wilden meres grunt, Den kromekorp warff er von yme zü ſtunt, Moceolff ſprang in ſyn ſchiffelin, wiſſent das, Bil fro alles ſyn gemüte was, Do ſchiſfte Morolff der liſtige man' Vf des wilden meres kran Da ſprach der ritter labeſam „Wolde got, her Premerfarpp, Das di funde eyn armer man.“ Er was uſſgeweſſen eyn halb jar, Da quam er wieder gein Iheruſalim; 3o
Das im uch ſagen, das iſt war. Da er vor den konig Salomon ging, Der fFonig vnd das geſinde In meniglich inphing: „JH han aber funden din ſc<ones wypp z Wiltu ſie widergewinnen, So mus manig ritter wagen ſinen lypp;z Sie hat der konig Princian Verwir>et in eyn cluſe woll gedan, Do müſſent wir ſie jm gewinnen an,“ Do ſprach der künig Salomon: „Nün ſage mir, dugenthaffter man, Warumb hat er jn ein ckuſe verwür>et die königin Morolſf ſprach: „Da fohtet er die liſte myn: 9Mſo ſpra<ß der degen here Es liget eyn hoher felſe in dem wylden ſee, Dauff die cluſe ſtat, Eyn rore vnder dem waſſer Czu der Fonigin gat, Dador< get der Lonig. Princian Czu der frauwen woll gedan; Nu rad konig Salomon, Wie wir ſie anegewinnen Dem heidniſchen man.“ Da ſpracß der konig Salomon: „Morolff dogenthafftiger man, Du uſſerwelter degen, Sie hat dem dufel gedienek, Der muß yx vmmer plegen: Füre ich mit dir über ſe, So müſte ich aber alleyne in die burg gen, Als ich det in konig Pharos lant; Sie furten mich vnder den galgen, Recht aks ich hette eyn lant perbraut,“ 'Morolff lachen began: „GSo wiltu lan farn die frauwe woll gedan? Edeler fonig Salomon Sal ich myn langes wallen Alſo verlaren han? Yllſo ſprach Morolff der liſtige man Bil edeler fünig Saloman, Du hede mir doh din druwe geben, Abe ich ſie wiederbrechte, Das ich yr neme yr leben: Ic< wil* an dich in des heiden [lank, Ic<h gedruwen got der gnaden, Myn varf werde yme woll bekont,“ Da ſprach der konig Salomon „Morolff, dogenthaffter man, Du vil uſſerwelter degen,
Iſt, das du ſie gewinneſt, Eo richte uber yr leben.“ Von freuden czeugt yme Morolff da das -fingerlin: „„Das befeſe du der Fonigin, Da dede du dorlichen anz Du in duchte mid) nit wyſe: Wie kan ſie helthum ſchone behan? Eß hatte konig Princian an ſiner hant, I<H gewan eß cme ane mit liſtenz Hora herer wigant, I< muß iß wieder foren in des heiden lant, Bud muß myne druwe Loſen damyde czu hank. Blip hie czu Iheruſalem VBnud bereide mir dru duſent hilde uff den ſee Eo will ich in des heiden lant, Das wiſſe, konig edele, Bnd will myn druwe loſen czu hant.“ Da ſprach der herczaug Frederic: „„Morolſff, ſo will iM dor< dich Zgvo Mit dir in des heiden lantz Czehen hundert man wil ic) mit mir bringen, Die folgent nac myner hant.“ Ealomon wart der rede fro. Czehen duſent man bereiten ſich do, Bnd die Fele czu dem ſtaden, Die Morolff vnd die reyſegen Bber das waſſer ſolten dragen. Hie gewynnet Morolſf die konigin aber wieder. Syrer ylten vber den wilden ſee; In czehen tagen ader me, xn Eie quamen czu Elſabe hinder DEE berg, Des plag ein mermynne Bud manig wildes getwerch, Da ſie quamen an den ſant, Eie gingen vß allczu hant, Bon den kelen ſie kerten da, Des waren ſie alle Bnmiſſiglichen ſere fro. Was ich u< ſagen, das iſt wac, Da ſprac< die mermynne: „Gzwar, Horeſtu ſone Madeſlger, Lege an eyn nebelfappen, Vnd lüge, obe yeman kume dohex: I< ſmae Dütſche yſern gewantßz Morolff iſt kommen in dis lant.“
Madelger das wilde gezwerg Leitte an eyn nebelkappen, Bnd hüp ſich faſte für den berg. Da ſac<4 er Morolff gan Vnuder mangem ſyme werden dienſtman Da er ene ferre anſah, Abeczoc<ß er die nebelkappen, Gerne moget ir horen, wie er ſprach: „Morolff lieber oheym myn, Du ſalt mir got wilfom ſin.“ Er nam ene by der hende, Bnud furt yne in den berg. Schone inphing ene die mermyne, Vnud manig wildes getwerh. Als ſie ene ferre aneſach, Gerne moget ir horen, wie ſie ſprach: e-Biß wilfom in dis heidniſche lantz Di<h hat der Fonig Salomon No< ſiner frauwen ußgeſant.“ Do ſpra<ß Morolſff der liſtige man „„Mermynne, ic müs dins rates han, Nu radt, liebe müme myn, Wie wir wiedergewinnen Die vil edele konigin.“ Da ſprach die frauwe woll gedan: „Morolff lieber neffe myn, Iß muß alles an mir ſtanz Brechteſtu her in diß lane Driſßig duſent hilde an dyner hant, Die in konden dir alle czu ſtaden nit geſtan, Das wiſſe, lieber neffe, Myn rat möſtu darzü han.“ Da ſprach der liſtige man: „Gdone frauwe woll gedan, Laß mich genieſſen der dogent din, Vnd radt, wie ic<ß gewinne die edele konigin.“ Da ſprach die frauwe woll gedan: „Wank die nacht beginnet ſegen an, So ſenden ic< dir ſehs wilder getwerg, Die brechent die rore ſchone Nyeder in den holen berg ;z Du ſalt ſelp czwolffte diner man Fur der cluſen finſter ſtan, So gewinneſtu den konig Princian, Vyd manchen heidniſchen man;z Den laß eß an das leben gan,“ Da Morolff die rede vernam,,. Er nam vrlaub, vnd ſhit vs dem berge von dans Da droſt er woll alle ſine man. Sie lieſſen ſich an yr ruwe,
Bik der dag luchfen began. An dem ſelben morgen fru“ Morolff bereite ſich ſelbe zwölſfte darczu Er ging vor der cluſen finſter ſtan, Er ſprach: „Biſtu dynne, Edeler konig Privcian? Nu nym wieder din fingerlin Damede loſe iM die truwe myn.“ Da das die konigin erſah Sie begunde heiſße weynen, Gerne moget ir horen, wie ſie ſprach: „Bor dem finſter iſt Morolff, Der wart mir nie mit trywen holt, Bund wart er mich ſichtig an, Vff myn rechte druwe, Eß muß mir an myn leben gan.“ Da ſprach der konig Princian: „Gehalt dig woll, ſchone frauwe wol gedan.“ Er nam ſie mit der hende, Vnd wolde uß dem berge gan; Die roren waren czubrochen, Si<h, da muſt er ſtille ſtan. .Morolff mit ganßer heres kLrafft Die burg vnd die cluſe brach z Er fing den konig Princian, Bud manchen heiden, Den ließ er iß an das leben gan, Da Morolff den heiden gefing, Der ſtolcze degen nik in ließ, Er ließ yne genieſſen der dogent ſin, Da brache er ym wider von der hende Allererſt das gulden fingerlin, Eyn hohes roß hieß er yme cziehen dar, Daruff halff yme ſelber Der dogenthaffte man; Er ſprach: „Nü flu konig Princian, Du muſt dyner druwen genieſſen, Das ic<h di will leben lan.“ Da flo< der konig Prineian Vff eynen hoen berg Czu ſyme bruder Belian;z Er neig yme ſelber uff den fuß: „Nu bhilffe mir, lieber bruder, So wirt mir miner ſorgen buß: Mir iſt genommen myn ſchones wypps Nu hilffe mir, bruder, iß iſt cziſt, Myn hilde ſint mir alle erſlagen, Das hat Morvlff gedan, Das will ih dir vnd vnſern frunden dagen.“ Da ſprach der konig Belian:
Das eime bederman wyrref, Das ſal er an ſyme herßen hanz Du gebareſt als eyn wypp, Bruder Princian: Morolff vnd alle die ſynen Muſſent den [lypp verlorn han.“ Da beſament ſich in der nacht Czwolff duſent- heiden mit heres Frafft; Er hieß 'yme die ſchifftunge belegen z Da wart Morolff beſtanden Bud manig kuner degen. Da das Motrolff erſach, Er ging czu den ſinen vnd ſprach: „Neyna ſtolczen hilt gut, Ir ſolt von. einander nit wichen Vmb eynen eynigen fußz Eß iſt eyn vngedauffte diet, Got leſt vns vnderwegen nit, Vmb dieſe konigin here, Er leſt vns vnſer druwen genieſſen, Er hilffet vns wider uber ſee.“ Da ſprach herczaug Frederich Mit ſiner ſchare' lobelich, Bnud auch mit elender hant: „Bff die heide grune Werdent die finde angerant.“ Da. ſpracß eyn alder Surian: „T4 han vor Throe di>e das beſte gedan, I<h han gefochten manchen ſtrie, Das mir an des ſwertes ſlegen nye miſſelang, I<H ſlagen noh groſſe wonden wytz Bindent mir das banner an, Das here ich woll geleiden fan, I< foren vns yn den fer<grymmen dokz Das wiſſent ſicherlich Ader ich helffen vns allen uſſer not. Morolff wart der rede fro, Eyn banner gab er yme in die hank da, Da wart, eyn groſſer ſtrit erhaben Bon dem herczaugen Frederich Wart manig heiden da erſlagen. Morolffe vnd der Surian. Huben eynen ſtorme freiſam z Sie woden in dem blude uber die ſparnz Von ir beider blude Wart manig heiden verlarn, Morolſff hatte craffte gnugz Wie faſt er ſtac) vnd ſlug Czu beiden ſyten ane czal! Norolſf der ſtolcze degen,
Er falte mandzen heiden zu tal. Das erſac< konig Princian, Er hub fic< gein dem dogenthafften man, Er gab yme mit crefften eynen ſlag, Das der degen Fune Bor eme uff den knyen lag; Morolff wieder uffſprang, Das ſwert yme in den henden «lang, Er ſlug den heiden Dor< des helmes naſebant Mit ſyme ſc<harppen ſwerte, Das eß yme an den czenen wäntz Da fiel der konig Belian Doir nyeder uff den plan. Das erſac<ß ſin bruder Princian, Er hub ſi; czu eme in den ſtryt, Czu mandjem heidniſchen man; Czu hant wart eyn ſchall, Der ſtahel uff einander wiedergall Sich hub angſt vnd notz Die heiden waren von blude Beide, naß vnd rotk. Alſo werte der ſtrit Faſte uff die veſperczijt Da wart eyn ſrede Bnuder den fienden geben z Da ließ ſim an die ruwe Manig ſtolczer degen. An dem andern morgen fru Morolſf hub ſic<ß darczu,, Er ging vor der heiden geczelt hindan, Er ſprac<: „Edeler konig Prineian, Wir wollen vns eynander hie beſtan z Gewynneſtu mir den ſyg an, Myn hilde lan ich farn uber ſee; Alſo du auch den dine: Die konigin nemen ich dir nummer me.“ Princian wart der mere froz Die rede verſiegelten ſie daz Da worden die Criſten Den heiden czu phande geben: Da ſprongen czuſamen Die uſſerwelten degenz Princian was vnuerczeit, Morolff er faſte vmbedreib, Er gab yme mit krefften eynen ſtag, Das der degen küne Vor. yme uff der erden lag. Nu liget der dogenthaffte man Vor dem konige Princian
Vnd muß verlieſen ſin leben, Man wolle dan dem leſer Eyns drin>en geben. Die hende er uber ſich bot: „Nu hilff mic uß dieſer not, Mir iſt von ſlegen worden we, Laß mich myner druwe genieſſen, Das ich in dem elende beſtee.“ Bit er das wart follen geſpradh, Got ſante yme nuwe krafftz Morolff wieder uffſprang, Das eme das ſwerte lude An ſiner hende erclang „Nu ſchirme konig Princian, Iß muß dir an das leben gan.“ Czuſchen dem halſberg vnd dem halſe ſyn Slug er eme abe das heubt, Des ſolt ir von mir ſicher ſinz Morolff der ſtolcze degen gut, Das heubt er uffgehub, Bor die konigin er iß drug, Er warſff iß ferre dart hindan: „Nu warta, konigin edele, Das iſt Princian, dyn man. Komeſtu uff den wilden ſe, Was ſal ic; dir ſagen me? Brengen-i) diz uff das wilde mere, I< geben dir iß myn druwe, Alle die welt kan dich nit erneren.“ Das ſegel man wieder gab; Die Criſten furen uß der heidenſchafft. Morolff ließ der heiden Keynen me geneſen; Da czogen ſie czu den kelen: IRie fonden ſie fromer ſin geweſen? Sie waren ußgeweſen eyn halb jare;z Sie quamen geyn Jheruſalem das iſt ware. Woll enphing ene der konig Salomon, BVud manig ritter edele, Vnd die frauwen Bon gedan. Morolff ſprac<ß: „I< will dir ſagen Du ſalt dine frauwe edele Na< der fremden mynne baden.“ Salomon wart der rede fro, Eyn bat hieß er yme bereiden
In eyme morſelſtein do Darin ging die frauwe woll gedan; „Vor ſie knyete Morolff der kune man, An der riemen adern er ir ließ, drudte ſie ſo lyſe, Das ir die ſele ußging, Eyn Ffopp hieß er yme brengen dar, Er ſaſte yr yne an den mont, Der frauwen woll gedan; Er ſpracß: „Warte da, Vil edeler keiſer here, Ir verſmahet von mir das drin>en;: I< geben ir keins nummer me,“ Da Salomon das geſach, Er begonde weinen vnd ſprach: „„Morolff dogenthaßger man, Warvmb haſtu gedodet Die frauwe woll gedan?“ Da ſprach der füne man: [Nu bliben iM hieheyme; Alle dage muſt ic; arbeit han Vmb die konigin here, I< geben dirs myn druwe, CIH gedun iß .nummer me. Man furte die frauwen woll gedan Wieder uff den düm' hindan,, Man leite ſie wieder in das grab, Da ſie czu leſte yn was gelacht: „Du endrynneſt vns nummer me Bit an den jungſten dag.“ Der vil liſtige man Salomon by der hende nam, Er furt yne uff den hoffe hindan, Bnd gab yme czu wybe Konig Pharos ſweſter, die kFonigin woll gedan; Die wart czu JIheruſalem Eyn Fkonigin here Folliglißen driſßig jar, Bit das die junge konigin Godes hulde gewann. Hiemede hat ſie erfollet diß lyth; Sie was geheiſſen Affrica Gode iſt ſie vmmer liepp. Hie hat diß buche eyn ende: Got vns ſine guade ſende, Amen,
Hie hait Morolffs rede eyn ende E- hanf did woll verſtanden, Wie man findet in allen landen Die wyſen by den doren Wer nu gerne will horen, Dem wolde ich fromde mere ſagen, Die nymankt obel-mag behagen. IH ſaß in der czellen myn, Bnd fant eyn bud), das was Latin; In dem ſelben buche fant ich Bil wart, die nit hoffelich Luten in Dutſcher czungen. I<H beden alde vnd jungen, Die da leſent, als hie geſchrieben ſteit, Das mich ir aller hubſcheit Intſc<huldigen vmb das, Wan ich nit czu Dutſche bas Mochte gewenden das Latin, Das eß behilde das daden ſin. Von Morolff vnd ſynem vngeſchaffen wibe. Hyefore eyn riczer herre was, Der geweldiglich beſaß In JYſrahel des ries Frone, Der was geheiſſen Salomone, Bnd drug die krone by ſinen jaren; Vil lande yme vnderdenig waren, Bff eynen dag das geſchah, Das der wyſe konig ſach Kommen czu ſyme hoffe, Der da ſtunt in groſſem labe, Eynen man vnd ſyn wypp, Den was beidenſamt der lypp Bnmaſſen wonderlich geſtalt; Eie yn waren do< dar no< nit alt, VBnd das miſjeſtalt waren. Des mannes figuren czwaren Will iH mynen frunden Mit warten uberkunden Sin heubt was als eyn olekrug, Sin hare, das er daruſf drug, Das ſtunt als hare von den ſwinen, Sin mont kunde nüt dan grynen, Syn ſtirn breit vnd gerünczelt gar,
vnd- vahet an der ander Morolff. Syn oren hartte als eime bar, Waren von haren alczu ru; Wollent ir furbaß horen nu Sin augen glicßent wol dem ſtruſſen Eyn alt hengſt von czwengig muſſen In hette nit alſo lange czende, Er hatte kurcze finger vnd die hende, Die waren yme alczu ſwarßt; Mir was vil nahe vergeſſen des bark: Sin bart, ſin brahen waren alſo groß, Von hare was er nyrgent bloß, Das ſta<H als eyns egels hut; IH muß iß ſagen uber lut: Als eyner merekagen ſtunt ſin naſe, Sin ro>e als eyn gebkraden haſe, Eynen PForßen hals vnd PFruppecht Drug der vngeſchaffen knecht Abe ich iß mit vrlaub ſprechen muß Sin buch, ſin beyn, ſin fuſß Glien woll den beren; Des mochte eyn heiden ſweren Geſchronden was eme ſyn hut. By eme ſtunt fins herczen drut: Syn wypp konde ene weder machen, Wan ſie ſolde lachen Eo greyn ſie als eyn alder hunt, Ir heubt, ir naſe, ir augen, ir munt, Die waren jemerlic<h verſtalt, Ir gewankt, ir ſcuwe verſliſſen, alt, Waren grob, korcze vnd enge. Bmb ſie czwey) wart große gedrenge, Wan ir geſcheffniß was fremde. I< wenen ir beider hemde Weren von alden ſe>en, Ine mochte der ars ble>en, Wie forcze das eme die cleider waren, Do kunde er fientlic) gebaren Mit eyme ſwerte, das er drug, Das was alt vnd boſe gnug, Der knauff was eyn wederhorn, Die ſcheide hatte er halpp verlorn. Horeat von dieſem wilden affen Er konde gar woll claffen, Wie ſnode er anders were,
Er was ye doch eyn cleſfere, By yme ſtonde geczeret ſchon Mit eyner hulczen kron N Eyn wypp, ſin werde Anne; Von bly eyn vorſpanne Czerte woll dec'lieben bruſtz Bngern hette ich ſie gefuſtz Czu beiden ſyten ging ſie hin>en, Ir maſte ir adem ſtin>en, Ir arß hing als czwo knoßenz Wem ſie gab eyn morgengroßen Dem mochte wollen allen den dagz In allſoliger maſſe ſo lag Ir naſe, droff ir in den muntz Auch drug ſie czu der ſelben ſtunt An ir hant czwey ſingerlin, Die waren ſwarcze yſerin. Was ſal hin abe vil czu ſagen? Ir hare, ir ſtirn, yr brahen, Ir naſe, yr monk, ir czende, Ir ars, yr heubt, ir fuße, ir hende, Das was alles ſwarcz geſrunden. Wie ſie geſ<aſfen were davnden,. Wan wo die ſonne ſchynet heiß, Das i< das nit cn weiß: So ſmoßet ſie als eyn ſfreiſan kocze, Da ſtunt der vngeſchaffen locze Bnd labte das wedermachte wypp; Als det ſie auch ſinen lypp. Da ſie ſich ſuß vnderſagen, Der konig begonde fragen Bnud ſprad) czu dem man: „Wan biſtu? Des ſaltu mich beſcheiden nu z Sage mir din geſlecht Bund dynen namen recht.“ Er ſprach „Du ſalt ſagen an, Wer was din fader ader din an, Ader wan kommet dir din gewalt, Das man dich fochtet uber alle lant?“ Der konig ſprac<: „Das geſchi<t, Myn geſlicht iH dir verhelen ni<tz; I<h bin geborn von Juda, Bon den ſtet geſchrieben ieſa Das er gewan Fares vnd Sara, Boos Abet gewan darna, Abet gewan Jeſſe noh der czijt, Jeſſe gewan konig Dauid, Dauid gewan mich, was wiltu me? Von myner muder Berſabeez Myn geſlicht iſt dir bekant,
Salomon bin ich genank: Geſelle, ich han beſcheiden dich Nu ſaltu auch beſcheiden mich.“ Morolff ſpra<ß: „I< bin von den gebuernz Der ir ſwerte ſulde ſcuern, Der in dede iß nik in eyme iar; Nu will ic< dir ſagen czwar, Bnud will nit liegen daran, Myn alder oran Der was geheiſſen Rumpolt, Gyne ſone der hieß Ronepolt, Des ſone was der fromme kneht, Den man nante Rolebreht, Der was myns vader vader; Wiltu horen nü czu gader, Myn lieber vatter Morolff hieß EEG Myn geſlic<t iſt dir woll bekant, Bnud ich bin Morolff genant. Myn wypp iſt von reyner art, Das dut ſie ſeien dor< den bartz Man prufet woll ir edelkeit An yrem cleynot, das ſie dreit, Das czeret woll eren ſchonen lypp Eie iſt myn lypp vnd myn leit- verdripp.' Salomon czu dem manne ſprach, Da er die beide woll beſah: „/Du biſt ſo re<te warterich, Mid dundet gut, das du vnd ich Mit warten mit eyn diſputeren. Kanſtu myn frage dan ſalfiſeren es IH will di< riH<e machen Mit mancer hande ſahen, Morolff. Eß gelobet mander geſondikeit, Das an ſiner gewelde nit in ſteitz Der ubel ſinget, der ſinge an, Alſo du auc<ß du vnd ſinge an. Salomon. fant das vrfeil da, das czwey wypp Kriegten vmb eyns kindes lypp Das ander was da blieben dot: Der muder ich das czu geben bot. Morolff. Da vil kuwe iſt, da iſt keſe vil; Glicher wiſe iM ſprehßen will, Das wibe claſſen vſſer maſſen Wo ſie gent mit eyn uff der ſtraſſen, Salomon. Got der hat mir wiſheit geben
Bor allen luden, die da leben, Mocolff, S3er boſe noch<geburen hat, Der lobe ſich ſelber, das iſt myn rat. Salomon, Der ſchuldige die fluhet, So yimant iagende no<4 yme czuhet. Ntorolff. Wer ſich beſchiſſet mit ſchalle Vor den luden, ſie richent eß alle. Salomon, Eyn gut wypp vnd ſchone, Die iſt gres mannes krone, Morolff. Eyn duppen mit milc< foll Sal man huden vor den kaßen woll. Galomon. Eyn gut wypp ſonffte gemut, Die iſt gut uber alles gut. Morolff, Begynnet ſie di< ſchelden, Du ſalt ſie laben ſelden, Salomon, Eyme boſen wibe mag nit glicßen Mir boßheit in dllen richen. Morolff. Stirbet ſie, ſo brichße ir die bein Bnud lege uff ſie eynen groſſen ſtein: Dannach magſtu ſorge han, Sie ſulde wieder uſſſtan. Salomon; Das wyſe wypp buwet huſe weder, Die doreht iſt, die worffet ſie neder, Morolff, Der kauff en wart nye glich, Bff erden, no< yn hymmelrich. Salomon, Eyn ſc<ones wypp gecleidet Di> erme manne freude bereidet. Morolff. Eyn katze, die ſchones fel dreit, Des belczers hercze darnach ſtreit. Salomon. (Solmon ſprach .Du ſalt mir ſagen, Gejelle, das ich hint fragen. eMorolff. Wo findet man eyn wypp ſtarg vnd ſtede? Obe mir eyn kate vil eide dede, Sie in wolde der milc< nit bekorn, Gleubet ich er, iß wer verlorn.
Salomon. Wiltu by eren verliben, So kere din fliß von ſc<ellenden wiben, Morolff. Die fetten wibe fiſten ſere, Die naſe von jrme lo<e kere. Salomön, Wer da boßheit ſewet, Mit recht er alle boſheit mewet, Morolff. Wo eyn man ſebet keſe, Der yne mebet nit dan, beſteppe darabe. Salomon, Wer da ſtet, der hude ſich woll, Das er nit falle czu dall, Morolff. Man beſet czu ſpade das kloß, So der fuß gewinnet den ſtoß. Salomon. Der hunt wirt czu wilen geſlan Bmb das der lebe hat gedan, Morolff. Wan dem, wibe eyn fiſt inget, Ir hundelin ſie darvmb ſlet, Bnd ſpricht: Woll hin, du ſiſt verwaſſen, Du haſt hinden offen gelaſſen, Salomon, Leringe "nd wißheit In dyme monde ſie gereir. Morolff. Eo gebarn wirt das reh, Eme weſſet der ars, als der ſne. Salomon. Wer ſich ſelber labet, Sin lopp nit woll in habet. Morolff. Wolde ic mich ſelber ſchelden, Mi ſulde ymant laben ſelden. Salvmon, Wyn brenget vnkuſcheit, 2Wer drun>en iſt, der ſtifftet leit. Morolff. Den armen machet riß der win, Des ſulde er alle czijt drun>en ſin. Salomon, Dem man gern wiederfert, Der woll beider, das er gert. Morolff. Der da beidet bit ſin kate brenget eyn kalp, Der verluſet ſin beiden me dan halp.
Salomon. Bil honiges geſſen en iſt nit gut, Dan abe kere dynen mut. Morolff, Der die figen biſſen kan, Gynen dumen ledet der ſelbe mm. Salomon. Man ſpricht ſunder hele: Dem vngetrüwen nicht befele. Morolff. Er iſt an guden wißen laß, Der golt wirſfet in das ſalczfaß. Salomon, Eß iſt boſe weder jtu>e ſtreben; Dem dregen eſel ſal man czwefeldige ſlege geben, Morolff. Gut vnd boſe fullet das hußz Die nit dan eyn lo< hat, das iſt eyn boſe muß. Salomon, Eß iſt beſſer heimlig ſchande czwar, Dan ſchande liden uffenbar. Morolff. Wer vor den arß kuſſet den hunt, Dem wirt lichte ſin fiſten kunt, Salomon. Groß vnere er begeit, Der die frunde leret vnhubſcheitz Das mag woll din kopp ingelden Der da hat frolich gebere, Iſt got vnd den luden mere. Morolff. Syme diener gyt er cleine, Der ſin meſſer le>et alleyne. Salomon. Lere dynen ſone in ſiner jogent Got for<tyn ſine dogent. Morolff. Wer ſiner kuwe das fuder ſluſſet, Der milch er da nymmer genuſſet. Salomon. Wer ſinen knecht rzu ſelpuldig czuget, Sich ſelber er bedruget. Morolff. Czuheſtu din eſel czu fette czu allen czijden, Er worſfet dig abe, ſo du weneſt ryden. Galomon. I<H ſagen fernt vnd hure: Alle ding ubent yr nature, Morolff. Das iſt ware, eyn nuwe bir>,
Das man dan uß beſem wir>. Salomon. Was eyn richter ſal ſprechen, Daran ſal rechtes nit gebrechen. Morolff. Czur wilen foret der oſſe den wan, Das er nit rechte Fan gegan. Salomon. Eynen wiſſen ſchilt czeret woll ſchon Eyn woll gemachte wiſſe kron. Morolff. Czwey wiſſe diche czerent baß Eyn ruwe kunt, wiſſe das. Salomon. Dor< kunſt ſal man den meiſter eren, Das die jungen das da gerner leren. Morolff. Wo ſich der eſel welczelt, das iſt war, Da bluwet furcze ader har. Salomon. Dor<h node Feynerley Mit den frunden nit enczwey. Morolff. Eß iſt boſe, den bern czu ſchinden Von dem heubt an bit hinden. Salomon. Mit keynen reden nit in bedrug Dyn frunt, no< nit in lug, Morolff. Wer mit dem eſjenden rleffet, Mitr eſſen er ſich effet. Salomon. Geſelle, du ſalt vermiden Alle, die da gerne ſtriden. Morolff. Wer ſich menget vnder die clyen, Den eſſent die ſwyne mit den bryen. Salomon. Du yn geſehe nye berge dry, Da en were ye grunde by. Morolff. Die rede weiß ich ſelber woll: So hoher berge, ſo dieffer dall; Das verſuchen duchte' mic< nutze: „Da ſcheiß iM ynne die phuße. Galomon. Jß iſt mir von herczen leit, Das dem galgen man< diepp entgeit. Morolff. Solde man ſie alle gehen>t han
Eß iſt miſſelich, wie iß vmb dich ſolde ſtan. Salomon. Dieſe rede dun>et mich frömde, Wie mancher lebet ane ſchemde. Morolff, Die rede iſt dir woll kunt, Eon hünt lebet als eyn hunt. Salomon. Der eren er vergiſſet, Wer boſe vmb gut wiedermyſſet. Morolff. So der hunt will ſchiſſen, Drauweſtu yme, er will dich biſſen, Galomon. Node ich den rzu frunde hede, Der fruntſchafft mir nach nie gedede, Morolff. Kalbes dreg verruhet gerne balde Bff der heide vor dem walde. Salomon. Cleyne occaſie er ſuchet, er ſiner frunde nit me in ruchef. Morolff. An dem arße grindet die mat, Wan ſie ſich nit roren lat. Salomon. Eynes koniges wart, ſicherlich, Sal nummer me gewandeln ſich. MorolIff. Wer mit fuſſen will ercn, Der muß czijtli wiederkeren, Ealomon. Klobelauch iſt in der wirtſchafft gut, In dem rade er ſchaden dut. Morolff. Wer clobelauc<h yſſet czu ſtunden, Der fiſtet oben vnd vnden. Salomon. Das horen gerne verdirbet, Wo nit der ſynne mit in wirbet, Morolff. Eß iſt boſe harppen in der molen, Da lecte ſynen arß eyn eſels folen. Salomon, Ter da keret die oren von ruffe der armen, Got in horet nit ſin karmen. Morofff. Sin drehen yme nik verczijt, Wer eynen boſen richter ſchcyt.
Salomon. Armut vnd ſuchte ſal nyman helen, Man ſal den frunden die befelen. Morolff. Den dreg Fan nymant bewinden, Die ſuwe in konden in woll finden. E alomon. Wie ſolt mir der vmmer weſen gut, Der eme ſelber Feynes dut? Morolff. "Wer ſinen arß woſchet mit quade, Der wirt wenig reyne darabe. Salomon. Wer da fochtet den riffen, Den ſal der ſne ſnyſfen. Morolff. Wer da fochtet, das yne die helmer biſſen, Der in ſal nit in das ſtrs ſchiſſen. Salomon. Eine wiſheit er verluſet, Wer eme ſelber das boſte kuſet. Morolff. Gſiche burde bric<et nymant den ru, Darczu in ſlage dan vnglu>, Salomon, I< ſprechen: alle kogenere Sulde man ſc<huwen ſere. Morolff. Wer nit mit warheit kan beſtan, Der muß mit logen ſich began. Salomon. Den frunt vnd den arczet man bedrubet, So die not den man bedrubet, Morolff. Wor den keller beſluſſet, Mit drin>en ex des genuſſet. Salomon. Die gerne claffen vnd ſtriden, Die ſal man yn geſellſchafft myden. Mo-rolff. Evn rynnende dac< vnd eyn ib wypp, ZE Furczen dem guden man ſin lypp. EGalomon, Wer verſmahet eyn gabe cleyn, Dem ſal man groſſer geben feyn. Morolff. Eyn verſmehte kunt, eyn hüngerger hunt, Gent drurig ſlaffen czu mancher ſtunt. Salomon. Nyt in beſchilt den ſpottere
Anders er wort dich haſſen ſere. Morolff. So du me czudribeſt den quadt, So er boſern geſma> hat, Salomon, Mander begert czu leben rich, Der doM muß leben ermiglich. Morolff. Wer hart brof hat vnd nit czende, IH wende ſin czunge eß die wende, Salomon, Alſo beſchrieben ſteet: Alle czijt hat yr czijk. Morolff. Czu ſommer yſſet man die kirſen gerne, Dan ſchiſſetr man die Ferne. Salomon. In warheit i< dir künde, Liegen brenget groſſe ſünde, Morolff. Wer ſich claffens ſal began, Der muß fin war ſagen lan. Salomon, Wan der drege die kelde fuchtit, Wenig er mit dem plüge wir>et. Morolff. Da will er die koſte ſchonen, Das er den ſnedern nit dorffe lonen, Salomon. Nyman ſal des ſchaden han, Was er mit eren mag began. Morolff. Der fuſſe, der ſich müſſens ſch<amet Bon hunger er yrgramet. Salomon. Wer ſich nit woll kan generen, Der ſal keyner duerde begeren, Morolff. Eynen man hungerte manche ſtunt, Der ginge vnd kauffte eynen hunt. Salomon. Morolff als du kommeſt czu habe, Du alſo, das man dich labe, Morolff. Nyemant alſo re<t dut, Das iß alle lude dune gut, Salomon. IH fochte, iF verlieſe daran, Das ich dich nit geczuchten kan,
Morolff. Fochteſtu dich beſchiſſen doch, So ſteX eyn woſche in dyn loh. Salomon. Senſfte wort brechent czorn, Die fruntſchafft ſelden wirt verlorn, Morolff. Czorn madet grae hare: Der arß farczet, das iſt ware, Salomon. Die emeſſe ſamet den ſummer gar, Das ſie den winter woll gefar, Morolff. Wer muſßig get czu eren, Den biſſent die luſe czu winter geren, Salomot, Wan der diepp get ſtelep Das kan ſin wypp woll gehellen, Morolff. Was der wolff mag began, Das dundet Fie wolffin woll geday. Galomon, Wiltu ſeliglichen enden, So ſaltu alle ding czum beſten wenden, Morolff. Sehen ich eyme den arß ble&en, Wie ſal ic das bede>en? Salomon. Dyme wibe wart nit verſaget, Eo ſie dir heymliche vot elaget, Morolff. Ir not geſtuppen ſchiere In Ponden- nit myner fiere, Salomon. Den ſlaffenden hunt ſal nymant we&eu, Al vndat ſal man bede&>en. Morolff. Du ſageſt war; i< det auch alſo: I< hub uff das bette vnd ſcheiß in das ſtro. Salomon. Folge du der lere myn: Du ſalt des beſten hoffen- ſia, Morolff. Wer ubel dut, der hoffet woll, Des dundet mich eyn verlorn czall, Salomon. An guden wiben findet man druwe Czu allen geczijden nuwe. v Morolff. Eyn luß ine druwe hat,
Sie in let den man nit, wie iß yme gat, Bnud ſie leſt ſi mit ym henden: Ah, wie ſolde eyn wyp wenden! Salomon. Der man mag an ſynnen raſen Wer gude wibe glichet boſen, Morolff. Falken fleddermüß vnd fliegen Sint vnglic<, man wolde dan liegen. Salomon. Man ſal mit den affen Dorlich clafſfen. Morolff. Die merkaße dundet ir wiſheit groß, Dod iſt ſie vor dem arß bloß. Salomon. Bff dic<ß in ſprichet dyns findes munt Die warheit czu keyner ſtunt, Morolff. Wer liegen will, der mag wonder ſagen; Des muſſen eſel ſeX dragen. Salomon. Wiltu mit eren alden, Was du gelabeſt, das ſaltu halden. Morolff. Bnder ſwalben vnd vnder müſchen Da iſt eyn groß vnderſcheit czwiſchen. Salomon. Du ſalt in guder maſße ſlaffen Darvmb in mag dich nymant ſtraffen, Morolff. Mi wedent dide die müſe Mit fraßen, vnd au die lüſe. Salomon. Wan wir woll gedrun>en vnd geſſen, Der gracien ſollen wir nit vergeſſen. Morolff. Der ſade ſinget vngliche, Vnd auch der hungers riche. Salomon. Du ſalt dic< verbinden ſelden Mit eyme der da kan ſchelden, Morolff. Ledeſtu den wolſf heim czu huß, Er in kommet nit an ſchaden daruß. Salomon. Eyn gut barmherßig man Syner ſelen beſtes gewerben kan.. Morolff, Er lebet mit boſen ſynnen,
Der ſich ſelber nit will erkennen. Salomon, Nyman iſt ſo follen kommen, Das or alle czijt ſchaffe ſynen frommen. Morolff. Wer nit czu ryden en hat, Der gee czu fuß, das iſt min radt. Salomon. Gutli< antwort brichet czorn, Mit ſchelden fruntſchafft wirt verlorn. Moroſlff. Wan ſich czwey alde wypp ſcheldent, Alle ir vndat ſie da meldenk. Salomon. Eyn vndedig man ſin boſer ſede Folget yme vil gerne mede. Morolff. Wem da beginnet ſtelen czu lieben Der iſt alle czijt gerne by dieben. Salomon. Dem habenden ſal man geben Die wile das er mag geleben. Morolff. Der wenig hat, den ſal man plüden, Bnud den habenden czuſchi>en. Salomon. So man den fuß geſchindet Nie me phande man da findet. . . . Salomon, Wer da antwort, ee er gehore, Der glichet ſi eym doren. Morolff. Was man forcze kan gelaſſen, Die verſtet eyn dauber in fiſtens maſſen. Salomon. Man ſprichet ſicherlichen, Eyn iglicher ſuchet ſinen glichen. Morolff. Wer uſf dem heubt iſt kal, Dem iſt mit den pleXec<ßten woll, Salomon. Mancher wenet den wolſf ſchuwen, Dem begeynnet der lebe, in druwen. Morolff. Mancher wenet ſin arſlo?g woſchen, Er beſchiſſet den dümen daczuſchen. Salomon. Eyn Lkint von hundert jaren Iſt boſe czu leren, czwaren.
Morolff, Czwingeſtu den alden hunt in bant, So magſtu huden diner hant. Galomon,. Eyn herze mit ubereſßigkeit geſchaffen Dut den mentſ<en die claſſen. Morolff. Des buches ubereſßigbeit Den arß czu wilen farczen dceit. Galomon. Von dem geſlic<te Juda bin i< geborn Vnd uber Jſrahel eyn furſte erkorn. Morolff. In der blinden lande, des ſyſt gewiß, Eyn eyneugiger eyn Fonig iſt. Salomon, Dor< not der gere<tfe man Czur wile ſundigen began. Morolſf. In buſchen vnd in felden Dutf not den alden eſeln czelden. Salomon. Mir were mit der ere woll, Gebe mir got gudes ſonder czall. Morolff. Man in gibt den hunden nit alſo vil, Als ſie heiſ<ent mit des czagels ſpil, Salomon.“ I30 eyn wypp haſſet eren man, Dec mag vil woll ſarge han, Morolff. Der wolff pleget mit flyßn Hinder den feichhirten wol czu ſchiſſen. Salomon. Er in mag nit ſelber geleben, Dem eyn boſe wypp wirt gegeben. Morolff. Man ſal den eſel bluwen, Eo er den guden weg will ſczuwen. Salomon. Eß in czemet nit, den affen Vil wiſſer wart czu claffen. Morolff. Ber fremde mere man das wuge, Abe eyn hunt die ſe>e druge. Salomon, Wer der ruden ſc<honet, Sin ſelbs kint er honet, Morolff. Wer da Fkuſſet das budelin,
Der mag der geiſße fcunt ſin. “Salomon. Wie vil der cleynen pheide ſi, Sie wiſſent eynen groſſen weg daby. Morolff. Wiltu das verſu<en: Vil eyer machenr groſſe kuchen. Salomon. Von mynne lidet mand;er not, Das er lyt Frangk bit in ſinen dot. Morolff. Eyn lip wypp uff der czichen Hat balde gedodet den ſiechen, Salomon. Wan der hymmel druffet, Den reigen man daran pruſfet. Morolff. Wan der hunt will ſchiſſen gan, So ſicht man ene gekromppen ſtan. Galomon. Wo eyn fonig hin fert, Ene czeret woll eyn ſchones ſwert. Morolff. Eyn groſſer dreg czeret woll den czün Als zwo lederhaſen eym yrt6gebuern. Salomon. Du wilt din vnkuſcheit beherden, Deß muſtu nöM echangen werden. Morolff. Hinge man die diebe alle, no<ß huer Die galgen worden duer. Salomon. Der wiſe ſone ſin vatter erfrauwet, Der da recht ſiner muder drauwet. Morolff. Sie ſingen vnglich, Der drurig vnd der freudenrich. Salomon. Duſtu dem guden woll, Er lonet dirs ſonder czal. Morolff. Wer dem boſen driſchet, Den hat der dag verwoſchet. N Salomon, E der ſelige ſie von dem bette geſeffen, Hat der vnſelig ſin brot geſſen. Morolff. E der hunt geſchiſſet eynen ſcheiß, So hat der wolff in dem buche die geiß. GG»:
Salomon. IH kan dir das nit geſan, Das du dyrt vnhubſcheit wolleſt lan; Des in will ic) nit mit dir clafſen, I<h befel dic< den affen. Morolff. Des in mag nit ſin, muß ic< leben, Du ſalt dig uberwonden geben, Vnd beczale mir czu dieſer ſtunt, Was mir gelobet hat dyn munt. Dez Lkonigez rait, (Darczu ſpra<ß des koniges rat:) Her gebuer ir ſint mir quat, Das yr vmmer werdent gewert, Das yr an vnſerm herren begert; Man ſal uc< mit eynem hirten ſtabe Den ſtaub hie kloppen abe. Salomon. Man ſal yme nicht czu leide thun, Man ſal yme geben rue vnd ſchuwe, Eme vnd auch ſyme wybe, Bnud yne das ſnyden no< yrem libe. Morolff. Dang habe konig, groſſer here, Got ſtir>e dir din ere, Alſus Morolff von hoffe quam; Syn ſchones wypp er mit yme nam. Hie komt Salomon czu Morolffs Darnad in kurczen czijden Der konig quam mit hunden riden, Bnd hatte das wilt gegaget; Bon den ſynen wart yme geſaget: „Herre, hie wonet uwer gumpelman, Morolff der vil klaffens kan.“ Her ſprach: „Nu rident uber ſtraß, I<H will beſehen, in welcher maß Her ſie drurig, ader fro.“ Dan wert Peret der konig do, BVnud reyt uber des huſes ſwelle Er rieff: „Wo biſtu nu, geſelle? Wer iſt mit dir in dyme huß?“ Wade antwort yme hervß: „Das iſt anderhalpp man vnd eyn roßheubet; Darvmb ſo las mich vnerdeubet; I< ſagen dir auch hinwieder Die eyn gent uff, die andern gent nyeder.' Dergfonig fraget yne mere, Wo ſin vatter were, Er ſprac< „Er iſt, als ic wene,
Bnud macht uß eyme ſchaden czwene.“ „War iſt dyne muder kommen?“ „Sie dut erem gefadern ſolichen frommen, Den ſie yr nummer weder gedeit, Die wile dieße wernt ſteit.“ „Wo iſt din bruder? das ſage mir.“ „Bor ware, ich ſagen dir, Er ſißet bn dem czüne dart, Vnud ſtifftet manchen mart.“ „Eo dir got, no ſage me, Wie iß vmb din ſweſter ſte.“ „EGie ſfißet daüß rulich VBnd beſchriet ir frunde iemerlich.“ Der konig ſprac<: „Beſcheide mich Wan ic< han nit verſtanden dich. Du haſt geſprochen ſieder: Die eyn gent uff, die andern nyeder. Sage an, wie ſal iz das verſtan?“ „„Bonen ich czu dem fuer han, Die eyn uffdribent czu wall, Die andern dribent hin czu dall.“ „Auch haſtu geſprochen alſus: Hie ſy anderhalb man yn dem hus, Bnd eyn roßheubt daby. Sage mir, wie die mere ſy.“ „„Pruffe ſelber wie dem iſt: Du ſelber halb in dem huſe biſt, Bnd ich czu male, das iſt anderhalb mart, Bnud din roßheubt: was wiltu dan?“ „Du ſprech furt, als ic) were, Dyn fatter mec<hte uß eynem ſchaden czwene;: D8ie mag das vmmer geſin?“ Morolff ſpra<ß: „Der vader myn Hat eyn felt mit korn geſat, Das fol> eynen weg darvmb hart Gemachet; den ſtoppet der dvmbe: Nu machent ſie.czwene darvmbe.“ „Der warheit ſaltu mir verjehen Wie dyner muder ſy geſchehen, Das ſie yr gefadern dedez Sage mir, wie was die rede?“ „Ir gefader lag vnd ſtarb, Myn muter das mit druwen warb, Wie ſie yr die augen dru&te nyeder: Das in gedet ſie yr nummer wieder,“ „Nu beſcheide mic<h auch fort, Wie din bruder beging den mort.“ „Die luſe brachten yne in not, Die ſlug er bi) dem czune dot.“ „In guden truwen, ſage mir me,
Wie din- ſweſter ir frunde beſchre.“ „Sie was czu meye ſo geil, die doren, Vor erme geſange kurtde nyman gehoren; Das beſchriet nu die ſweſter myn, Wie ſie yrwarb eyn kindelin.“' Der konig ſprac<ß: „I< will nü ryden; Sage diner muder, das ſie by czijden Mie ſende foll milſ eyn doppen, Das ſolle ſie ſchone ſtoppen Mit eyme fladen von der kuz Den brenge du mir dar czu.“ Morolff des nit en iieß, Er det das yne der konig werben hieß: „Müder, wiſſe, was du du, Du ſalt von vnſer ſc<honeſten ku Dem Fonige morn begaden Beide, mil) vnd fladen, Damydde ſaltu ſtoppen Das ſelbe mil<doppen.“ Die frauwe ſpra<: „Das iſt gern gedanz Woll uff, das ſaltu eme dran,“ Nit lenger er in beit, Czu hant er ſich bereit, Bud nam die mild vil czaulic<, Mir der hub er czu hoffe ſich. Da quam er uff die heide, Der hunger det yme leide, Der quam yme ſtümpelingen in den buch, Da ging der vngeſchaffen ſluch Vnud aß den fladen, den er drug; Eyn rings dreg er uff das duppen ſlug. Da ene der Lonig kommen ſa<, Czorniglich er czu yme ſprach: „Wo ſint von der kuwe die fladen?' „Der hunger hatte mich uberladen, Der mir yn dem buche was, Der mate, das ich eyn fladen aß, Bnd ſtoppte die milch hiemit czu, Wan diß iſt auc< kommen von der kü,“ „Jſße du die milHh vr.d habe den rydden, Vnd die ſucht vmb dinen hals damyde.' „Oyeſe rede wollent wir laſſen nu, Wir wollent wachen, ic vnd du, No< hint alle dieſe nacht, Des han ich mic woll beda<htr, Bnud wiſße, das ich nik in liege: Wie di< der ſloffe bedriege, So wiſſe du das vertware, I<H thun di< hen&>en czware.“ Morolff ſprac<ß: „Das iſt mir liepp.“
Da er gaß, czu hant er ſlieſf Bnd begunde ſnarken ſere, Der konig fraget yne der mere, Bnd ſprach „Morolff fleffeſtu?“ „Neyn ich, herre, ih pinſen nu.“ „Was pinſeſtu das ſage mir? „Ih han grſchen me dan czwier Alſo manig vnderſcheit an des haſen czall, Als an dem rude iſt czu mal.“ „In brengeſtu das nit czu, Man verdirbet dig morne fru.“ Der konig da nit me in ſprach z; Morolff ander werb lag,“ Er ſlieff vnd run>te ſere. Der konig fragete yne der niore; Er ſprac<ß: „Morolff, ſleffeſtu „Neyn ich, herre, iG pinſen nu.“ „Was pinſeſtu, das ſage mir?“ „Bon dem dage, das ſagen ic<h dir, Das ſo wiſſe nit geſin en mag, Als der wonigliche dag.“ „In brengeſtu das nit ezu morn, So biſt du verlorn.“ Was ſal ich nu ſagen me? Morolff ſlieff aber, als ez Er rund>te vnden vnd aben ſere; Der konig fragete aber mere, Bnud ſprach: „Morolff, ſleffeſtu „Neyn ich, herre, ih pinſen nu.“ „Was pinſeſtu? das ſage mir.“ „„'Bon den wiben ſagen ich ditz Wan was man will verhelen, Das ſal man wiben nit befelen.“ „In brengeſtu das marne nit czu, Du muſt ſterben morne fru,“ „„WBiltu mir verhengen, Von wiben will ich czubrengen, Das eyn boſe wypp vmbdreit Den dufel mit behendigkeit.“ „Das ſaltu czubrengin, Wiltu din leben lengin.“ Darnod aber nit lange, Der ſloff aber Morolff twange, Das er ſlieſf vnd run>te ſere. Der konig fragete aber mere, Er ſprach: „Morolſf, ſleffeſtu?“ „„„Neyn i<m, herre, ich pinſen nu.“ „Was pinſeſtu? das ſage mir,“ „Berware ich ſagen dir, Die natuer gewonheit verdribetz
Nyman iß dar wiederſchribet.“ „In brengeſtu das nit woll czu, I< dun dich hen>en morn fru.“ Der Fonig was wachens mude, Des ging er an ſin ruwe. Mocrolff gingk vil drade Czu ſyner ſuſter Fuſade, BVnd nam ſich an, er czornte ſere Wieder den konig ſinen herren Er ſpracß: „Suſter, woldeſtu iß helen, Myn heymlichfeit will iG dir befelen.“ Sie ſprach: „Ja, got ſchende mich, Obe im vmmer geruge dich, Bnd ſolde im vmb die ſelbe not Herkieſen alczu boſen dot.“ „Heimlich ich ſagen dir,- Der konig drauwet mir, Er will mich dun erdren>en, Ader an eynen galgen henden; Nu han ich mich des angenommen, Mag ich heymlich by yne kommen, I<H ſtechen yne, das er dot da lyt, Eo bin ich ſin drauwes: qwijt.“ „Du vil liebes bruderlin, Das ſal von mir verhalen ſin.“ Das meſſer er vnder den roE nam, Byt das er wieder czu hoffe qwam. Salomon da intwachet was; Jn ſyme drone er da ſaß; Bil balde was yme gedacht, Was er gedan hatte in der nacht. Nu horent von wonderlichen dingen Eynen haſen det er dar ſpringen Vnud czalte den czagel vnd den ru>, Da fant er glich ſtu>. Eyn elſter wart auch dar geſtalt, Der federn worden da geczalt, Der was yn eyme czile Wyſſer vnd ſwarczer glich vile. Morofſſf nam mit milch eyn faß BVnud ſaſte das da eß finſter was, Da der konig ſolde hin gan, Da en ſach er nit vor eme ſtan, Bit das er in die milH gedrat; Er ſprach: „Boſewicht, was hilffet di< das, Das du haſt verfliſſen dich Bnd wolde hie fellen mi<ß?“ „Du ſpreche, mil; wer wiſſer dan der dag; Die warheit man nu prufſfen mag, Das der dag iſt wiſſer me,
Dan die milch vnd auch der ſne;z Des wolde du mich wiederdriben. Nu will ich dir ſagen von den wiben, Das ſaltu hernad verſtan: Dir will ich cleigelich clan Von myner ſweſter Fuſade, Die hat mit alſolihem rade Do< eyn kindelin beiaget, Dir vorware ſie das geſaget, Damydde hat ſie mich interit Bind alle yr frunde beſwerit; Bber alle dieſe geſchicht So will ſie des pruffen nicht, I<h in deil myns fatter erbe mit ir: Dor< got, des ſie eyn richter mir. Man ſal ir gebieden vor Na< diner worte wiſlkor.“ Das gebat balde geſchah; Morolff czu dem konige ſprad „Herre, das vnkuſche wypp, Das da ſtet, ir ſwarczer lypp Hak mich interet vnd die myne; I< wolde, das ſie were erdren>et in dem Ryne; Wan ſie will nit deilen mit mir: Deß weſent hie eyn richter irz Su Dor< got, ſo dut mir rect, Wan ich bin uwer armer knecht.“ „Knecht, ſprad ſie du lugeſt, Mynen herren du bedrugeſt, Du biſt eyn falſcher mordere; I<h will ud) warnen, lieber herre, Eynen czorn will er rechen, Vnud will uc) czu dode ſtechen,“ „„Du lugeſt, du verſarten hore, Gwig vnd laß din falſche fore.“ „Herre, wollent ir iß geruchen, Eo dut das meſſer ſuchen, Man findet iß in dem buſem ſin, Des ſullet ir ſicher ſin.“ Des Foniges knedhte lieffen dar Bnud ſuchten iß in dem buſem her vnd dar; Des in fonden ſie da nit. Morolff den konig da beſchiet, Das man nicht befelen ſolde nu den wiben, Was man wolde han verhalen czu bliben, „„Du brengeſt czu mit boſer liſt, Das mir eyns deils verborgen iſt.“ Salomon ſpra<: „Bewiſe mich me, Wan du haſt geſprochen ee, Die natuer ge vor gewonheit,
Des wiſt im gern eyn vaderſcheit,“ „Des ſaltu mir geben friſt, Bit ſchier das es abent iſt.“ „Das will ig gerne thon.“ EGprad) der Fonig Galomon. Eyn kagße in dem hoffe was, Von gewonde konde ſie das, Eo man abents ſaß tzu diſche, Man aſße fleiſch ader fiſche, Eyn fkirge ſie da hielt, Mit eren fuſſen der ſie wielt, Byt das eſſen was gedan, Dan ließ man ſie ſpelen gan. Morolff wiſte woll der kaßen kunſt, Er beſtalte dry muſe mit vernunfft, Der ließ er lauſfen eyne Dar by der kaßen beyne, Damydde ſie die kirge hielt: Vil kume ſie ſic des inthielt, Das ſie nam nit die muß. Die andern det er da heruß, Bnud ließ ſie lauffen da by yr: Die Faße wen>te me dan czwier, Bnd wolde ſie han erſprungen Da czu den ſelben ſtunden; Da fordte ſie des kFoniges wart, Bnud hilt die kirke faſte dart. Die dritte muß ließ er ſpringen Ere kunſt mochte ſie nit betwingen, Sie fing die muß, die kirße ließ ſie ryſen. „Was ſal id) dim; nü me bewyſen? Spra da Mocrolff czu Salomone IH han u< bewert ſchone, 23es iM mich davor vermaß.“ „Neyn, du haiſt auch geſprochen das, Wie eyn boſe wypp vmbdreit Den dufel mit behendickeit.“ „Es iſt war, im han mich vermeſſen, Myr was ſin vil nahe vergeſſen. Morolff czu dem konige ſprach I< will dir ſagen, wie das geſchah: Iß was eyn gut man vnd ſin wypp, Die ere ſele vnd eren lypp Hilden in aller beſcheidenheitz Das was dem dufel alczu leyt, Vnd ryet alles, das er wyſte, Mit mancer hande liſte, Wie das er ſie brechte czu falle; Das in halff yne nit mit alle. Eyn boſe wypp eme wederquam,
Ein rede ſie ſic) aneman: „„Gage an, wan komeſtu?“'' Der dufel ſprac<: „„JI<H ſagen Tir nu, I<H in kan mit keynen ſachen. Die czwey vndrechtig machen.“ Sie ſprach: „Das dich got ſchende, Wie biſtu ſo vnbehende! Wolleſtu mir etwas geben, I< wolde ſie chun mit ſhanden leben.“ Da ſprach der dufel: „Das will i< thun, I< brengen dir czwen nuwe ſchuw.''“ Alſus fullen ging ir czweyer mart Das boſe wypp czu rade wart, Das ſie czu der frauwen ging, Bnd yr rede alſus anefing: „„Frauwe, wollet ir iß vor gut verſtan, Vuwern ſchuden im vernommen han, Den wolde ich u< gerne Pundin, Als myner lieben frundin.'“ Sie ſpra<: „„,-Ja, nu ſaget mir an,“ Sie ſprach „„Ir hant eynen man, Der u< groſſe vndruwe dreit, Bud mit andern wiben vmbgeit.“'' Io gleubens nit.“ Gpracß das wypp. Sie ſprach „„„,Iß iſt ware, vff mynen lypp Darczu kan ic; woll geben radt, Abe uc< myn rat nit verſmat.'“ Die frauwe ſprac<ß da eynfeldiglichen „„Neyn eß, ſicherlichen.“'“ Sie ſprach: „So er no< hint by uch ſißett, CLXXXI]. Vnd by dem fure inthizer, So beginnet er czu ſlaffen, Behendiglich ſullet ir rauffen Eyn lang hare vnder ſiner kelen, Das ſollet ir yme ſtelen, Bnd mit eyme meſſer abeſniden: Des in ſal mic<ß nyemant wiederſtriden, Das eme dan das wipp wort leit, Das er iß nummer me gedeit.''“ Die frauwe ſprach: „,,,/Das wil i< geruchen Bnd will die buſße verſuchen.“ Suß ſchiet die czauberin von dan, Bud «quam czu dem ſelben man, Da er by ſyme pluge ging. Ir rede ſie alſus anefing B<h mag wondern, woher ic kommen; IH kommen her dor< uwern frommen, Wan yr ſyt eyn guder lypp: Ir ſollent wiſſen, das uwer wypp Eym andern man iſt heimlich,
Das iſt ware ſicherlich, Bad wellet ir die warheit ſehen, So irfaret ir, was y<g mag geſchehen: Sprach die boſe alde No< hint alczu balde, No< dem eſſen ſollet ir ſlaſfen, So ſal ſie uc) no< der kelen rauffen, Bnud will uch die inczwey ſnyden Den dot muſſent ör da lyden, Wer ich nit czu uc kommen z; Das han ich ver ware vernommen; Hervmb ſo ſollet ir ſlaſfen nitz Das ir die warheit ſelber geſiet.“'“ Des nahtes da ir heym quam, Elaffens er ſic aneman Die frauwe hatte eyn meſſer geſucht, Sie wont, eß dun dor< gut, Bnud begunde yme ſnyden an das hare, Da das der man wart geware, Ex begreiſf ſie by der ſtroſſen, Bnud begunde ſie ſlahen vnd ſtoſſen, Bit das ſie da dot bleibe. Das boſe wypp das czudreibe, Da das der dufel nicht kunde gethun; Des bracht er yr czwen nuwe ſchu, Die langet er ir mit eynem ſte>en, Den muſt er ir dar re&>en, Bund ſprach: „,-Sam mir myn wan, I<H in gedar nit nahe by dich geſtan, Des geben ich dir die meiſterſchafft,''“ Was ſall ic me ſagen dan affe? I< han mit warheit czubraht, Des ich hatte vor gedacht,“ Salomon ſprac<ß: „Vmb dieſs geſchicht In ſchelden ic) die guden wibe nicht. Du brengeſt eß czu mit boſen liſten, Des in wil] iG dic numme friſten, No< in myme hoffe liden Kommeſtu herin czu keinen cziden, Th thun dich dig hunde biſß«n Bnd dyn gewant czuryſßen,“ Mocrolff wart alſus veriaget Bon des koniges hoffe, ſie uch geſaget, Wie er nü queme wieder dar, Vnd das ſin der konig worde gewar, Daruff was ſin ſin geſtalt. Eynen haſen er da galt, Bnd kerte ſich czu hoffe aber dar, Die kneHte worden ſyn gewar, Mit eyme groſſen ſchalle
Heeztent ſie die hunde alle, Sie wolden yne dun biſſen Bnd ſyn gewant czuryſſen Den haſen er vor die hunde warſf, Noman daran czwyſfeln darff, Die hunde lieffen dem haſen na. Morolff vorbaß ging alda, Bnud quam, da er den konig fant; Salmon fragete yne czu hant: „IVannen kommeſtu? Das du ſyſt verwaſſen Wer hat dich nü ingelaſſen? Morolff ſprac<ß yn behendigkeit: „IH bin' hie, wem lypp, wem leyt.“ Salomon ſprach: „Nu iſt der ſale Mit depgin uber alle Brdenli< vnd woll geczeret: Nah hude, ſo man hofferet, So ſaltu dyns huſtens geſwygen, Bud yn ſalt au<.nyrgen ſpyen, Dan uſf die erden, da iß kale ſy, Ader uff eyn ende etwo daby.“' Das muſte Morolff da geloben. Die czijt quam, man ſolde hoben, Wan czu dem ſelben ſpiele T Sy quamen ritter vnd frauwen vile Bund au< manig edel manz Morolff huſten began Bnd hette geſpuwen gern, Iß in ſtunde yme nit lenger czu inbecn, Er ging da allvmb vnd vmbe, Die richte vnd auc< die krumbe, Bnud ſuchte eyn kale ſtette, Daruff er geworffen hette, Das er in ſyme monde drug; Da er alſus lange geſuchte genug, Bnd nyrgen eyn kale ſtat fane, Neben ſich ſach er czu hant, Da mitten yn dem ſal Stunt eyn ritter, der was kal, By den macht er ſich czu hant, Wan er nit me kales in fant, Bnud ſpey yme uff ſin kale ſtirn, Davoh was yme heubt vnd hirn Alczu male intreinet. „Was haſtu boſewicht gemeynet?'“ Der Fonig czu Morolff ſprach. Morolff ſprac< „I< nit me kales in ſach, Das brachte mich in dieſe not, Dyn mont mir hude gebot, Das ich ſuchte eyn kalen plan,
Diß han ic vmb gut gedan, Vnd han yme ſin ſtyrn gemyſt, Vnud wolde, herre, yr wyſt, Der iß yme die hette gedan, Er mochte woll eynen groſſen czopp han.“ Dod) vmb dieſe ſelbe mere Czornte fich der ritter ſere; Das was dem konige alczu leyt, Das Morolff det die vnbeſcheidenheit, Darna< da diß vergangen was, Der konig czu gerichte ſaß. Da quamen czwey vnkuſche wypp, Der hatte ein yrs Lindes [ypp Irdrudet vnd czu dem dode bracht; Die ſtunt vff yn der ſelben nacht, Der andern leb:ndig Eint ſie ſtal, Da ſie ſlieffe, vnd das verhall, Bnd lachte das dode dar weder, Da die ander intwachte ſeder, Sie ſc<rey vnd hatte groß vngebexe, Wie das kint nit gr en were; Sie rauffte ſic) vor groſſem leide: Sie begerten da gerichtes beide. Salomon vil wiſlice ſprach, Da dieſe rede vor yme geſchah „Eint ir beide gerichtes gert, So gebent mir her eyn ſweet, Den Fkryg will iF ſcheiden Balde czuſchen uc< beiden z Horent alle, die hie ſint: Man ſal deilen das lebendige kint Dor< den buch vnd dor< den rud, Bnud geben yr iglicher eyn ſtu>,“ Die muder lude: „Waſfen'! ſc<hrey Herre, nit in ſnyt das kint inczwey, BVnud lat iß er e czu male, E dan yr yme dut dieſe quale.“ Die ander ſpra<: „Nit myn, no< din; Das Fint muß gedeilet ſin.“ Des Ponig nam das kindelin Bund gab eß der muder ſin. Alle, die diß vernomen, Eynes gerichtes ſie in fo<te komen. Morolſff da nit ferre in ſaß, Da das vrteil komen was Er ſprac<ß: „Konig vnd herre guder, Waran erkente du die muder?“ „Das dede ich an yrme glaß, Anch ſchrey ſie uſſer maß, Das in mochte ſie nit gelidea,
Das man das kint ſolde czurſnyden,“ „Du in verſteſt dieß des nif woll, IH will dir ſagen eyn ander czall: Sa das wypp mit eynem auge ſc<hrey, Das. ander ſie czu lachen ley Sie ſprach das mit dem munde, Das ſie iß nit meynet mit herhen grunde; Mit gelaſſe iſt dir gut, Got weiß do<, wie woll ir ſtet der mut; Das wypp kan ſchryen, ſpynnen, liegen, Vnd mit gelaſſe manchen bedriegen An yne iſt keyn ſtedigkeit.' Salomon ſprac<: „Uff mynen eyt, Dyn muder alſolich wypp eyn was, Boſewicht, da ſie dyn genaß; Wan were ſie geweſt eyn gut wypp, Sie in hette nye bracht eyn ſo boſen lypp, Wo frauwen ſinf, da iſt freude vil; Eyn frauwe iſt eyn wonigliches ſpilz Sie ſint dex manne leit-verdreib Konig, griffen, jungen yud alden Konent ſie in freuden behalden Sie ſint aller eren ſtam Die czunge muß dir werden lam, An dieſem dage noh hude, Sageſtu von ene, das ubel lude.“ Morolff ander werbe ia: „Er ſeite war, der das ſpraß: Deſß ſyt ſicher vnd gewyß, Was da in dem herßen iſt, Das iſt auc< alle ſtunde Glicher wyſe in dem munde, Wan du ligeſt wybe by, Darvmb ſie dir in dyme labe ſy. IH will dir ſagen mere, Du enlabeſt ſie nit ſere, Des neman ich uff mynen [ypp, Di bedruget nod eyn wypp,' -Woll hin, du lugeſt, boſcwicht, Man in ſoll dir glauben nicht; Das iſt ſonder denden: I< dun diz no< erdrenden,“ Morolff fo<te des koniges czorn, Wan er ſin hulde hatte verlora, Er hette ſich gern verborgen Bit an den andern morgen, Das ſuchte er manden lere Eyn ſtat, da er ſicher were, Der wolde er nit verczihen;z
Czu leſte quam er in eyn ſtigen, Die waren czu der czijt ußgeſazt, Da irkoß er eme eyn ſtat, Bnd Fro< in eynen benenkorpp. In der ſelben czijt quamen dort Czwene, die wolden ſtelen benen „Penſe, wilc<er aller meyſte wege,“ Der eyne czu dem andern ſprach. Da er die kuppe da geſa<h, Da Morolſf vnder raſte, Die duchte yne auch die baſtez Er ſprac< „Geſelle, nemen wir die, Eß in iſt kein ſo gut nü hie.“ Nu worden ſie czu rade, Das ſie die luden drade An eyne ſtangen czuſchen ſich. Morolſf gedachte ſicherlich „Du wilt den furderſten erſlan; Er wenet, ſin geſelle habe iß gedan.“ Da er alſus gedacht, Eynen groſſen ſlag er da bracht, Bud ſlug yne hinden uſf ſynen nag, Das er alczu ſere erſchrag; Er ſprac< „Was han ich dir gedan? Das du mich ſo ſere haſt geſlan.“ Der ander ſprac<ß: „Was cziheſtu mic<h? Ich en berurte hinnacht dich.“ Er ſpra< „Du ſalt nü vor ganz I< will wiſſen, wer mich habe geſlan.“ No< ſinen warten das geſchah; Morolff bracht aber eynen ſlag So groß, im en weiß, wie? Das er ſtruchelt uff die knye. Er ſprach: „Du rechter boſer ſ<al>, Der dufel fare dir in den balg! Wie han ic< das verdienet vmb dich, Das du ſo ſere haſt geſſagen mich? Du gildeſt mirs, uff die druwe myn, Bud ſolde ic<ß darvmb irhangen ſin.“ Die czwene lange ſlugen ſich; Morolff von dannen heimlich In groſſer fo<te von yne ſchiet. Sin boßheit aber das geriet, Das er by das ſelbe wypp quam, Die ir kint darvor wiedernam; Da ſprach Morolff: „Weiſtu, was der mere iſt In des koniges hoffe czu dirre friſt?“ Sie ſprach „J< in weiß nit me,- Want myn kint was mir verſtalen e, Das iſt mir worden wieder.“
„Der Ponig def dich ſuchen ſieder, Vnud wolde dyn kint gedeilet haben Vnd dic< lebendig begraben.“ „Iſt das ware?“ Spra das wypp. „3a, ſpray) er ſomer myn lypp.“ „Deß muß er Furczlichen ſterben, Mit allen ſynen erben. Er iſt der falſchen richter eyn, „Den die ſonne hude uberſcheyn.' „Ad, wiſteſtu dan re<ht, Das ſyn rat vnd ſin knechr Des czu rade iſt worden, Er will im eynen orden Gebieden nü furbaß me, Das en igliher man czu rechter ce Solde keuſfen ſiben wibe Czu ſynes eyniges Iybe. Wie ſollent ſie ſic nu began? Die eyne wort die andern ſlan; Ban er der eynen gutli< dut, Die ander das nymmet nit vor qutz Die ſc<onſte muß vorgan, Die ander in dem winkel ſtan. Hie hebet ſich eyn vnfrede 'Bnd manig ſchelden damede,“ Sie ſpra<: „Wiſte im vor ware das, I< wolde ylen in die ſtat deſta baß, IH wolde eß den guden wyben kunden, Vnd andern mynen frunden, Das ſie herczu ſuchen rat, Czu dieſſer groſſen miſſedat."' Morolff ſpra<ß: „Gleube mir, Iß iſt ware, das ich ſagen dir.“ Die frauwe eynen ro> vmb ſich ſwieff, Bud mit groſſem ylen ſie da lieff, Bit ſie in die ſtat quam z; Die frauwen ſie czuſamen nam, Gie ſprac<: „Horet fremde mere, Salomon der konig here, Vnd mit eme ſin falſcher rad, Eyn nuwe e funden hat, Das eyn iglic< man czu ſynem libe Solde Fkeuffen ſieben wibe. Sal das gebat fur ſich gan, Eo muſſen wir leide dage han: Eyn man mit eyner iſt beladen, Wie ſal er dan ſieben beiaden? Wan eyner mit eyner wirt gewert Von yme, das ſie di>e gert, Wie ſall er ſieben dan geſtillen,
Das iglihe habe yren willen?! Diß botſchafft in duchte ſie nit gut, Wan ſie beſwerte ir aller mut; Sie hafften ſich vil drade Bund worden des czu rade, Das ſie mit macht vnd mit wißen Den fonig wolden beſitßen. Sie ſamenten ſich beſunder, Das yr worden ſieben hundert; Zr Sie brachen des koniges porte 'abe Bud worſfen ſie in den graben. Xa. Da der konig das vernam, SE Sie ja M leſterlihen worte, BF eyne e er by ſie quam; Die er nie me hatte gehort Bon keiner frauwen munde, Bit uff die ſelben ſtunde. Bik kume verſinte er ſich des, Bit er fragete: „Wes Czyhent ir mich, ader vmb was Sint ir mir alſus gehaß, ME Das ir ſo recht fientlich Her ſyt kommen wieder mi<?“ Ir eyne was, die konde woll feden, Die andern hatten ſie gebeden, Das ſie rette vor ſie alle, Die rieffe mit ludem ſc<halle: „Her könig, ir mogent uwern willen han, Want ir ſyt eyn geweldiger mn Golt, ſilber vnd geſtein, Das brenget man uch gemeyn; Ir mogent geben vnd lyhen Vuwern wyben vnd uwern amyen, Der hant yr ſunder czall; Eyn arme may mochte nit ſo woll B< daran gelichen; Wir wiſſen woll ſicherlichen, Gebrece ud) an libe, an gude, Das irfoltent ir mit dem mude: In dede uweg uber enczeger ſhas, So were iß eyn vngehorte ſach, Das du by alſo vil wyben Mochteſt eynen dag mit freden blihen. I| iß, als man ſprichet: Wer ſiw e czubrichet, Bud ſich des annymmet, Das yme nit czu dunde in czimet, Der were des von herßken fro, Das die lude alle deden alſo. Alſus wollet ir bede>en
Mit vns uwer alde fle>en.“ Salomon antwort do Czorniglich vnd ſprach alſo: „Czu eyme Fonige hat mich erkorn got, Sal man dan nit leiſten myn gebot? „Ja, ſprach ſie in allen rechten. Nu ſin wir Abrahams geſlechte Bnd han Moyſes e gehalden Woll mit allen vnſern alden:. Das wollet ir nü verkeren Bud vns eyn nuwe e leren,“ Er ſprach: „Was e meineſtü?“' ,„„Das will ih u< ſagen nü: Ir hat gebaden, horen wir ſagen, Das eyn igli< man ſolle haben Char fhtion eynigen libe oo Czu rechter e ſieben wibe, Dem mit allen fugen Mit eynem moge genugen; Qas iſt vns allen vorkommen, Wo wart das ye vernommen, Herre? Ir konig, ir ſollet wiſſen das, Saül wart darumb inſaßt, Das er nit hilt das gebot, Damit uwer fatter auch in n8Et Quam; wan er die ſinen brach, Da er Berſabeen ſach Nadet czuſchen eren beyn Bnud eme ir geſchemde da irſchein Mit gewalt nam er.das M Das Poſte Brias ſinen [ypp: Man ſprichet in dem laade: wytr, Das ir keyn ekint ſyt. |E In mag das gebat nit abegan,' Go dunk&et vns vil baß'gedan, 6o Das ſieben man haben eyn wypp; Den dede baß ir eyniger lypp; Dan eyn man mochte! ſteben wibe gethon.1 Des lachte der konig Salomön; VBnd ſprach czu den ſinen döre: „Gie dut woll ir geſpielen wort; IH fprechen das uff mynen lypp, IH in geſache nie ſo manig 1wypp, Als icz hie han gedan, Geſament uff eynem plage. fte Da ſie ene ſahent kallen, Da wart geruſfen von ene allen: „Hey, du boſer ſpottere,/70u038 ui Got kren&e dir din ere! Wan wieder reßt duſm oo
Darczu ſpotteſtu vnſer nu. Sauel vnd Dauid Die waren boſe in yre eiſe: Du vil quadige galle, Du biſt boſer, dan ſie alle.“ Dec konig lenger nit en ſweig, Bon czorne wart er bleich, Vnud ſprac<ß: „Wie mag kommen das, Das ich mit wiben bin geſaſt? Keyn meiſter kunde geſchriben Den grunt von den boſen wiben z Eyn boſe wipp iſt eyn krut, Das da czuhet fleiſch vnd blut Beſſer wer, by ſcorpion blieben, Dan by boſen wyben. Wan ane yne iſt alle boſheit; Sie in halden Peyn ſtedigkeit Von erſten der boſen wiben rar Der werlnde gebrechen funden hatz Wer kan geſagen, ader gedichten,. Ader mit worten ußgerichten Der boſen wibe vnderſcheit?“ Der rat ſprach: „Eß iſt vns leit, Das Ir die frauwen ſuſt interent, Bnd ir gemude ſuß beſwerent.“ Das ir yme die rede gewag, Ealomon in czorne ſprach: „Ir hant do& woll alle vernommen, Wie ſie in ezorne her ſint kommen Vnd hant mir an myn ere geſprochen, Was hant ſie an mir gerochen?“ Morolff vor dem konig da ſprang, Er ſprach: „Herre, habe dang, Du haſt den willen myn gedan, I< in konde nie das geſan, No< geſingen von den wiben, Du wolleſt in yrme labe bliben, Bit nü, das han i< woll vernommen: Du biſt von yrme lobe kommen. Myn rede duchte diz nie ſo ſware, 'Sie iſt nü alle worden ware.“ „Nu horent von dieſem boſen buer Das dir din leben werde ſuer, Haſtu dieſe boßheit erdacht, Damydde du diß czu haſt bracht, Bnd mir czu ſchande haſt gedan, Das ich mich vergriffen han Mit warten gein dieſen wib: Das verwaſſen fie din lypp! Woll hin, balde gang von mir;
Vor ganßer warheit ſagen iH dir, Sehen ich di< me vnder augen, Eo wiſſe, ſunder lougen, I<H dun di< erdrenden, Ader an eynen galgen henden.“ Alſus wart Morolſf veriagt, Ber ware ſie uc< geſagt. Dem konige ſpra< ſin raf czu: „Herre, wiſſe, was du du, Mit ſenfften warten intſchuldige die? Geyn dieſen frauwen mynniglich, Bnud laß ſie farn in yr gemach.“ Der konig czo<htiglichen ſprath: „„Nu wiſſe uber aller czohtigkeit, Mir iſt ynniglichen leyt, Das im u< bedrubet han; Das hat eyn boſer ſchal> gedan, Der mid) vnd u< hat verworren Deß muß er an eynem galgen dorren, Wan eyn igli<; gut man Sal nit dan eyn frauwe han, Der ſal er ere irbieden, Bnud in freuden ſich genyeden. Was ic< in czorne geſprochen han, Bon boſen wiben mag nymant geſchelden Ere gude Fan nymant vergelden; Man ſal ſie nit glichen Den boſen ſicherlichen. Bon Jſrahel der hoeſie got, Dor ſin vil heilges blot, Muß er u< den ſeigen geben, Bnd uch behuden lypp vnd leben z Bnud yr mere uber frucht vnd nwern ſamen.“ Da ſprachen ſie alle: „Amen!“ Nu gedachte Morolff me dan czwier: „Der konig hat verbaden mir, Das ich yne nit laſſe vnder mym augen ſchen. Wie mochte das vmmer geſchehen, Das er mir ſche doch Mitten in myn arſlo<h?“. Das hette er gerne follenbracht. Eß fiel eyn ſne in eyner nacht, Das man woll ſporen ſolde Das wilt, wer da wolde; Mocrolff der verſtalte man, Eyn pefferſib er gewan, Das nam er in eyn hant, Eyns bern fuß er in die andern bant, Gyn ſchuwe er verkerte,
Als ene ſin ſßalFheit lerte. Da der konig hin ſolde ryden, Dar macht er ſich becziden Des morgens haſelieren, Er Lro<h uff allen fieren, Bon berge czu dall, Manden phat vil ſmall, Dor< buſc< vnd dor< ſtude, Dor< heden vnd dor< Frude, Bff dem felde her vnd dar. Indes wart er gewar, Wo eyn alder offen was, Da mit huß nymant by ſaß, In den ſelben offen hub er ſich; Er gedachte: „Hie ſißeſtu ſicherlich.“ Da der Fonig vffquam, Des morgens ſin geſinde er nam, Bnd ſprac<ß: „Wir wollen reyſen Bff dieſer nuwen leyſen, Bnud beſehen, abe vns yt wiederfar,“ Des frauweten ſie ſich alle gar, Bnd reden uß czu den ſtunden, Czu hant das ſpor ſie funden, Da Morolff hyn was gekrochen, Bnud den ſne hatte czubroc<hen;z Das in was nit me geſehen z Sie ſprachen: „Herre wir wollen ſpehen Das allerſelczenſte ſpor, Das ye geſehen wart hievor,“ Da er das ſache, er geſeynte ſich: „Das iſt eyn ſpore gar wonderlich Er da czu dem geſinde ſprach Zoll hin, wir wollin dieſen dag Deſem dere nochhengen, Abe mir eß czu lauffe mogen brengen.“ Dent ſpore folgeten ſie hin vud wieder, Den berg uff vnd nyeder, Dor< dorn vnd dor< heden. Er ſprach: „I< ſal das diere erſchreden, Wie lange iß werde.“ Das ſuchen yr was herte, Bit das er vor den offen quam. Als balde als yne Morolff vernam, Er ließ ſin bruch) nyeder Bnud kerte den arß heruß wieder Balde geyn des offens munt. Der fonig ſprach czu derſelben ſtunt: „Was biſtu? Übel muß dir geſchehen „En wolde du nit vnder myn augen ſehen, So haſtu nu geſehen yedoch
Mytten in myn arßloc<h.'' „Waffen!“ Sprach der konig nu, Bnud rieff den ſinen herczu: „IH clagen uch allen gemeyn Von dieſem geburen vnreyn, Er bedruget mich czu allen czijden, Des in will im nomme von yme liden; Nu foret yne inweg bald In den hoeſten walt, Bnd henk>ent yne czu dieſer czijt, So werden ic<ß ſines bedriegens quit,“ Balde czogen ſie ene heruß, Als eyn beſchorn fledermuß, Bnd begunden yne czu walde dre&en. Sin hende begunde er re>en Czu dem Fonige, vnd ſprach: „Edeler herre, Dunt eß dor< aller frauwen ere, Syt ich den [ypp muß verlieſen An eyme baume, lat mich fieſen, Bund das män mich nit en hen>e, Bit das ic) micß beden>e.“ „Du en geſprec<ße nye frauwen guf, Bnud haſt beſweret yren mut: Do in ſal mich nit verdrieſſen, Du ſalt der guden wibe genieſſen Das ich din bede nü ſal don.“ Da ſprac<ß der konig Salomon Den ſynen czu mit dem eyde, Das ſie yme deden nit czu leide, Er in hette dan den baüm irkorn, Daran ſyn lypp ſolde ſin verlorn. Da furten ſie yne czu dem walde, Bud ſprachen: „Nu kuſe balde Den ſc<onſten baum, den du kanſt erden>en, Daran wollen wir dic< henden.“ Morolff ſprac<ß: „Was mogent ir SE I< will no<h in guder wilen Keynen baum hie kieſen;z Vuwer ylen mogent ir woll verlieſen. Buwer iſt keyner, ſolde man yne hen>en, Er in ſolde ſich gerne lange beden>en, Etunde an yme das kieſen, Er ſolde den lypp node verlieſen,“' Alſus furten ſie ene vſf vnd nyeder, Her vnd dar furt er wieder, Das er feyn baum erkoß, Bie ſie des rydens da verdroß; Er eyner czu dem andern ſprach: „„Wir han gereden dieſen dag, Des mogen wir vil no< verlieſen,
Wan er in will keynen Lieſen. Doden wir yne, ſo wict czubrochen Buſers herren wart; wan er hat geſprochen, Bnud gelabet mit dem eyde, Man in ſolle yne nit dun czu leide, E dan er den baum erkieſe, Da er den lypp ane verlieſe,“ Der ander ſpra<h: „Mid dundet verware, Bnud furten wir ene ſieben jare, Er irkuſet baüme keynen;z BVerſtant, wie ic<ß iß meynen: Eß iſt war vnd nit gelagen, Er hat vns vnd vnſern herren bedragen.“ Alle iare worden ſie czu rade, Das ſie fragten drade: „Tiltu das lant verſweren, Eo magſtu dinen lypp erneren.“ „Wie ſal ic das bewarn? Sal ic< yn das waſſer farn? Daynne fan ic) mich nit began, Wan ic< ſin nit gelernet han; I< kan noc< ſwymman no< fiſhen.' „Du in machſt vns nit intwiſchen, Du muſt des koniges hoff verſweren,'“ „Mag ich damit mich erneren, Woll hin, ſo will i< iß wagen, N Bnud wil gen czu mynen magen.“ Morolff ging da leidig von hinz Des halff eme ſin behender ſin, Da das jare eyn ende nam, Der konig in groß liden quam Wie das geſchac<ß, das wil ic< uch ſan, Alſo ic) verſtanden han: Des koniges allerliebſtes wypp Die hatten mut vnd eren lypp An eynes heidniſchen Foniges“ inynne Gewant vnd alle yr ſynne; Der ſant ir brieffe vnd ſie yme wieder; Es quam alſo ferre ſiedet, Das ſich des verdrug yr fin, Das ſie were gerne geweſt by in, Abe er mit keynen dingen Das mochte follenbringen, Sie nam ſich an, ſie were ktang, Bnd bot dem heiden yren gedang, Das er an ſyne gude genente Bnud ir baden dar ſente. Er ſante ir czwene ſpilmanz Die ſelben namen ſic) des an; Sie quamen von den Krichen,
Bnud könden generen die ſichen Mit yrem ſenſften ſpil, Des Ponden ſie gar vil; Ih in mag ſin nit verſwygen, Die kunſt von czauberien Konden die ſelbe ſpilman, Von den ich diß geſchrieben han. Suß waren fie in des koniges -habe, Bnd ſpielten mit grimem labe, Bit das ſie by die konigin quamen Bnud eren ſin ganß vernamen. Eyn Frut hatten ſie mit ene dar bracht, Das wart ir in den mont gelacht, Da lag ſie, als were ſie dot; Des quam der Fonig ſit in not. Des morgens ſ<all uß die mere, Wie die konigin dot were. Den konig vnd das hoffgeſinde Wonderten alle gar ſwinde, Wie ſie mochte weſen dot, Sint ir der mont was ſo rof, Des inwiſte nymant vnderſheit;z Der fonig ſprach: „Uff mynen eir, Lebte der gude Morolff no< Er ſolde herczu raden doh.“ „Ja, ſprach eyner er [yt verborgenz Das kommet von gröſſen ſorgen, Er hat uwern hoffe verſworn; Den lypp fochtet er han verlorn, Wo iß alſo geſchehe, Das yne yman hiejnne ſche z Des iſt der glaube myn, Er ſulde boſe czu finden ſin.“ Der fkonig ſprac<: „Ou ſalt nit laſſen, Lauff von ſtraſſen czu ſtraſſen, Bnud ruff: „Ir ſollet alle wiſſen, Das myn duppen iſt czuryſſen, An dem bodem, by den fuſſen, Mag das ymant gebuſſen Wo Morolff dan verbargen iſt, Er antwort es in korßer friſt.“ Da dieſer knecht alſus lieff, Bud diße wart ſo die rieff, Die abendure fugte das, Das er quam, da Morolff was. Da er die warte rec<t vernam, Czu hanf er herfur quam, Bnud ſprach: „Iſt ymant hie ſo behende, Der das duppen vmbwende, Eß ſy man, ader wypp,
I< buſſen iß uff mynen lypp.“ Alſus wart Morolſf da funden. Der Fonig ſante noH von ſtunden, Bnud vorczeig yme das ſicherheit. Da Morolff zu hoffe wieder quam, Bnud die mere da vernam, Wie die konigin da dot lag, Nu mogent ir horen, wie er ſprach: „Herre hie iſt czauber by; Brenget her verſmolczen bly, I< will iß giſſen dor< die hant: Lebet ſie, ſie czu>et czu hant?*' Da er das bly alſus gegoß, Sie in gezuket nie ſuren groß. Da ſpraden ſie alle: „Sie iſt dot.“ Der Fonig ſie hyn legen gebot. Morolff ging aber dar, Bud ſpra<: „Nement yr gude war, Myn heubt will ic verkieſen, Sollent yr ſie no< nit verlieſen.“ Synen warten gab nymant macht. Darnod< in der dritten naht, Da furten die czwene ſpilman Die konigin mit yne von dan. Des morgens was die frauwe verlorn; Das hetten ſie alle woll verſworn. Da der konig das vernam, Heymlich er czu Morolff quam, Bnud ſprac<ß: „Du haſt di>e war geſatz Bff dyn druwe, gib mir rad, I< will dir geben, was du machſt, heiſchen Vff das im moge gefreiſchen.“ Morolff ſprach: „I9 will nit Erbeit no< MONE "ypp, I< irvor, ware das wypp Jn das lant kommen ſie, Ader ich bliben dot darby. Laß mir alſo bereiden, Als ich di) will beſcheiden, Eynen Frame vil richen, Mit dem will ich ſtrichen In dein lande her vnd dar, Abe ich ſie nyrgen werden gewar.“ Diß geſchah eme vor warheit, Eme wart eyn karin, als er hatte geſeyt, Von hentſc<huwen vnd kramgewant Damydde er fur yn dem land. Morolff der verſtalte ſich Mit gewande wonderlich;
IH will u< ſagen czware. Eyn hube mit ſc<onem hare Ene mit der ſelben czijt wartz Sin ſchopp ſin brahen, ſin bart Worden yme geberſilieret. Da er alſus wart geczieret Mit cleidern vnd mit gewande, So hub er ſim von dem lande, Bnude ging doch manig fremde lant, Das er der frauwen nit infant. Czu [eſt er vor eyn burg qwam, Da er die mere von yr vernam, Daby vnder eyner linden Begunde er ſinen krame uffbinden: Sin ſprache vnd ſyn czal Berſtunt da nymant woll; Sin ſchalkheit hatte in gelert, Das er ſin ſprache hatte verkert. Wer yn da hatte geſehen, Der hatte nummer me verjehen, Myt warten vnd no< mit gebere, Das eß Morolff geweſen were. Da er den krame vffgebant, Die frauwen von der burge czu hant Da quamen dar mit ſc<alle, Czu ſehen da den krame alle. Die konigin quam au< alledarz Der nam Morolff vil woll war. Da ſie die hentſchuwe begunde ſehen, Daruff begonde Morolff ſpehen Da ging ir das loM dor< die hant, Das yr das bly hatte gebrant. Den Frame, den ir bat ſo- dure, Das iß die lude duchte vngehure, Den gab er nu ſo guden kauff, Bit das yme von dannen wart der lauff. Er quam wieder czu Salomone Bnud ſeyt yme vil ſc<one, Er hatte die frauwe funden, Czu den ſelben ſtunden Spro Salomon: „Wie thun ic< nu? Darczu werdeſt aber raden du.“ Morolff ſpra<: „Nym eynen kotze, Als du ſyſt eyn alder loge, Wan ic< dic< die burg gewiſe, Dar gang du vnd bit vmb ſpiſe; Vorbaß ſaltu ſagen me, Du ſyſt beraubet uff der ſee. Laß mich vnd din geſinde in dem waldo Bnd gebut ene, das ſie kommen balde, So ſie vernemen den ſchall von dem harn;
Du haſt anders den lypp verlarn.“ Salomon czu der burge kerte, Als ene Morolſff lerte; Jn 'eyns bilgerins wiſe Bat er yme geben die ſpyſe. Als balde die frauwe yne erſach Czu dem heiden ſie da ſprach: „Herre, dis iſt Salomon; Beſchent, was wollent ir mit yme don.“ Des frauwet ſich der heiden ſere; Er ſprac<ß: „Sagent mir, lieber herre, Were uch mit mir alſus geſchit, Des die gode in wollent nit, Das yr mich hettent in uwern banden, IIas dodes wollet ir mir dan anden?“ „Wolde got, das iß were alſus geſtalt! I< furt uc<ß in den groſten walt, Bnd ließ uc) eynen baum irden>en, Daran wolde im; u< henden.“ Der heiden ſpra<ß: „Das muß geſchehen Des mogent ir uc verſchen. Woll uſf, frauwen vnd man, Was eynen ſtab mag gedran, Man ſal den richſten konig hahen, Bon dem man ye gehorte fagen.“ Da ſie yn den walt quamen Da ezu hant ſie Salomon da namen Bnd hießen yne eyn baum kieſen, An dem er den lypp ſolde verlieſen. Er ſpra<ß: „I< ſolde balde han erkorn, Gonnent mir, das ic< blaſe eyn horn Dry ſtunt, ſo dunt yr rechte, Wan ich bin von koniges geſlechte,“ Der heiden ſprach „Nu blaß an, Bund komme auch davon Die konigin czum heiden ſprach: „Herre, iß iſt ferre uff den dag, Beident ir lenger, eß iſt quat;z I< foc<ten ſere Morolffs rat, Want exc iſt gar behende; Darvmb ſo gib ende.“ Er ſprac<: „Ir mogent raſen, EGwygent vnd laſſent den herren blaſen, Jh bin in den landen mynen Woll verſichert vor den ſyney,“ Salomon ſin harn bließ, Als yne der heide hieß, Ezu eyme male vvd aber dar Czur dritten ſtunt, da quamen gar Morolffs vnd Salomons man
Mit eyner ſchar vyl ſwinde dan, Vnd fingen alle, die da waren; Das horte ic ſagen czwaren, Das yr nye keyner jnne ging; Qu hant man den heiden fing Bnd doten alles, das da was. Da yr keyner nü genaß, Dan allein die koniginne, Die furt man dannen mit vnmynne. Da fie Morolff erſach, Sie ſc<hrey lude vnd ſprach: „Morolff, du in were nit.ſs alt, Da im vmb di< die hentſ<u2 galt; Owe der leiden ſtunden! Das han id) woll befunden.“ Suß furt man ſie czu Juden landez Da geſch<ha< ir groſſe ſchande. Man ließ ir in eyme badez Morolff das begade, Das ſie in dem bade ſtarb: Ir wart gelonet darno< ſie warb. Ito hat Morolff me gedrieben,] Das ich nit han geſchrieben Dor<h der wart vnhubſcheit, Der doH gynung hiejnne ſteit. Syn kunſt iſt uc) nu bekant; "iI laſſen yne als iH ype fant. In Latine was dieſe rede j Geſchrieben, die dorH bede j In das Dußtſche gewant han, Das ſie woll mogen verſtan, Die da nit verſtent Latin. Tu iſt die hoheſte bede myn Alſo: wer dis bucß leſen will, IH han vnhubſcher worte vil Geſchrieben in das buchelin, Das er dord den willen myn Mich beſchone des beſten das er fan, Eß ſy frauwe, ader man; Wan ich bin nit alſo behende Das ic) das Dutſche yt anders wende, Dan das Latin mich beſchictz Hervmb in deſchelden ſie mic<ß nyt, Den czu horen dis gebort, IH han der rede vil gekort, Dor<h des Dutſches vngefug Des ſtet hiein me, dan genug. Alſus hat dieſe rede eyn ende: Got ſin genade czu vns ſende. Amen.